Grudniowy szczyt Rady Europejskiej w Brukseli w ostatni piątek był debiutem nowego premiera Rzeczypospolitej na arenie międzynarodowej. Oczywiście szef rządu w Warszawie nie jest na europejskich salonach postacią anonimową, bo przez przeszło dwa lata regularnie uczestniczył w Ecofin, czyli strukturze grupującej ministrów finansów krajów członkowskich UE.
Organa Unii Europejskiej nadal atakują Polskę, tak jak czynią to od dwóch lat – od czasu, kiedy w wyniku demokratycznych wyborów polski parlament wyłonił nowy rząd.
W prawdziwej telenoweli o rekonstrukcji rządu nastąpił happy end. Prawdziwy, a nie propagandowy. Mamy nowego premiera, ale prawie tak samo ważny jest styl, w jakim dotychczasowa prezes Rady Ministrów rozstała się z tym stanowiskiem. Uczyniła to godnie i w poczuciu, że polityka jest grą zespołową. Beata Szydło zostaje w rządzie jako wicepremier do spraw społecznych.
Parlament Europejski uczcił w ostatni czwartek minutą ciszy pamięć kilkuset Egipcjan, muzułmanów zabitych przez islamskich terrorystów. Skala ofiar zamachu może szokować, choć na pewno nie szokuje to, że muzułmanie zabijają nie tylko chrześcijan w Europie, Afryce, Azji i USA, ale też swoich braci w wierze.
Parlament Europejski przyjął budżet UE na rok 2018. Polska – wbrew groźbom greckiego komisarza Awramopulosa, który nas i Węgry chciał karać za odmowę przyjęcia imigrantów, ale i wbrew pohukiwaniom różnych polityków, w tym niemieckich – nie otrzymała ani euro mniej, niż otrzymać miała.
7 grudnia konferencja przewodniczących Parlamentu Europejskiego w Brukseli zdecyduje, kto będzie autorem sprawozdania nt. Polski. Ubiegają się o to Zieloni i liberałowie. Ponieważ frakcja Zielonych i Nordyckiej Lewicy ma już raport o też niepokornych Węgrzech, jest bardzo możliwe, że Polską zajmą się, o zgrozo, liberałowie.
W ojczyźnie Tadżyków jestem po raz drugi. Pierwszy raz byłem tu przed dwoma laty. Teraz odpowiadam za to państwo i cały region Azji Środkowej w prezydium Parlamentu Europejskiego. Kraj Tadżyków jest najbiedniejszy spośród wszystkich państw postsowieckiej Azji.
Bardzo martwię się sytuacją w Niemczech. Od wyborów mijają dwa miesiące, a nowego rządu wciąż nie ma. Gorzej: mówią, że nie będzie go wcześniej niż za miesiąc. A to nasz sąsiad i największy kraj UE! Gorzej: ostatnio w Niemczech prawdziwi, a nie wirtualni naziści demonstrowali pod hasłem „Niczego nie żałuję”. Czy to nie nadaje się na debatę w Strasburgu?
Parę transparentów w morzu 60 tys. ludzi stało się pretekstem dla antypolskich środowisk za granicą do ataku na nasz kraj. Powiedzmy wprost: to kolejna odsłona walki z rosnącą w siłę na arenie międzynarodowej Polską.
Żeby zastanowić się nad zauważalnym w ostatnich latach pogorszeniem w stosunkach polsko-ukraińskich, należałoby najpierw zdiagnozować sytuację u naszego wschodniego sąsiada.
Słyszę ciszę. To milczą ci politycy totalnej opozycji i dziennikarze, którzy tak agresywnie atakowali ideę Jarosława Kaczyńskiego podniesienia sprawy reparacji wojennych wobec Niemiec. Wyszli na idiotów za sprawą wyroku sądu w Italii, który nakazał Berlinowi wypłatę 6,5 mln euro rodzinom 123 zabitych Włochów.
Francja oszalała. Decyzja francuskich władz o usunięciu krzyża z pomnika polskiego papieża Jana Pawła II w Ploërmel w Bretanii zakrawa na prowokację albo bardzo kiepski żart. Niestety, jest faktem.
Szczyt Rady Europejskiej w Brukseli był pierwszym po wyborach w Niemczech. W nieformalnych rozmowach jeszcze przed wiosennym szczytem UE w Rzymie ustalono, że właśnie po wrześniowej elekcji do Bundestagu rozpoczną się strategiczne rozmowy o przyszłości Unii.
Gdy Jarosław Kaczyński na kongresie Prawa i Sprawiedliwości na początku lipca 2017 r. w Przysusze (Radomskie) podniósł sprawę reparacji wojennych od Niemiec – początkowo i Berlin, i podzielająca jego punkt widzenia totalna opozycja w Polsce uznały, że najlepszą taktyką będzie przemilczenie tego problemu.
Rodak Benita Mussoliniego, dziennikarz Gian Antonio Stella („stella” to po włosku „gwiazda”, ale zdaje się, że to raczej spadający z hukiem meteoryt), napisał o tym, że Polacy odpowiadają za Holokaust. Te haniebne słowa padły z ust przedstawiciela narodu, który pomagał Niemcom eksterminować włoskich Żydów.
W polityce międzynarodowej to był gorący tydzień. Weszliśmy weń wywiadem Jeana-Claude’a Junckera dla niemieckiego „Bilda” o tym, że Polski i Węgier nie należy karać za odmowę przyjęcia imigrantów spoza Europy (choć między wierszami było „na razie”). Ale już po kilku dniach grający w tym tandemie złego policjanta Frans Timmermans potwierdził, że będzie przemawiał na komisji „swobód obywatelskich”(!) europarlamentu – oczywiście na temat praworządności Polski.
„Cudze chwalicie, swego nie znacie” – tak można by w skrócie określić reakcję mediów w Polsce na wielki sukces polskiego rządu, czyli decyzję Komisji Europejskiej, by nie kontynuować mechanizmu przymusowej relokacji. Polski rząd nie uległ najpierw presji, a potem szantażom ze strony UE oraz polityków poszczególnych krajów najbardziej zainteresowanych, by ich błędy naprawiła Polska.
W czasie wizyty w Waszyngtonie mieszkam w hotelu „Willard”, znajdującym się niedaleko Białego Domu. Gdy wracam do hotelu po kolejnym spotkaniu z przedstawicielami amerykańskiej administracji (tym razem z Danem Mullaneyem odpowiadającym za handel z Europą), wsiadam do windy, ale przytrzymuję drzwi, aby mogło wejść starsze amerykańskie małżeństwo oraz jakiś jankes w garniturze.
Piszę te słowa w Waszyngtonie, w którym są również szefowie resortów obrony i spraw zagranicznych rządu RP. W tym samym czasie prezydent Rzeczypospolitej gości w słynnej wojskowej akademii West Point, zaraz po swoim wystąpieniu na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ-etu. Dzieje się to raptem dwa miesiące po pierwszej bilateralnej wizycie prezydenta USA w Europie – właśnie w Polsce.
Pierwsze posiedzenie Parlamentu Europejskiego po miesięcznych wakacjach. Strasburg. Startujemy jak zwykle o godz. 17. To dogmat niczym brytyjska five o’clock tea, czyli popołudniowa herbatka o piątej.