niemieckie zbrodnie wojenne

20 stycznia 1942 r. na naradzie w berlińskim Wannsee zapadły decyzje, które są jednymi z najhaniebniejszych w historii ludzkości. Wysokiej rangi urzędnicy III Rzeszy podjęli ustalenia, które skutkowały zaangażowaniem całego aparatu państwowego do mordowania Żydów. Decydenci eufemistycznie nazwali przyjęte ustalenia „ostatecznym rozwiązaniem”. Nawet sami przed sobą nie chcieli się przyznać, że chodzi o ludobójstwo, planową eksterminację narodu żydowskiego prowadzoną przez państwo niemieckie. Organizacją całego przedsięwzięcia miał zająć się Reinhard Heydrich, szef Reichssicherheitshauptamt (Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy).

Bolesław Roja należał do jednego z pokoleń Polaków urodzonych w czasach niewoli. Dorastał w atmosferze kultu bohaterów powstań narodowych i pamięci o ich wysiłku zbrojnym. Gdy po 123 latach zaborów nadeszła wreszcie możliwość odzyskania niepodległości, nie wahał się ani chwili. Ruszył do walki o wolną Polskę. Szkolił oddziały paramilitarne Polowych Drużyn Sokolich, służył w Legionach Polskich. Stał się pierwszym legendarnym dowódcą legionowego 4. Pułku Piechoty. Był jednym z czterech sygnatariuszy rozkazu o powołaniu niepodległego Wojska Polskiego. Już jako generał brał udział w walkach o granice odrodzonego państwa w czasie konfliktu z Ukraińcami oraz wojny polsko-bolszewickiej. Po wybuchu II wojny światowej, w pierwszych miesiącach okupacji został aresztowany przez gestapo i bestialsko zamordowany w niemieckim obozie koncentracyjnym Sachsenhausen.

12–13 lipca 1943 r. Niemcy dokonali krwawej pacyfikacji świętokrzyskiej wsi Michniów, której mieszkańcy pomagali partyzantom Jana Piwnika „Ponurego”. Łącznie w dwóch akcjach wymierzonych w polskich cywilów zginęły co najmniej 204 osoby, w tym kobiety i dzieci. Zagłada Michniowa miała stanowić przerażający przykład dla wszystkich miejscowości, które wspierały polski ruch niepodległościowy.