Pamiętam, gdy w szkole myśląc o polityce wydawało mi się, że jest ona jak skomplikowana partia szachów, gdzie na co dzień mamy wielkie gambity i najróżniejsze zasadzki. Im dłużej się jej przyglądam, tym częściej dochodzę do wniosku, że to gra przypadku, w której dodatkowo każdy ustala sobie dowolnie zasady tak, aby wygrać.
Narodowe Święto Niepodległości to nie tylko radosna okazja, by wspominać powrót Rzeczypospolitej na mapę świata po 123 latach rozbiorów. 11 listopada warto także pamiętać lekcję płynącą z tego wydarzenia; dzięki zachowaniu narodowej wspólnoty, walce o polskość, pielęgnowaniu tradycji możliwe było odrodzenie naszego państwa.
W Polsce działa ok. 450 prywatnych szpitali, które pomimo korzystania z pieniędzy NFZ nie przyjmowały pacjentów z koronawirusem. Ostatnie decyzje ministra zdrowia w niewielkim stopniu mają to zmienić. Myśląc o prywatnych szpitalach, jesteśmy przekonani, że to polski kapitał. I tu się mylimy!
Fala protestów, która się wylała na ulice polskich miast i miasteczek, zaskoczyła wszystkich – władzę, opozycję, a w pewnym stopniu samych uczestników.
Wczoraj prezydent Poznania Jacek Jaśkowiak, prominentny działacz PO, poszczuł dzieci i młodzież na rząd. Przesadzam? Cytuję: „Nie bójcie się demonstracji! Nie bójcie się krytyki! Nie bójcie się radykalizmu! Rządy przemijają…”. Pan Jaśkowiak zaapelował również do nauczycieli tejże młodzieży, aby szczuli. Taki odważny.
Stany Zjednoczone zajmują szczególne miejsce w polskiej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa. Polityka bezpieczeństwa ma zaś szczególne miejsce wśród polityk prowadzonych przez każde państwo, gdyż by prowadzić którąkolwiek z pozostałych, trzeba istnieć.
Jestem pod wrażeniem książki wydanej przez wydawnictwo Święty Wojciech pt. „Myśli na każdy dzień. Św. Jan Paweł II”. To ważna lektura. Można ją czytać na dwa sposoby. Można, zgodnie z tytułem, odczytywać sobie jeden cytat „z papieża” przypadający na dany dzień. Można też przeczytać je hurtem, a potem do nich wracać.
Na Zachodzie od dawna jest tak, że ważni politycy deklarujący się oficjalnie jako katolicy popierają prawo do zabijania nienarodzonych – i nie czują dysonansu. Nie czują go też ich wyborcy, na ogół milczy też o tym sama hierarchia kościelna.
Piotr Wierzbicki kończy rozważania swojej mądrej i pięknej książki „Powrót do Mickiewicza” ostrzeżeniem przed grożącym niebezpieczeństwem utraty niepodległości naszej ojczyzny. Obecna sytuacja i zbliżające się Narodowe Święto Niepodległości to dobra okazja do pochylenia się z uwagą nad jego niepokojem.
Zamieszanie związane z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego wzburzyło opinię publiczną. Na razie jak na niespokojnym morzu trwa sytuacja niepewności. Jedno da się przewidzieć. Za dwa tygodnie będziemy zastanawiać się, kto jest winien wzrostowi zakażeń.
W ostatnich dniach przetoczyły się przez polskie ulice kolejne marsze i protesty. Wprawdzie straciły one impet, zwłaszcza organizowane przez Ogólnopolski Strajk Kobiet, ale pokazały, że wolność, o której mówili protestujący, jest w rzeczywistości jej paskudną karykaturą.
Roland Hau, jeden z liderów mniejszości niemieckiej w Gdańsku, w pierwszych dniach manifestacji organizowanych pod żądaniem „oddalenia się w szybkim tempie w kierunku wyjścia” zapytał na FB: „Czy naprawdę w swoim bezkrytycznym patriotyzmie cały czas chcecie zwierzchności Warszawy, a dokładnie jej żoliborskiej dzielnicy, nad naszym wspólnym Gdańskiem?”.
Efektem masowych protestów, przybierających formę imprez połączonych z niewyobrażalną wręcz agresją i prymitywizmem, będą masowe zgony.
Dawno nie było w mediach związanych z lewicą i PO nic równie zabawnego jak karkołomne próby jednoczesnego udowodnienia, że wielotysięczne manifestacje nie są żadnym ryzykiem, a wyjście na cmentarz to największe z możliwych niebezpieczeństw.
Podniósł się nad Wisłą klangor lewicowych dziennikarzy zachwyconych cenzurą nakładaną na wypowiedzi Trumpa i całkiem już z tego powodu odlatujących, niczym spóźnione już trochę żurawie jesienią. Shepard Smith z CNBC, ucinający przemówienie Trumpa i zamiast tego „punktujący” prezydenta USA oraz wymieniający „zafałszowania”, stał się gwiazdą i mistrzem, stał się przykładem. Według Bartosza Węglarczyka ten jego cenzorski chwyt w samym centrum wyborów za Atlantykiem to „wielka chwila dziennikarstwa”. Tą wielką chwilą miało być odcięcie odbiorców od przemowy polityka, tak by w ogóle do nich nie docierała.
Niedawno na Lubelszczyźnie w jednej z istotnych państwowych instytucji dysponujących wielomilionowym majątkiem zmieniono szefa. Wszystko odbyło się w dość niejasnych okolicznościach. A największe kontrowersje budzi fakt, że za nominatem ciągną się wątpliwości związane z jego wcześniejszą działalnością. Chodzi mianowicie o rzekome nieprawidłowości przy ekspertyzach sporządzanych przez niego dla… innej państwowej instytucji.
Kryzys polityczny na Ukrainie spowodowany unieważnieniem orzeczenia tamtejszego Sądu Konstytucyjnego, niesłabnące protesty na Białorusi oraz gorąca atmosfera wokół wyborów prezydenckich w Mołdawii – te wszystkie wydarzenia każą nam sądzić, że wydarzenia za wschodnią granicą Rzeczypospolitej w ostatnich dniach mocno przyspieszyły. Jak wpłyną one na sytuację geopolityczną w naszym bliskim sąsiedztwie? Tego na dzień dzisiejszy nie jesteśmy w stanie precyzyjnie ocenić. Powinniśmy jednak zastanowić się nad tym, jak na taką akcelerację wydarzeń prawidłowo zareagować.
Jeśli ktoś oczekuje, że Kościół poprze nowy kompromis aborcyjny zaproponowany przez prezydenta Andrzeja Dudę, to musi się przeliczyć. Nie jest to możliwe z dwóch przynajmniej powodów. Po pierwsze Kościół nie jest organizacją polityczną, jego rolą nie jest budowanie porozumienia czy kompromisu, ale głoszenie tego, co uznaje za prawdę.