Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Rok mamy superjubileuszowy – to nie tylko stulecie zwycięstwa nad bolszewią, lecz także 100. rocznica urodzin naszego świętego papieża! Karol Wojtyła urodził się wszak 18 maja 1920 r., w kilka dni po triumfie „wyprawy kijowskiej” i zdobyciu przez polskie oraz ukraińskie oddziały stolicy Ukrainy w wyniku sojuszu Piłsudski–Petlura.
Po zwycięstwie dającym prawicy drugą kadencję rządów totalniacy uznali, że stało się tak za sprawą TVP, nazywaną przez nich tubą propagandową reżimu. Skutecznej, gdyż nastawionej na najprymitywniejszego odbiorcę, czyli w przekonaniu „elyt” typowego wyborcy PiS taplającego się w bagnie disco polo promowanego perfidnie przez telewizję publiczną.
Wściekła kampania przeciw PiS i prezydentowi Andrzejowi Dudzie pod hasłem obrony nakładów na leczenie onkologiczne bazuje na przekonaniu totalniaków, że przeciętny wyborca jest nic nierozumiejącym tumanem...
Większość prawicowych komentatorów zalecała Andrzejowi Dudzie i jego sztabowi niegranie zbyt ostro w kampanii wyborczej, gdyż może to zrazić niezbędną do wygrania w II turze dość liczną grupę wyborców, która nie lubi ekstremów.
My się tu sposobimy do godnych obchodów 100. rocznicy wiekopomnego zwycięstwa nad bolszewicką barbarią w sierpniu 1920 r., a tymczasem przepoczwarzona dzicz naciera dziś na nas zarówno ze Wschodu, jak i z wymarzonego przez dekady jako sojusznika Zachodu!
Kolejny raz rozsyłane po Polsce uliczne bojówki partii antypolskiej zakłóciły państwowe uroczystości z udziałem prezydenta Andrzeja Dudy. Skoro wreszcie powoli rząd bierze się do dyscyplinowania kasty sędziowskiej, to czemu dotąd nie reaguje zdecydowanie na ewidentne łamanie prawa przez zawodowych rozrabiaczy, z którymi solidaryzuje się kandydatka na prezydenta RP?
W klasycznym sposobie myślenia Europejczyków, wyrażonym w kodyfikacjach wiedzy i filozofii przez Arystotelesa, a przez wschodnich ojców i doktorów Kościoła w rozprawach z teologii opartej na tejże wiedzy i filozofii, występowała zawsze naturalna dążność człowieka do całościowego ujęcia rozproszonych faktów i ich interpretacji. Symboliczne znaczenie ma tu tytuł dzieła życia św. Tomasza z Akwinu „Summa theologiae”. W odróżnieniu od tych mędrców współcześni mędrkowie prezentują raczej myśli nieuczesane. Nie umieją dokonać analizy, a więc i syntezy tworzą fałszywe.
Ależ perfidne to sarmackie plemię! Sam cysorz, o pardon, prezydent wysubtelnionej w zdradzaniu sojuszników Francyi był łaskaw nawiedzić to wschodnie tałatajstwo, a nawet wydusić z siebie kilka komplementów w celu zyskania rynku dla produkowanych przez galijską gospodarkę słynnych w świecie szklanych paciorków. A tu lokalny szaman, zwany przez wiernych prezesem, wbił mu rdzawy nóż w plecy!
Są takie potrawy, które dzielą ludzkość na wielbicieli i tych, którzy ich nienawidzą. Gdy byłem w peerelowskim przedszkolu, zyskałem wielką wdzięczność rówieśników, gdyż zjadałem za nich znienawidzony przez większość szpinak, który królował w nędznym przedszkolnym menu. Nie było to żadne poświęcenie, gdyż po prostu go lubiłem i uwielbiam do dziś, podobnie jak różne odmiany warzyw kapustnych z brukselką, kalafiorem i kalarepą na czele, do których za czasów przełomu dołączyły jarmuż, brokuły i kapusta pekińska.
Kiedy w 1995 r. kręciłem wspólnie z gruzińską koleżanką film o jednym z trojga uznanych za świętych męczenników KL Auschwitz, Gruzinie Grzegorzu Peradzem, prawosławnym księdzu, wybitnym uczonym, profesorze Uniwersytetu Warszawskiego, w obozowym archiwum filmowaliśmy księgi zgonów. Były one prowadzone przez Niemców bardzo starannie, zapisywano nawet godzinę śmierci więźnia!
Bez hucznych obchodów minęła 157. rocznica wybuchu powstania styczniowego. A warto o nim pamiętać także w kontekście najnowszych wydarzeń w Polsce. Wydaje się bowiem, że walczące o swoje przywileje kasta prawnicza i o powrót do żłobu opozycja marzą o stanie politycznym, jaki usiłował realizować margrabia Wielopolski.
U szczytu władzy Iwan Groźny zmęczony krwawymi rządami czy też wyrzutami sumienia porzucił tron. Zdawało się, że zgnębiony lud odetchnie, ale gdzie tam – wielką procesją przybył błagać tyrana, by go nadal łaskawie dręczył i mordował! Być może taki wzorzec przyświeca unurzanemu we krwi czekiście na Kremlu, który dokonał kolejnej roszady i manipuluje organami władzy, by niby odejść, ale powrócić w innej nieco postaci, lecz jako ten sam despota.
Chciałem z rozpędu zawołać, że gdy się widzi, co wyprawiają ewidentni zdrajcy stanu, o których pisałem ledwie tydzień temu, to ręce opadają, ale to nieprawda – zaciskają się w pięści! Może wreszcie skończyć z tą bezkarnością wewnętrznych wrogów Polski, by móc z pełną siłą dać odpór wrogom zewnętrznym, o których ewidentnym sprzysiężeniu przeciw naszemu krajowi pisałem nieco wcześniej?
Głupawe ekscesy celebrytów protestujących przeciw „krwawym rządom PiS” wywołują śmiech, ale oby to rozbawienie nie pozbawiło nas czujności wobec coraz bardziej skoordynowanych działań opozycji totalnej na szkodę Polski.
Rozbawił mnie „giewałt” wokół oświadczenia Putina o polskim współsprawstwie w wywołaniu II wojny światowej. Podjęte przez polskie władze kontrdziałania były słuszne, ale zdumienie ową chamską bezczelnością Moskwy, prześwitujące zarówno przez polskie teksty publicystyczne, jak i wyraźnie wymuszone reakcje Zachodu, są wyrazem katastrofalnej naiwności w rozumieniu polityki prowadzonej przez Rosję.
Władimir Putin o polskim ambasadorze w III Rzeszy: „To był bydlak [w oryginale: „swołocz”] i antysemicka świnia”.
W Wigilię zgodnie ze staropolskim obyczajem podzieliliśmy się opłatkiem także z bydlątkami domowymi, które u nas reprezentuje czarny Buster, według psiego dokumentu ze schroniska na Paluchu osobnik wielorasowy, 10-letni, czyli doświadczony pan w sile wieku.
W kontekście histerii rozbudzonej przez partię antypolską (wedle definicji księcia Adama Czartoryskiego) wokół rzekomego ograniczania niezawisłości sędziów przez złożony w Sejmie projekt posłów PiS warto się zastanowić nad kwestią tylko na pozór niezwiązaną z tym bezpośrednio, a mianowicie: czy polskie prawodawstwo stoi ponad unijnym, czy też wręcz przeciwnie – jest mu podporządkowane?
W poprzedzającej ten artykuł notatce zatytułowanej „ZBiR z cicha rośnie” narzekałem, że ani polscy politycy, ani polskie media nie zwróciły należytej uwagi na rokowania przywódców Rosji i Białorusi odbyte w Soczi 8 grudnia w sprawie intensyfikacji procesu powołania wspólnego państwa, Związku Białorusi i Rosji, czyli ZBiR. Muszę więc oddać sprawiedliwość „Gazecie Polskiej Codziennie”, która chyba jako jedyna zajęła się poważnie wynikami tych rozmów.
Wizyta kanclerz Angeli Merkel w niemieckim obozie KL Auschwitz przyćmiła medialnie o wiele ważniejsze wydarzenie, grożące przesunięciem tuż do naszych wschodnich granic odbudowywanego imperium rosyjskiego.