Organizacja pewnego lobbysty, jeszcze trzy lata temu apelującego o import produkowanej na Białorusi energii z rosyjskiego atomu, zgarnęła środki z kilkunastu państwowych podmiotów na ten sam projekt edukacyjny.
Dobiega końca błyskotliwa kariera Radosława Sikorskiego – człowieka, który od początku stworzył wizerunek kogoś zupełnie innego, niż był w rzeczywistości. Przemycane gdzieś w jego otoczeniu próby połączenia go przez nazwisko z byłym wodzem naczelnym II RP to tylko groteskowy fragment tej rzeczywistości, tak jak suflowanie arystokratycznych korzeni człowiekowi o manierach jaskiniowca.
Można oczywiście stawiać w polityce na alians z jakimś mocarstwem, tyle że musi on dawać korzyści dwustronne.
Prezydent Mołdawii Maia Sandu potwierdziła, że Rosja planuje przeprowadzić w jej kraju zamach stanu i przejąć nad nim kontrolę. Zamach mieliby przeprowadzić miejscowi zwolennicy Rosji (a w Mołdawii, trzeba pamiętać, mieszka też mniejszość rosyjska) oraz wysłani najemnicy, nie tylko z Rosji i Białorusi, lecz także Serbii i Czarnogóry.
Każdy nowy dzień przynosi jakieś wiadomości stawiające Radosława Sikorskiego w nie najlepszym świetle. Czasem są to rzeczy duże, jak firmowanie „prestiżowej, międzynarodowej konferencji” organizowanej przez Zjednoczone Emiraty Arabskie, a niekiedy mniejsze, jak niezbyt uprzejmy list do dziennikarki czy nieprzekonująca próba obrony ze strony zainteresowanego.
Wczoraj była 81. rocznica powołania Armii Krajowej. Od samego początku okupacji niemieckiej, w postaci Służby Zwycięstwu Polski i szeregu innych formacji, a potem Związku Walki Zbrojnej, mieliśmy największą podziemną armię w Europie. To przykład fenomenalnej samoorganizacji polskiego społeczeństwa, umiejętności odnalezienia się w najtrudniejszych sytuacjach, ale też bohaterstwa setek tysięcy ludzi.
Platforma Obywatelska istnieje już trzecią dekadę. To na tyle długo, by wykluczyć przypadkowość w jej działaniach. Ergo ktoś w partii naprawdę pomyślał, że manipulacyjny spot z Mateuszem Morawieckim cytującym Donalda Tuska to doskonały pomysł.
Weto Andrzeja Dudy do ustawy o Sądzie Najwyższym zaskakująco spokojnie przyjęli sympatycy Zjednoczonej Prawicy i politycy opozycji. To pierwsze wytłumaczyć można mieszanymi uczuciami, jakie w twardym elektoracie PiS budziły niepewne przecież ustalenia z Komisją Europejską. Posłowie opozycji natomiast jeszcze w piątek zdążyli ogłosić w mediach, że prezydent poparł ich argumenty o niezgodności ustawy z konstytucją. To nie do końca prawda, Duda kwestionuje bowiem akurat te wątki przepisów, które opozycja chciałaby rozwijać w nieakceptowalnym dla niego kierunku (głębszego kwestionowania prezydenckich kompetencji, z poważnymi następstwami dla obywateli). Jednak faktycznie jeśli ktoś może z tego weta wyciągnąć polityczną korzyść, będzie to antyrządowa strona politycznego konfliktu.
9 lutego 1949 roku, na niejawnym posiedzeniu warszawskiego WSR, Józef Badecki jako sędzia-sprawozdawca przyczynił się do przedłużenia tymczasowego aresztowania płk. Aleksandra Krzyżanowskiego „Wilka”, legendarnego dowódcy Okręgu Wileńskiego AK.
Prawie 6 tys. zabitych, 15,5 tys. rannych i 5,5 mln ludzi bez dachu nad głową to bilans ubiegłotygodniowego trzęsienia ziemi w północnej Syrii. Wedle ostatnich informacji 16 samolotów z pomocą humanitarną z Emiratów Arabskich wylądowało w Syrii, a tylko jeden z Chin i Białorusi, trzy z Rosji i sześć z Iranu. Komentatorzy zauważają, że ta tragedia wydarzyła się w niezwykle delikatnym politycznie momencie. Od kilku miesięcy trwa proces wychodzenia Syrii z regionalnej izolacji. Obecny dramat kraju to kolejna okazja dla innych, by budować swoje wpływy. Kolejny raz kosztem ludności cywilnej.
Seria polskich działań dyplomatycznych związanych z wojną na Ukrainie oraz polityka, jaką nasze państwo prowadzi w sprawach dotyczących rosyjskiego zagrożenia dla Europy, przynosi koncentrację uwagi świata na Polsce.
Zbliżające się wybory parlamentarne są najważniejszymi w historii III RP. W 2023 roku będziemy decydować w sprawie ostatecznego odcięcia rosyjskich wpływów na naszą przyszłość.
„Newsweek” opublikował wywiad z „nawróconym liberałem”, jak sam siebie określa Marek Zagrobelny. To były sympatyk PiS z niewielkimi zasięgami na Twitterze, który pozuje na demaskatora prawdy o partii rządzącej. Opublikował kiedyś nawet książkę „Pokochać PiS”, ale ta nie zainteresowała nawet najtęższych głów w środowisku mediów. Inaczej sprawa ma się z „Newsweekiem”, gdy trzeba udowodnić pożądaną tezę.
Od zarania dziejów ludzie przemieszczają się po wszystkich kontynentach. Nasi przodkowie mieszkali najpierw w Afryce, skąd wywędrowali na wszystkie kontynenty, poza Antarktydą. Według ogólnoświatowego badania przeprowadzonego przez Instytut Gallupa rozpoczętego w 2021 r. i przeprowadzonego z prawie 127 tys. osobami w 122 krajach blisko 900 mln ludzi chce wyemigrować ze swojego kraju – to 16 proc. dorosłych na całym świecie.
„Przykra sprawa, nie lekceważę jej. Ale poczekam, aż wszystko przycichnie” – tak właściwie brzmi dziś komunikat Donalda Tuska do arabskich pieniędzy Radka Sikorskiego. Może być oczywiście tak, że lider PO choruje na COVID.
Dubaj, portowa metropolia blichtru i luksusu, po agresji na Ukrainę stał się ulubionym miejscem dla rosyjskich pieniędzy, oligarchów i biznesu. Jak podał Reuters, Bank Centralny Zjednoczonych Emiratów Arabskich udzielił w 2022 r. koncesji rosyjskiemu MTS bank, która została potwierdzona w zeszłym tygodniu.
Zwycięstwo nad imperium zła następowało etapami. Pierwszym i chyba najważniejszym było samo odkrycie, zdefiniowanie i ogłoszenie światu jego prawdziwej natury. O dziwo, dokonał tego nie żaden głęboki i nieobojętny na aktualny stan świata filozof ani wyrafinowany badacz sowietolog, ani nawet bystry zawodowy polityk, od młodości szkolony w wynajdywaniu i wykorzystywaniu słabych stron przeciwnika, lecz... były aktor. A może Ronald Reagan był nimi wszystkimi naraz?
Mój bułgarski przyjaciel nie jest typowym Bułgarem, bo nie przepada za „ruskimi”, ale też nie pada na twarz przed Unią Europejską. W tym kraju, którego historia jest sześć i pół razy dłuższa niż Królestwa Belgii, ci, którzy nie kłaniają się Kremlowi, są zakochani w Brukseli i odwrotnie – jeśli uwielbiają UE, to są sceptyczni wobec Moskwy. Takich jak A. jest niewielu.