Damiani jako mistrz reformy

Lubię Średniowiecze. Naprawdę je lubię. To okres niesamowitego rozwoju intelektualnego, sporów filozoficznych i teologicznych, niezwykłej różnorodności opinii, stylów życia i pobożności. To także czas, w którym ludzie z jednej strony grzeszyli niekiedy straszliwie, ale potem potrafili pokutować jak nikt inny. Jedni budowali wielkie klasztory, by zatrzeć swój grzech, a inni porzucali władzę i wstępowali do klasztorów czy stawali się pustelnikami. To był naprawdę niesamowity czas. A ze średniowiecznych wojowników słowa najbardziej chyba lubię (przynajmniej na tym etapie) św. Piotra Damianiego. Wielu jego opinii nie podzielam, nie jestem kamedułą i nie sądzę, by tylko żywot pustelnika był godny chrześcijanina, a i o kobietach mam zgoła inne poglądy, ale lubię go za to, że miał odwagę działać na rzecz reformy Kościoła. On, pustelnik, człowiek modlitwy wiedział, że trzeba i modlić się, i działać. Inaczej niż wielu nam współczesnych kapłanów czy świeckich nie przekonywał, że trzeba tylko się modlić, a resztę zostawić władzom. On angażował się całym sobą i gdy było trzeba, ostro, bardzo ostro krytykował współczesny sobie Kościół. On, biskup, miał świadomość, że trzeba gromić biskupów, że nie ma powodów, by stosować wobec nich retorykę jak do jakiejś innej, wyższej kasty, której broń Boże nie wolno urazić. Wiele razy podkreślał, że niestety nie zna biskupa, który niegodnie uzyskawszy swój urząd, byłby się z tego nawrócił. On, mistyk, zwracał uwagę na fakt, że ukrywane relacje homoseksualne między duchownymi niszczą Kościół, i napisał na ten temat pierwsze w historii Kościoła dzieło. On domagał się, by pewne powiązania zerwać, naprawić, i podkreślał, że biskup, który toleruje nieobyczajne, niegodne zachowania swoich kapłanów, ponosi za nie odpowiedzialność przed Bogiem. Warto czytać Damianiego, warto brać z niego przykład, warto uczyć się od najlepszych.