Kreml zawsze starał się wpływać na politykę Polski – nie ma ku temu żadnych wątpliwości. Jednak tylko rząd Donalda Tuska podjął współpracę z Władimirem Putinem, mieszając przy wizycie polskiej delegacji w Smoleńsku, co skończyło się dla naszego państwa tragicznie, czy stawiając na nowe otwarcie i reset w stosunkach z Moskwą.
Sąd powinien zdecydować się na odtajnienie procesu Mateusza Piskorskiego, byłego posła Samoobrony, oskarżonego o szpiegostwo na rzecz Rosji i Chin. Ta historia obnaża bowiem kulisy wojny informacyjnej, jaką od lat prowadzi przeciwko Polsce Władimir Putin. Jej elementem miał być Piskorski.
Szef unijnej dyplomacji Josep Borrell w odpowiedzi na rosyjskie groźby atomowe powiedział, że rosyjska armia zostanie błyskawicznie unicestwiona, jeśli Rosja użyje broni atomowej. W przeszłości Borrell był, jak inni eurourzędnicy, miękki wobec Rosji, ale ostatnio stał się jednym z największych jastrzębi. Dziś daje przykład, jak rozmawiać z rosyjskimi degeneratami.
Rząd w Berlinie próbuje odgrywać rolę lidera Europy na wszelkich możliwych polach. Najnowsza jego inicjatywa dotyczy dziedziny obronności. Niemcy bowiem wpadli na pomysł stworzenia paneuropejskiej tarczy antyrakietowej. Polska prawdopodobnie nie weźmie udziału w tym projekcie. Zważywszy na to, w jakim stanie jest Bundeswehra, powierzanie się pod opiekę Berlinowi jest samobójstwem.
Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy uznało Rosję za państwo terrorystyczne. Debatuje o tym Parlament Europejski – decyzji należy się spodziewać jeszcze w listopadzie. Niedługo podobne uchwały podejmą też pewnie poszczególne kraje i Rosja rzeczywiście zacznie być traktowana jak Iran czy kiedyś Libia Kadafiego. To z kolei otwiera drogę do łatwiejszego nakładania kolejnych sankcji, a może nawet, kto wie, wyłączenia Rosji z Rady Bezpieczeństwa ONZ. Niektórzy komentatorzy nazywają ten krok historycznym, ale – prawdę mówiąc – powinno się to stać dawno temu.
Donald Tusk wezwał do powołania komisji śledczej w sprawie taśm z restauracji Sowa i Przyjaciele. Nagrani zostali tam szefowie służb i inne znane osoby, które wbrew medialnemu wizerunkowi zachowywały się jak lumpy. Moim ulubieńcem został oczywiście Jacek Krawiec, ówczesny prezes Orlenu, który opowiadał najśmieszniejsze historyjki i ubarwiał je przekleństwami tak szczodrze, że mógłby zrobić furorę w stand-upie.
19 października to jeden z wielu dni w kalendarzu polskiej historii, ale jednak szczególny. Pokazuje on jak w soczewce – przez pryzmat tego, co działo się w dawnej Polsce – także nasze współczesne wyzwania. I tak tegoż dnia w 1595 r. w czasie wyprawy hetmana Jana Zamoyskiego do Mołdawii rozpoczęła się pierwsza bitwa pod Cecorą. To pokazuje, że Rzeczpospolita była silna wtedy, gdy interesowała się tym, co dzieje się na Wschodzie.
Środkowoeuropejskie Biuro Amerykańskiego Komitetu Żydowskiego (AJC CE) rozpoczęło kampanię „Nie mów jak antysemita” dotyczącą słów i sformułowań szerzących nienawiść do Żydów. Akcja została przygotowana z myślą o mediach społecznościowych, jak Facebook i Instagram.
W czasach zamierzchłych ówcześni celebryci pili, wsiadali za kółko, a następnie na tej podstawie bywali werbowani przez esbecję. Odsuniętą i rozciągniętą w czasie karą były późniejsze kłopoty lustracyjne. Dziś co chwila trafia nam się na drodze pijany dziennikarz, artysta, aktor czy wokalistka. Dziwnym trafem zawsze jest to osoba zaangażowana w obronę konstytucji i praworządności, zaściankową polskością zniesmaczona tak bardzo, że na trzeźwo jej nie udźwignie ani nie zawiezie autem.
Gdyby ktoś teraz pisał polską „Boską Komedię”, to Urban znaleźć się powinien w najbardziej widocznym kręgu piekła.
Retoryka Donalda Tuska staje się coraz bardziej spójna. Z jednej strony widzimy zapowiedź politycznego terroru, oczywiście na miarę możliwości Platformy Obywatelskiej. Nie miejmy jednak złudzeń: tego będzie chciała niemała część wyborców totalnej opozycji. Druga sprawa: coraz wyraźniejsze sygnały nowej terapii szokowej.
Radykalizacja przekazu Donalda Tuska idzie w parze z dalszym zwiększaniem nacisku finansowego ze strony Komisji Europejskiej na Polskę. Lider Platformy zapowiada wobec przeciwników politycznych działania w stylu autorytarnym, takim też posługując się językiem. Równocześnie obiecuje, że w momencie przejęcia władzy odblokuje wszelkie zastopowane dziś unijne środki dla Polski. I jak na zawołanie pojawiają się niepotwierdzone informacje, że Unia nie będzie wypłacać naszemu krajowi nie tylko pieniędzy z KPO, lecz również z funduszu spójności, a w perspektywie – z wszystkich innych funduszy.
Jeszcze tu i ówdzie w mediach zachodnich (ale także w polskich) pokutują frazy: „separatyści prorosyjscy z Donbasu” albo „Doniecka Republika Ludowa” czy „Ługańska Republika Ludowa”. Zdarza się, że ktoś pisze o „władzach Krymu” czy „deputowanych z Krymu” – choć prawowite władze Krymu i deputowani z Krymu są na uchodźstwie na Ukrainie. I tak dalej.
Świat wymaga konserwatywnej rewolucji wartości.
Rosjanie przekazują ukradzione ukraińskie dzieci do adopcji, „gdzieś w Rosji”. Ośrodki adopcyjne, rodziny zastępcze czekają, „gdzieś w Rosji”. Zaskakujące?
Platforma Obywatelska, posiadając pełnię władzy i angażując do wyjaśnienia afery taśmowej wszystkie służby specjalne, nie była w stanie przez ponad półtora roku udowodnić rosyjskich wątków tej sprawy. Działały przecież specjalne tajne zespoły inwigilujące dziennikarzy (w tym mnie), którzy brali udział w ujawnieniu taśm.
To, że nagrody Nobla, także te literackie, mają wymiar polityczny, jest dla mnie oczywiste. Laureaci muszą spełniać pewne kryteria, co jakiś czas akademii włącza się element politycznej poprawności.
Rządzona przez Tuska Polska podała Łukaszence Alesia Bialackiego na tacy, pomagając zrobić oszusta z tego niezwykle dzielnego człowieka.