Przy okazji sprawy szczepień po znajomości widać kompletny blamaż mediów postkomuny. Od momentu ujawnienia skandalu można przeglądać portale Onetu, „Wyborczej” czy informacje TVN jak najlepszy kabaret.
Media, podobnie jak inne podmioty rynku, działają w określonej sytuacji politycznej, ale mają uprzywilejowaną rolę. Wiedzą to nasi zachodni sąsiedzi, którzy jak źrenicy oka strzegą własnych mediów i nie wpuszczają do nich żadnego zagranicznego inwestora. W Polsce doszło do kompletnej paranoi – gdy PKN Orlen, narodowy koncern paliwowy, odkupuje od niemieckiego wydawcy Polskę Press (przy czym „Polska” to tylko w nazwie), podnosi się krzyk ze strony liberalno-lewicowych mediów, których właściciele niekoniecznie są obywatelami RP.
Gdy rząd ogłosił program wsparcia dla terenów popegeerowskich, ile było szyderstw i kpin ze strony tzw. opozycyjnych liberałów. Niemała część z nich nabrała dziwnie wody w usta albo uparcie broni artystów, którzy po znajomości zaszczepili się na COVID-19. To wszystko dobrze pokazuje obyczaje III RP.
1 stycznia Zofia Klepacka wspięła się na Giewont i nagrała filmik: „Nowy rok witam pod krzyżem. Tylko pod tym znakiem Polska jest Polską, a Polak Polakiem! Niech Bóg błogosławi Polskę”. Tego samego dnia kibice Bałtyku Gdynia usuwali pioruny i gwiazdki na nadmorskim bulwarze, a pod siedzibami wspierających protesty partii stanęli z transparentem „Nie zginęła, kiedy my żyjemy”.
Jakie czasy - taki język…? Zapewne rzekomą opresyjnością rządów obecnych władz tłumaczą politycy i aktywiści ostatnich demonstracji spod znaku „Strajku Kobiet” język debaty, którym się posługują na ulicy, czy w mediach społecznościowych. Język przesycony nienawiścią do przeciwnika, tj. do PiS, czy - szerzej - do obecnych władz, pełen wulgaryzmów, niemieszczących się w żadnych znanych normach językowych. Taka rynsztokowa mowa nienawiści jeszcze do niedawna była tolerowana jedynie w więzieniach czy wśród pseudokibiców. Teraz stała się niemal znakiem rozpoznawczym przynajmniej części niektórych postaci z życia publicznego.
Szczególny to felieton, bo ukaże się w ostatni dzień tego wyjątkowego, trudnego, dramatycznego dla całej ludzkości roku. Zaraza kazała nam przewartościować to, co robimy w życiu, zrozumieć, co jest ważne, co mniej ważne, a co tak naprawdę nie jest ważne w ogóle. Jednocześnie jako naród i jako ludzkość stanęliśmy w obliczu wielkiego wyzwania: ochronić zdrowie i życie rodaków – i szerzej – ludzi.
Dramatycznie zabrzmiały niedawno słowa Mikołaja Pawlaka, rzecznika praw dziecka, że ponad 600 tys. młodych ludzi potrzebuje natychmiastowej pomocy psychiatrycznej. Kryzys psychiatrii i psychologii dziecięcej pogłębiony przez pandemię doprowadzi do wielu tragedii – alarmuje Pawlak.
„Przychodzi baba do lekarza i mówi: Panie doktorze, mam nowotwór! Doktor: To dobrze, bo ten stary już mi się znudził”. To à propos nowego roku. Chciałoby się spojrzeć nań z nadzieją, ale na razie jedyną widomą zaletą jest właśnie jego nowość, bo ten odchodzący nie to, że się nam znudził, a po prostu obrzydł do szczętu.
Od 27 grudnia szczepienia na koronawirusa zajmują główne miejsce w serwisach informacyjnych, a także rozpalają do czerwoności debatę w sieci. Niektórzy nie potrafią zrozumieć, dlaczego media poświęcają temu tak wiele czasu.
Ile złej woli trzeba wykazać, żeby zestawiać pragmatyczne działania współczesnej policji z postępowaniem żołdaków Jaruzelskiego?
Polskie Towarzystwo Opieki Duchowej w Medycynie zwróciło uwagę na mało dotąd dostrzegalny aspekt pandemii. Wysiłki rządów, uwaga mediów skupione są wokół wirusa, liczby zakażeń, śmiertelności i szczepionek. Ale choroba ma też inne oblicze.
2020 rok nie był dla PiS wyłącznie początkiem trzech spokojnych lat, mających służyć konsumowaniu owoców władzy i jej spokojnemu utrwalaniu. Pasmo wyborczych sukcesów przypieczętować miała wygrana Andrzeja Dudy w wyborach prezydenckich, lecz choć cel ten został osiągnięty, przed partią rządzącą czas prawdziwego crashtestu. W chwili utraty sojusznika w Waszyngtonie losy ekipy Mateusza Morawieckiego i Jarosława Kaczyńskiego w największym stopniu zależą od czynników przewidywalnych jeszcze mniej niż administracja Trumpa. To rozwój sytuacji pandemicznej i ściśle się z nim łącząca skuteczność wchodzących właśnie w użycie szczepionek przeciw COVID-19.
Powstanie wielkopolskie z grudnia 1918 r. było trzecim z rzędu tej nazwy – po powstaniach z lat 1806 i 1848 – i podobnie jak pierwsze, towarzyszące klęsce zadanej Prusom przez Napoleona, było zwycięskie, gdyż towarzyszyło przegranej przez Niemcy wojnie światowej.
Żyjemy w czasach, które szczycą się racjonalnym myśleniem. A jednak to dziś ludzie tak łatwo ulegają przesądom, powielają stereotypy i kłamstwa. Tak jest z przekonaniem o ciemnym i zacofanym średniowieczu.
Według sondażu niezależnego rosyjskiego socjologicznego Centrum Lewady blisko 60 proc. Rosjan nie chce się zaszczepić rosyjską szczepionką przeciw koronawirusowi Sputnik V. To jedyna szczepionka rozprowadzana w Rosji, zwykli Rosjanie w zasadzie nie mają wyboru.
Daje do myślenia od jakiegoś czasu istny wysyp chińskiej i rosyjskiej propagandy w mediach społecznościowych. Im bardziej niepokojące wieści, im bardziej rozgorączkowane społeczeństwo, tym bardziej podatne jest na współczesną propagandę, która bazuje na tysiącach, jeśli nie setkach tysięcy „anonimowych użytkowników”, „zwykłych ludzi”, którzy znają „najprawdziwszą prawdę”, jakimś trafem zwykle – jeśli lepiej przyjrzeć się tematowi – najkorzystniejszą dla strategicznych interesów despotycznego Wschodu.
Rafał Trzaskowski w ostatnim roku przeszedł prawdziwą huśtawkę nastrojów. Startował niemal z zerowego poziomu i w kilka tygodni zgromadził ogromne poparcie w wyborach prezydenckich – by przez następne pięć miesięcy trwonić ten kapitał. Dzisiaj w zasadzie już wszyscy zapomnieli, że miał on prowadzić własny ruch; chyba nawet ci, którzy się do niego zapisali, nie wiedzą, jak się nazywa.
Ze średniowiecznych wojowników słowa najbardziej chyba lubię (przynajmniej na tym etapie) św. Piotra Damianiego.