Ofensywa „dyplomatyczna” Watykanu trwa. Od kilku dni sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej kardynał Pietro Parolin regularnie się kompromituje. I choć trwają próby jego obrony, to nic a nic to nie pomaga.
W rosyjskie kłamstwa trudno uwierzyć nawet własnym agentom wpływu i wczorajszym pożytecznym idiotom.
Unijny mainstream rozpaczliwie uciekając od oskarżeń o wieloletnią i gorliwą kolaborację z Rosją, przeszedł do kontrataku – w myśl starego powiedzenie Clausewitza: „Najlepszą bronią jest atak”. Na ostatnim posiedzeniu Parlamentu Europejskiego w Strasburgu zaczął rozliczać ze związków z Kremlem… skrajną prawicę.
Od początku wojny widzimy okrucieństwo Rosjan, opisane i pokazane w setkach tekstów i obrazów. Widzimy też jednak, jak z dramatem na Ukrainie radzi sobie Europa. Mocne słowa, twarde deklaracje i coraz bardziej widoczna niemoc, gdy przychodzi do konkretów. Przekonujemy się również, że każda próba mówienia o tym na głos spotyka się ze zdecydowanym oporem, według bowiem obowiązującej narracji każda krytyka lub choćby tylko próba większej mobilizacji Niemiec i innych państw starej Unii przedstawiane są jako jej dzielenie, a więc gra na rzecz Moskwy.
Rosyjskie słowo „nieludź”, określające nieludzki stopień zdziczenia, dla polskiego ucha brzmi mniej więcej zrozumiale, ale jest nieprzetłumaczalne na żaden język. No-man, non-homme – nie, takich słów nie ma ani w angielskim, ani we francuskim. Najbliższe sensu tego strasznego słowa jest coś z zupełnie innej kultury – zombi, zarażony złem żywy trup, który w horrorach łazi, usiłując pożreć lub zarazić swoją zboczoną naturą naprawdę żywych ludzi. Może stąd owo dziwaczne Z, godło rosyjskich morderców i gwałcicieli?
Wojna na Ukrainie skompromitowała podstawowe składowe narracji politycznej, na której opierała się Platforma Obywatelska. Wszystko okazało się kłamstwem.
„Czujemy – zauważa filozof Ludwig Wittgenstein – że gdyby nawet rozwiązano wszelkie możliwe zagadnienia naukowe, to nasze problemy życiowe nie zostałyby jeszcze nawet tknięte”. A ojciec Józef M. Bocheński dopowiada: „Zagadnienia egzystencjalne należą do najważniejszych, jakie człowiek może sobie postawić, jeśli nie są najważniejsze w ogóle”.
Badania FBI przeprowadzone na seryjnych mordercach wykazały, że większość z nich była wychowywana przez samotne matki, w rodzinach, gdzie nadużywano alkoholu; prawie wszyscy w dzieciństwie doświadczali przemocy fizycznej i psychicznej, stykali się jedynie z pogardą. Ojciec odszedł lub siedział w więzieniu. Jeśli sięgniemy do biografii Władimira Putina, dowiemy się, że był porzuconym przez matkę, bitym chłopcem.
Od 10 kwietnia 2010 r. regularnie przychodziliśmy na Krakowskie Przedmieście przed Pałac Prezydencki najpierw co miesiąc, a potem większość z nas co najmniej raz w roku. Niezmiennie domagaliśmy się, żeby stanęły pomniki upamiętniające poległych pod Smoleńskiem i żeby sprawę katastrofy, w której zginęli polski prezydent wraz z małżonką oraz przedstawiciele elit parlamentarnych i społecznych, wreszcie do końca wyjaśniono.
Od 2020 r. jesteśmy świadkami wydarzeń, o których będzie się pisać w przyszłych podręcznikach historii. Najpierw pandemia, później wojna. Być może będzie to uznane za początek zmagań Wschodu i Zachodu. Trudno powiedzieć, ale już dziś można spróbować przewidywać zakończenie. To bardzo ważne, bo przecież skoro bierzemy w tym udział, musimy się do tego wszystkiego jakoś ustawić.
Kwietniowe posiedzenie Parlamentu Europejskiego w Strasburgu zdominowane zostało, co oczywiste, przez wojnę w Europie Wschodniej. Sprawie tej poświęcono aż trzy debaty, nie były to jednak jedyne tematy czterodniowej sesji plenarnej. Omawiano m.in. oświadczenie Komisji Europejskiej w sprawie funkcjonowania „Międzyrządowego Zespołu ONZ ds. Zmian Klimatu”. Dyskutowaliśmy również „Pilną potrzebę przyjęcia dyrektywy w sprawie minimalnych stawek podatkowych”.
Przerażające świadectwo systemowego i wykonywanego na rozkaz ludobójstwa w Buczy, gdzie rosyjscy oprawcy zabijali cywilów, w tym dzieci, każe dokonać prostego wyboru moralnego: nie chcemy mieć do czynienia z potworami, które takich zbrodni się dopuszczają.
Finlandia od dekad przygotowana jest na rosyjską agresję. Choć od wojny zimowej minęło ponad 80 lat, fińskie elity i społeczeństwo nigdy nie zapomniały, że od Rosji zawsze warto spodziewać się najgorszego. Fiński system obronny nie dotyczy jedynie wojska, ale spraw społecznych, gospodarczych, energetycznych, obrony cywilnej, polityki żywnościowej itd.
Bez odpowiedniej diagnozy tego, czym jest ideologia współczesnej, putinowskiej Rosji, nie ma odpowiedniej strategii politycznej działań wobec niej oraz pytań o to, jaką postawę powinna zajmować konserwatywna, europejska prawica wobec niej.
Od rozpoczęcia rosyjskiej inwazji na Ukrainę postawa papieża Franciszka budzi wątpliwości. Z jednej strony, w wielu wypowiedziach ogólnie krytykuje on wojnę, mówi o siłach zła, nieludzkiej i barbarzyńskiej agresji. Potępia zabijanie dzieci, niewinnych, cywilów, wzywa do modlitwy o pokój, a nawet odwiedza ukraińskie dzieci – ofiary wojny przebywające w watykańskim szpitalu. Z drugiej strony, próżno znaleźć w jego słowach nazwania wprost, kto za to zło odpowiada.
Polska w ramach wsparcia Ukrainy powinna walczyć o wejście w strukturę właścicielską kluczowych przedsiębiorstw w tym kraju, pomagając w ich odbudowie i rozwoju. Tamtejsze spółki – od Naftohazu, przez zakłady Antonow, Motor Sicz, po UkrOboronProm – mają ogromny potencjał i technologie, które są bardzo atrakcyjne dla naszego przemysłu. Taki projekt zapewniłby więc obopólne korzyści zarówno nam, jak i Ukrainie.
W sprawie zamachu w Smoleńsku polskie państwo w 2010 roku zostało całkowicie pokonane i skompromitowane. Przygotowania do wizyty prezydenta Lecha Kaczyńskiego i towarzyszącej mu delegacji, jadącej w 70. rocznicę mordu w Katyniu upamiętnić poległych, przebiegały w taki sposób, że co najmniej umożliwiły zamach. Samolot dla VIP-ów remontowano w Rosji w firmie oligarchy całkowicie uzależnionego od Putina. Nie sprawdzono wszystkiego, co do niego wkładano, nawet przed samym odlotem.
Równo 505 lat temu, podczas II wojny polsko-rosyjskiej, rozpoczęła się wyprawa wojsk królewicza Władysława Wazy na Moskwę. Niestety, nie wszyscy w Europie rozumieli, że Rzeczpospolita powstrzymuje barbarię ze Wschodu. Stąd agresja Szwecji na Polskę – potop – dziś obchodzimy 466. rocznicę zwycięstwa Polaków pod Kozienicami. Data 6 kwietnia w kolejnych latach związana była z agresją Rosji na nasz kraj: w 1769 r. konfederaci barscy stoczyli z Rosjanami bitwę koło Krosna – ranny w niej został późniejszy bohater Polski i USA gen. Kazimierz Pułaski.