Jeśli władzę w Polsce przejmie opcja proniemiecka, nastąpi gwałtowny odwrót od polityki zdecydowanej współpracy z Kijowem. Nasze relacje ze wschodnim sąsiadem staną się funkcją decyzji Berlina.
„Gazeta Wyborcza” już dawno przyzwyczaiła, że nie zna granic absurdu i prowokacji. Jednak tekst Jarosława Bratkiewicza to klasa sama w sobie. To były dyrektor Departamentu Wschodniego MSZ i podwładny Radosława Sikorskiego, współtwórca koncepcji ocieplenia w stosunkach Polski z Rosją ponad dekadę temu.
Niespokojnie przebiegała prawosławna Wielkanoc w Jerozolimie. Władze izraelskie wprowadziły ograniczenia liczby osób mogących przebywać w Bazylice Grobu Świętego, co spotkało się z niezadowoleniem tłumnie przybyłych do Jerozolimy pielgrzymów z Palestyny, Egiptu i innych krajów arabskich (m.in. chrześcijan z Syrii, Iraku, Libanu) oraz Ormian.
„4,5 mln Polaków ma wykształcenie podstawowe lub niepełne podstawowe, 60 proc. z nich nie pracuje, dwie trzecie nie czyta absolutnie nic. To oni w większości popierają PiS i to oni zdecydują o przyszłości państwa, narodu i młodzieży” – napisał na Twitterze Tomasz Lis. Mantra, którą powtarzają inteligentni, wykształceni, z wielkich miast (a może tylko z dużych miast), jest niezmienna.
„To nie upór, mój drogi, to ta pamięć cholerna…” – pisał Feliks Konarski „Ref-Ren”, autor „Czerwonych maków na Monte Cassino”, gdy w latach 80. namawiano go, by pogodził się z komunizmem, przyjechał i był fetowany w PRL, no bo już tyle lat minęło… Odmówił.
76-letni obecnie były prezydent USA Bill Clinton rzadko ostatnio wypowiada się publicznie. A szkoda, bo to za jego dwóch kadencji zachodziły poważne zmiany geopolityczne, rozpadał się blok sowiecki a kilka krajów, w tym Polska, wstępowało do NATO.
Prawo i Sprawiedliwość zdecydowało się zmienić ministra rolnictwa. Nic w tym dziwnego. Mam wrażenie, że zarządzanie resortem rolnictwa przypomina drogę kuriera w Pony Express. Z tą różnicą, że konie w tym wypadku zmieniane są w biegu wtedy, gdy już się śmiertelnie zmęczą.
To było pierwsze od czterech lat (!) expose ministra spraw zagranicznych RP. Dziwne, ale prawdziwe. Powody? Pandemia, jeszcze pewnie wiele innych jakże ważnych, ale w sumie straciliśmy szansę, aby przez parę lat polskiej opinii publicznej – bo to ona przecież jest głównym adresatem - zaprezentować to, jak bardzo zmieniała się polityka zagraniczna Rzeczypospolitej począwszy od jesieni 2015 roku. Bo przecież się zmieniła wyraźnie, mimo takich czy innych błędów i grzechów zaniechań, które były udziałem tych czy innych szefów resortu spraw zagranicznych.
Tegoroczny kalendarz sprawia, że część obchodów rocznicy katastrofy smoleńskiej ma miejsce kilka dni później niż zwykle. 10 wypadł bowiem w wielkanocny poniedziałek. Jednak świąteczny charakter tego dnia nie powstrzymał tych, których nigdy nic w tej sprawie nie powstrzymywało.
Choć w młodości dziarsko machałem szablą na treningach szermierki, nie jestem znawcą broni białej, ale jako oczytany w literaturze ojczystej wiem, że wprawdzie szabla i miecz to różne rodzaje broni, bywają jednak często utożsamiane. Szczególnie celują w tym poeci, dla których nie ma różnicy, czy bohater ich dzieła dzierży w dłoni miecz, kord czy szablę właśnie. I jest to zrozumiałe, gdyż w Rzeczypospolitej noszenie u boku dowolnego oręża z wymienionych świadczyło, iż jego posiadacz należy do szlachty, wywodzącej się wszak z rycerstwa, wysoko ceniącego honor.
Marsze papieskie odniosły sukces frekwencyjny, a społeczny odbiór całej, wywołanej przez TVN, awantury wymusił na politykach opozycji i mediach, by zamiast z samym papieżem, walczyły z serwowaną w pociągach kremówką.
W połowie ubiegłego roku UE zawiesiła wszelkie cła na towary ukraińskie. Polscy producenci byli przerażeni, ponieważ oznaczało to swobodny przepływ towarów z Ukrainy do Polski. Ukraina mogła więc zalewać nasze rynki swoimi warzywami i owocami, jednak najgorsza sytuacja jest ze zbożem.
To było pierwsze od czterech lat (!) expose ministra spraw zagranicznych RP. Dziwne, ale prawdziwe. Powody? Pandemia, jeszcze pewnie wiele innych jakże ważnych, ale w sumie straciliśmy szansę, aby przez parę lat polskiej opinii publicznej – bo to ona przecież jest głównym adresatem - zaprezentować to, jak bardzo zmieniała się polityka zagraniczna Rzeczypospolitej począwszy od jesieni 2015 roku. Bo przecież się zmieniła wyraźnie, mimo takich czy innych błędów i grzechów zaniechań, które były udziałem tych czy innych szefów resortu spraw zagranicznych.
Ekonomia zdaje się łączyć klasyczny elektorat Platformy z młodszymi wyborcami Konfederacji. Co więcej, być może to właśnie oni, choć krytyczni wobec transformacji ustrojowej i establishmentu III RP w kwestiach dotyczących wolnego rynku, polityki społecznej czy praw pracodawców i pracowników, są jej najlepszymi uczniami. Trochę inaczej, lecz nie do końca, jest z kwestiami obyczajowymi. Przyjęło się uważać to ugrupowanie za konserwatywne (według lewicy – skrajnie konserwatywne) i faktycznie, w wypowiedziach i deklaracjach liderów znajdziemy wciąż wiele odniesień do tradycyjnego, opartego na konserwatyzmie i chrześcijaństwie porządku świata. Jednak i w tej sferze sprawa jest tak naprawdę dużo bardziej złożona.
Już 80 lat temu Gabriel Marcel zauważył, że w Europie, w szczególności w jego ojczyźnie – we Francji, dokonuje się proces, który nazwał „grzechem przeciwko samemu życiu” – następuje osłabienie woli życia. A jedna z książek Ericha Fromma ma tytuł „Czy nadal kochamy życie?”.
Te słowa usłyszałem rankiem 10 kwietnia 2010 r. – dzwonili moi przyjaciele z Gruzji. To samo zdanie w ciągu następnego kwadransa powtarzali kolejni wyrażający współczucie i solidarność z Polską druhowie z Estonii, Litwy, Azerbejdżanu, Mongolii… Nikt nie miał najmniejszych wątpliwości, że tzw. katastrofa smoleńska to w istocie zamach zorganizowany na rozkaz Putina, zemsta za tbiliską wyprawę Lecha Kaczyńskiego i ściągniętych przezeń przywódców Ukrainy oraz krajów bałtyckich, co uratowało Gruzję od całkowitego podboju przez Rosję w 2008 r.
Wizyta prezydenta Wołodymyra Zełenskiego dała zupełnie nową perspektywę dla oceny zbrodni smoleńskiej. Przywódca Ukrainy, który cieszy się dzisiaj wielkim autorytetem w zachodnim świecie, przyrównał to, co stało się w Katyniu czy Buczy, do tragedii z 10 kwietnia 2010 roku. To były morderstwa zaplanowane z zimną krwią. Morderstwa, o których ukaranie wołał w Warszawie prezydent państwa walczącego z Rosją o wolność.
Wydawało się, że czerwone rody bezpowrotnie skaziły polski krajobraz. Po niedzieli 2 kwietnia ten krajobraz wygląda jednak o wiele lepiej. Polacy zrozumieli, że do obrony naszego etosu potrzebny jest masowy czyn.