Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Gdy chodzi o pedofilię wśród katolickich księży, to do Polski ściągają nawet nieudolni dziennikarze holenderscy, aby próbować ogrzać się przy tym temacie. Kiedy jednak sprawa zaczyna dotyczyć warszawskich środowisk celebryckich, „autorytety” nagle nabierają wody w usta i kulą pod siebie ogony.
Zdrajcy bywają użyteczni, ale nigdy nie będą traktowani z pełnym zaufaniem. Typowym przykładem użytecznego zdrajcy stał się w polskiej polityce Roman Giertych, który z pozycji narodowo-katolickich nagle przechrzcił się na postępowca i liberała. W jego przypadku zawsze zasadne pozostanie pytanie: kiedy był szczery? Wtedy czy teraz, kolaborując – ze zdwojoną gorliwością – z Donaldem Tuskiem?
Pół miliona, milion… a bez kozery powiem, że i dwa – tak, parafrazując słynny dialog z prawdziwego kabaretu „Tey”, można podsumować szczytowanie przeróżnych, spragnionych najmniejszego nawet sukcesu, „dziennikarzy” po marszach, które miały miejsce 4 czerwca w kilku miastach Polski.
Im częściej kwestia niemieckiej odpowiedzialności historycznej i moralnej za zbrodnie popełnione w czasie II wojny światowej będzie głośno artykułowana, tym lepiej.
W ostatnim trzydziestoleciu ze zdumieniem zauważam wielką żywotność politycznych atrap – fundowanych Polakom zamiast prawdziwych ugrupowań politycznych – oraz umiejętność przetrwania struktur żywcem wywiedzionych z PRL-u, które tak się przepoczwarzają, że wciąż mogą liczyć na poparcie gwarantujące stołki w parlamencie.
W komunistycznym okresie istnienia „Przekroju” ukazywała się tam propagandowo rysunkowa rubryka „August Bęc Walski”. Wydaje mi się, że bohater tej serii ożył i chwycił za pióro w „Gazecie Wyborczej”, produkując peany na temat „rodziny międzygatunkowej” i „międzygatunkowego potomstwa”.
Od czasów saskich Polska cierpi na wewnętrzną, ciężką chorobę. Państwo, co prawda, jeszcze istnieje, ale immanentnie rozdzierane jest pomiędzy interesy rozmaitych wpływowych koterii, których powodzenie jest ważniejsze niż sprawy państwowe.
Szykanowanie Polaków w czasie obchodów rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego Ravensbrück jest konsekwentnym i realnym przykładem realizowania założeń niemieckiej polityki historycznej.
Niezmiennie zadziwia mnie ta nieliczna, acz hałaśliwa mniejszość, która nieustannie wrzeszczy, że reprezentuje poglądy polskiej elity, tak naprawdę reprezentując jedynie agresywny margines.
Pani Holland na pewno stworzy taki obraz traktowania nachodźców przez polskie służby, że międzynarodowy aplauz nie umilknie długo.
Wydawało się, że czerwone rody bezpowrotnie skaziły polski krajobraz. Po niedzieli 2 kwietnia ten krajobraz wygląda jednak o wiele lepiej. Polacy zrozumieli, że do obrony naszego etosu potrzebny jest masowy czyn.
W polskim Kościele mamy kilku niezłomnych wojowników, którzy nigdy nie dali się komunie złamać. Byli to przede wszystkim prymas Stefan Wyszyński i książę kardynał Adam Stefan Sapieha. Obaj budzili wściekłość polskich sowietów i stanowili cel nieskończonych operacji bezpieki, mających ich zniesławić i oderwać od wielkiego poparcia ze strony Polaków.
Jan Paweł II połączył nas we wspólnym zrywie i wiem to na pewno, że nie byłoby żadnej Solidarności, żadnej walki z komuną na skalę całego narodu, gdyby nie on właśnie! Dał nam swobodę, wolność i cel!
Wyjątkowo podły los przygotowała SB księdzu Sylwestrowi Zychowi. W jego przypadku udało się nie tylko zabić kapłana, lecz także doprowadzić do tego, że dziś młodzi ludzie wzruszają tylko ramionami na dźwięk jego nazwiska.
Na listach kandydatów do parlamentu roi się od dziwaków i osób kontrowersyjnych, jednak to właśnie wśród osób przedstawionych przez Koalicję Obywatelską brakuje jedynie baby z brodą i karła o trzech nogach, bo poza tym jest tam już wszystko, co można by nazwać ogrodem osobliwości - pisze Witold Gadowski w "Gazecie Polskiej".
