W tym miesiącu Parlament Europejski przyjmie mój raport dotyczący finansów Frontexu. Ta agencja zajmująca się ochroną granic krajów UE jako jedyna instytucja Unii ma siedzibę w Polsce, w Warszawie. Gdy zaczynała działalność, jej budżet wynosił raptem 19 mln euro. Teraz ma do dyspozycji prawie pół miliarda, a w ciągu najbliższych sześciu lat kwota ta zostanie podwojona.
Ponieważ 10 ściągniętych na egzekucję i uzbrojonych w pepesze żołnierzy KBW nie zabiło „Inki” z odległości trzech kroków (strzelali w powietrze), Danutę Siedzikównę zamordował strzałem z pistoletu w głowę dowódca plutonu egzekucyjnego ppor. Franciszek Sawicki z gdańskiego KBW, który miał krzyknąć: „Nie chciała gadzina zdechnąć, trzeba ją dobić”.
Campus Polska Przyszłości to impreza, którą Rafał Trzaskowski ogłosił kilka miesięcy temu i, co wypada zauważyć, jest to pierwsza inicjatywa polityka od wyborów prezydenckich, która dochodzi do skutku. Wcześniej nie doczekaliśmy się ani wielkiego ruchu społecznego, absorbującego energię, uwolnioną podczas kampanii wyborczej, ani związku zawodowego, który miał zauważyć problemy pracowników, których rzadko kiedy objąć może tradycyjna związkowa działalność. Zawsze dotąd kończyło się nawet nie w pół, a w ćwierć drogi, teraz jednak udało się wyjść poza zapowiedzi i zorganizować spotkanie z udziałem młodzieży. Olsztyńska impreza potrwa jeszcze kilka dni, jednak zobaczyliśmy i usłyszeliśmy już wystarczająco wiele, by zacząć się zastanawiać, co CPP mówi nam o gospodarzu, kondycji PO i polskiej polityce.
Ostentacja, z jaką postkomunistyczne elity demonstrują swoją siłę, zaczyna być chyba rażąca nawet dla ludzi niezaangażowanych politycznie, niemniej odnosi pewne sukcesy.
Zastanawiałem się, czy poświęcić swój komentarz może słynnemu już Campusowi Polska i wypowiedziom panów Donalda Tuska, Rafała Trzaskowskiego, Tomasza Grodzkiego czy Sławomira Nitrasa. Jednak doszedłem do wniosku, że nie warto. Są przecież warci Frasyniuka, a może Starczewskiego? Niech się kiszą we własnym sosie.
Campus Polska Przyszłości miał być najbardziej gorącym politycznie wydarzeniem września. Jeśli jednak pojawi się więcej wizerunkowych wpadek, może się okazać, że będzie gorącym kartoflem, który między sobą będą przerzucać politycy liberalnej opozycji.
Dawno minęły czasy, gdy można było określić Platformę Obywatelską jako partię centrową. Symptomatyczna była toczona z okazji dwudziestolecia partii dyskusja dotycząca odświeżenia deklaracji ideowej. Skończyło się na niczym, ponieważ PO nie mogła się zdecydować, czy jakieś idee jeszcze w ogóle reprezentuje…
Marszałek Tomasz Grodzki, który uczestniczył w imprezie Platformy Obywatelskiej Campus Polska Przyszłości, nieoczekiwanie wyjawił swoje najskrytsze marzenia. Otóż na jedno z pytań dotyczących służby zdrowia powiedział: „W Polsce dziś mamy prawie tysiąc szpitali, ale powinno być ok. 130 szpitali na 40 mln mieszkańców”.
Słyszymy o potencjalnych zmianach personalnych w rządzie. Teraz to się ładnie nazywa: rekonstrukcja. Sam byłem dwukrotnie ministrem konstytucyjnym, zatem doskonale rozumiem niepewność, która towarzyszy członkom Rady Ministrów. To rzecz znana pod każdą szerokością geograficzną i w każdej epoce. Już Francuz Monteskiusz słusznie zauważał w wieku XVIII: „Rzecz, która powinna wprawić w drżenie ministrów większości państw europejskich, to łatwość, z jaką można ich zastąpić”.
Czy Putinowi, posługującemu się Łukaszenką, rzeczywiście chodzi o wywołanie kolejnego kryzysu migracyjnego w Europie? Prawdopodobnie na razie chodzi mu o osiągnięcie dwóch innych celów.
Dziś ukazuje się numer 3000. „Gazety Polskiej Codziennie”. To powód do satysfakcji dla całej redakcji, bo stała się ona trwałym graczem na rynku prasy. Nie sposób wyliczyć informacji, które dzięki „Codziennej” Polacy otrzymali, i nie sposób zliczyć procesów, którymi jej redaktorzy byli i są do dziś nękani przez przedstawicieli postkomunistycznych elit.
„Musimy was opiłować z pewnych przywilejów; dlatego że jeżeli nie, to znowu podniesiecie głowę” – to śmiało mógłby być cytat z referatu Julii Brystygierowej „Ofensywa kleru a nasze zadania”, a nie wystąpienia posła KO Sławomira Nitrasa.
Nie, na pewno nie zawieszę na drzwiach mojego biura poselskiego karteczki, którą kiedyś umieścił na swoich francuski malarz Honoré Daumier. Napisał na niej: „Ci, którzy przychodzą do mnie, okazują mi wielki zaszczyt. Ci, którzy nie przychodzą, sprawiają mi ogromną przyjemność”. Taki szczery to ja nie jestem...
Kilka dekad to w dziejach narodu na pozór mało znaczący wycinek, ale bywa, że jest to okres decydujący o jego losach. Tak było z naszym międzywojennym 20-leciem, gdy budując status narodu w świecie, etos walki zbrojnej o niepodległość musieliśmy pilnie uzupełniać myśleniem o gospodarce i społeczeństwie. Tak jest obecnie z Ukrainą. Obchodzi ona 30-lecie niepodległości, czyli właściwie najdłuższego okresu samostijności tego wielkiego narodu. II RP wystarczyło sił do wybicia się na niepodległość i ukształtowania niezłomnego ducha narodu – czy wystarczy na to sił obecnej Ukrainie?
Świat pogodził się z przejęciem Kabulu przez talibów, jednak odmienne stanowisko zajmują mudżahedini z Sojuszu Północnego w mitycznej Dolinie Pandższiru – jedynym bastionie północnego Afganistanu, który opierał się Sowietom i pierwszym talibom. Obrona tego kluczowego i strategicznego obszaru kraju skupiona jest wokół Ahmada Masuda, syna legendarnego Ahmada Szaha Masuda, którego zarówno wrogowie, jak i zwolennicy z szacunkiem nazywali Lwem Pandższiru.
W 2018 r. prezydent USA Donald Trump ogłosił: „Imigranci na południowej granicy nie zostaną wpuszczeni do USA, dopóki ich wnioski nie zostaną indywidualnie zaaprobowane przez sąd. Nie będzie wpuszczania do USA. Wszyscy zostaną w Meksyku”. Program nazwano „Pozostać w Meksyku”, a na granicy z Meksykiem rozmieszczono ponad 6 tys. żołnierzy USA, którzy mieli bronić kraju przed imigrantami.
Muzyk rockowy, założyciel m.in. zespołu Brygada Kryzys Tomasz Lipiński w wywiadzie dla tygodnika „Polityka” ostro przejechał się po rządzie Zjednoczonej Prawicy. Stwierdził między innymi, że obecna władza „demoluje prawo i ustrój”, „instytucje demokratyczne są całkowicie podporządkowane przywódcy partii”, a Polska „stała się pośmiewiskiem”, dlatego – jego zdaniem – „wstyd być Polakiem”.
Przyznam, że zimny dreszcz mnie przeszył, gdy zobaczyłem, że Platforma Obywatelska wysłała akurat Jachirę do koczujących na granicy polsko-białoruskiej ludzi.