Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Największy dowcip tych wyborów? „Antysystemowa” prawica, czyli Kukiz’15, na postronku postkomunistów z PSL, i „antysystemowa” lewica z Razem na postronku postkomunistów z SLD. Jedni i drudzy, gorliwi tropiciele przywar PiS, robią dziś za przystawki dla starych lisów, budowniczych Polski po-PRL-owskiej, z jej wszystkimi strasznymi przecież wadami.
Pikniki rodzinne z udziałem Jarosława Kaczyńskiego to jeden z najlepszych pomysłów tej kampanii wyborczej. Odbywają się w małych, często pomijanych miejscowościach, w których wciąż żyją miliony Polaków.
Iwona Hartwich ma dość działalności społecznej – idzie w politykę. Musi się o swoje powykłócać z partyjnymi wyjadaczami z Koalicji Obywatelskiej, ale widać, że nie dała sobie w kaszę dmuchać.
Kampania przedwyborcza wymknęła się Platformie spod kontroli. Ich przekaz nikogo nie ciekawi. Wszystko za sprawą lewicy, której walka o LGBTQ+ stała się ostatnio najbardziej medialnym tematem.
Jednym z ciekawszych zjawisk towarzyszących konfliktowi między PiS a anty-PiS jest samoośmieszenie celebrytów. Staro-nowe elity III Rzeczypospolitej od zawsze korzystały z ich wsparcia. Celebryci zajmowali się ocieplaniem wizerunku transformacji, postkomunistów i liberalnego establishmentu.
Jeśli spojrzeć na to, co się dzieje wśród partii opozycyjnych, to strach pomyśleć, co by było, gdyby Prawo i Sprawiedliwość było ugrupowaniem równie słabym. Gdyby PiS nie było silną partią, to polska scena polityczna przypominałaby tę z lat 90.: ze skłóconymi, dbającymi tylko o siebie partiami.
Liberałowie niegdyś chętnie przekonywali, że kapitał nie ma narodowości. Jak w wielu sprawach – część z nich cynicznie kłamała, część była po prostu naiwna. Dziś wiemy, że kapitał ma nie tylko narodowość, ale i poglądy.
Komitet Obrony Plutokracji, znany jako Komitet Obrony Demokracji, postanowił niedawno zamanifestować w Gdańsku ws. Westerplatte, które opozycja traktuje jako kolejne pole bitwy z Prawem i Sprawiedliwością. Media mówiły o kilkudziesięciu osobach, ale to chyba przez grzeczność, bo na zdjęciach doliczyłem się może 20.
Tak najkrócej da się podsumować tzw. program wyborczy Platformy Obywatelskiej. Po pierwsze: parodia programu Prawa i Sprawiedliwości. Po drugie: parodia efektywnego programu społecznego, po trzecie: parodia kapitalistycznego rozwoju. W pierwszej sprawie: widać wyraźnie, że liberałowie bardzo nie chcą wprost podważyć zasad polityki rodzinnej, które ustanowiło PiS.
Dziś jedyną kartą przetargową Platformy Obywatelskiej i przyległości jest wyłącznie to, że są anty-PiS‑em. To wciąż dość, żeby zebrać dwadzieścia kilka procent sondażowego poparcia. I o wiele za mało, żeby zagrozić Prawu i Sprawiedliwości. Poza byciem anty-PiS‑em Platforma jest dziś niczym.
Przeczytałem właśnie, z dawno nieodczuwaną tak silną fascynacją lekturą, poszerzone wydanie „Pana od poezji” Joanny Siedleckiej. To oczywiście rzecz o Zbigniewie Herbercie. W znacznej mierze także o tym, jak w latach 90., choć i wcześniej, liberalno-lewicowy salon dorabiał mu gębę.
Od wielu lat trwają w Polsce prace nad Narodowym Planem dla Chorób Rzadkich. Jego najnowsza wersja trafiła właśnie do konsultacji społecznych. To krok naprzód, ale do skoordynowanej opieki wciąż daleko. Najwyższy czas naprawić ten poważny błąd, charakterystyczny dla III RP.
Nie sposób odmówić racji Tomaszowi Terlikowskiemu, który na łamach „Codziennej” stwierdził, że medialny lincz na Jakubie A. nie jest sposobem na sprawiedliwość w społeczeństwie, które wciąż czerpie z katolickiej antropologii, opartej na Objawieniu. Sądzę jednak, że kłopot z powszechną niechęcią do stanowiska Adama Bodnara, rzecznika praw obywatelskich, ma konkretne źródła.
Rząd przyjął projekt ustawy antylichwiarskiej. Jeszcze w lipcu ma nad nią głosować parlament. Bardzo mnie ciekawi, jak rozłożą się głosy za i przeciw. Czy opozycja zachowa się przyzwoicie i poprze rządowy projekt, czy znów przedstawi się społeczeństwu jako siła trącąca najgorszymi zapaszkami III RP.
Premier Mateusz Morawiecki zapowiedział, że w 2020 r. płaca minimalna w Polsce będzie wynosić 2450 zł. „To wzrost o 700 zł od początku naszych rządów” – stwierdził premier.
Warto przeczytać, jak krytyczną ocenę obchodom 4 czerwca w Europejskim Centrum Solidarności wystawili niektórzy ludzie ze środowisk lewicowo-liberalnych. Ale raczej nikt w ich obozie ideowo-politycznym nie weźmie serio tego, co napisali.
Na początku lat 80. Woody Allen nakręcił komedię „Zelig”. Jej główny bohater błyskawicznie upodabniał się do otoczenia, w którym akurat przebywał. Gdy przyglądam się dziś opozycji, widzę niemal tę samą przypadłość, czyli syndrom Zeliga.
„Gazeta Wyborcza” donosi, że 4 czerwca w Europejskim Centrum Solidarności w Gdańsku niemagister Aleksander Kwaśniewski dostał rzęsiste brawa od liberalnej opozycji, która wciąż lubi się chwalić swoimi posolidarnościowymi korzeniami. Kwaśniewskiego oklaskano z aplauzem godnym entuzjazmu towarzyszy oklaskujących pierwszych sekretarzy, ponieważ pozwolił sobie na drobne uszczypliwości wobec prezydenta Andrzeja Dudy.
Pozwolą mi Państwo na bardziej szczery ton? Czytam często swoje życie przez własne rodzinne korzenie. Moi rodzice studiowali w Poznaniu na UAM w latach 70. Są typową lewicową inteligencją, która od lat czyta jednak prawicowe media.
Wizje narastającej automatyzacji pracy nie są już tylko fantastyką naukową, balansującą między naiwną utopią a ponurą dystopią. Podobnie nie jest już czczym fantazmatem nowy typ relacji – między człowiekiem a androidami, czy szerzej: wysoce zaawansowaną sztuczną inteligencją. I nie wiadomo, czy ludzkość sobie poradzi z tym nadmiarem postępu.