Ciężka i droga rycerska zbroja

Statut winchesterski wydany w Anglii, w 1285 roku nakazywał, że każdy mężczyzna między 15-ym a 60-ym rokiem życia musi mieć zawsze przy sobie broń „w celu utrzymania pokoju”. Dalej regulował on rodzaj broni, który zależny był od posiadanego majątku. I tak bogatsi właściciele ziemscy musieli zaopatrzyć się w żelazny napierśnik, kolczugę, miecz i nóż. Trochę gorzej sytuowani – w pikowany kaftan, napierśnik, miecz i nóż. Biedota zobowiązana była do noszenia czegokolwiek, a do wyboru były: miecz, nóż, łuk, strzały, kusza.

W średniowiecznej Anglii, ale i w Europie, w sztuce walki ćwiczyły się dzieci, które dziś chodziłyby do przedszkola. Oczywiście najpierw uczyły się posługiwać mieczami drewnianymi, dopiero po jakimś czasie dostawały prawdziwe. Już szesnastoletni chłopcy brali udział w turniejach na równi z dorosłymi. Wszyscy oczywiście umieli bardzo dobrze strzelać z łuku. Niestety uzbrojenie tanie nie było, a szczególnie zbroja była towarem luksusowym. Składało się na nią wiele elementów: hełm, napierśnik, kolczuga, spodniorajtuzy ze stalowej plecionki, tarcze naramienne, pikowana kurtka, nagolenniki, ochraniacze na kolana i łokcie, naramienniki, rękawice. Do tego dochodziły kopia, miecz, topór, sztylet i tarcza. Przeciętna średniowieczna zbroja ważyła około 35 kilogramów, a jej koszt był olbrzymi. Do tego trzeba jeszcze było mieć konia, a najlepiej dwa, zbroję także dla zwierzęcia, no i giermków, którzy pomagali zakładać te żelazne warstwy na rycerza.

Ponieważ nie każdego było stać na miecz, a broń ta wzbudzała respekt wśród przestępców, kwitł cały rynek wytwarzania mieczy tanich, z byle jakiego materiału, szczególnie popularnych wśród chłopów. Choć kiepsko wykonane nadawały się do bitki w karczmach i do wszczynania awantur, w związku z czym wprowadzono kolejne przepisy – tym razem regulujące, kiedy można miecze nosić. Przede wszystkim, jeśli nie było się rycerzem nie można było paradować z mieczem po Londynie i innych miastach, zostawiało się go na przechowanie. Nie wolno było wchodzić z mieczem do kościołów, ani do Parlamentu. Kiedy szło się „w gości”, broń oddawano przy wejściu odźwiernemu. Również studenci byli rozbrajani. Wiedzę musieli zdobywać bez posługiwania się ostrymi narzędziami.

 

Źródło: niezalezna.pl

#rycerz średniowieczny #uzbrojenie #walka

Magdalena Łysiak
Wczytuję ocenę...
Wczytuję komentarze...



Zobacz więcej
Niezależna TOP 10
Wideo