Wybory w trzecim co do wielkości kraju Unii Europejskiej potwierdziły ogólną tendencję na Starym Kontynencie – widmo eurosceptycyzmu krąży po Europie. Poprawiony bon mot Karola Marksa oddaje istotę sprawy: obywatele kolejnych państw członkowskich UE pokazują Brukseli żółtą kartkę albo – co bardziej krewcy, np. południowcy w wypadku Italii – gest Kozakiewicza.
Piszę ze stolicy Słowacji, gdzie przebywam ze specjalną misją europarlamentu w związku z zamordowaniem dziennikarza badającego korupcję w obozie władzy. W XXI w. takie rzeczy nie zdarzają się w Europie – poza Rosją. Jednak w ostatnich kilku miesiącach miały miejsce w dwóch krajach rządzonych przez lewicę – na Słowacji i Malcie.
Jestem pierwszy raz w tym państwie, które jest krezusem naftowym. Zawsze było ono synonimem bogactwa. Stało się ofiarą, gdy w roku 1990 napadł na nią Irak Saddama Husajna.
Czwartkowy „New York Times” na pierwszej stronie zamieścił tekst pt. „Świat może uczyć się mówić Heimat”. Amerykański dziennik uznał, że będzie to trzecie międzynarodowe niemieckie słowo – po Kindergarten (przedszkole) i Schadenfreude (radość z cudzego nieszczęścia). Hm, wydawałoby się, że takimi pojęciami są też „Arbeit macht frei” czy Konzentrationslager.
W dniu, w którym ten artykuł ukaże się w „Gazecie Polskiej Codziennie”, wrócę z Waszyngtonu. Jak co roku w stolicy Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej odbyła Conservative Political Action Conference (CPAC). Ta trzydniowa konferencja, organizowana przez American Conservative Union w końcu lutego, jest okazją do tego, by republikańska prawica mogła się policzyć.
Piszę te słowa w Waszyngtonie podczas corocznej konferencji rządzących w Stanach Zjednoczonych Republikanów – Conservative Political Action Conference. Przemawiali na niej prezydent Trump i wiceprezydent Pence. Jako Polaka i reprezentanta Polski w strukturach międzynarodowych bardziej niż zapowiedzi stworzenia 2,5 mln nowych miejsc pracy czy obniżki podatków interesowały mnie oświadczenia dotyczące polityki zagranicznej. I miałem satysfakcję: to było to, co Rzeczpospolita chciała usłyszeć.
W naszej polityce międzynarodowej ważne jest, by mówić to samo, nawet jeśli nie tak samo. Ważna jest koordynacja działań i jasny przekaz do naszych partnerów.
Doprawdy nie tylko „Czarneckigate” to temat, którym żyją europarlamentarzyści. W powodzi różnych rezolucji, które są ważne albo mniej ważne, zapadają decyzje naprawdę kluczowe. Na przykład te stricte polityczne dotyczące podziału mandatów po Brytyjczykach, którzy chcąc nie chcąc, żegnają się z Unią Europejską.
Jeśli członkowie niemieckiej socjaldemokracji zatwierdzą w głosowaniu internetowym wielką koalicję, to w Berlinie znów będziemy mieć czarno-czerwony rząd. Jego wynik wydaje się przesądzony, choć do SPD w ostatniej chwili zapisują się nowi członkowie. Tylko po to, by w głosowaniu powiedzieć rządowi Merkel i Schulza „Nein!”. Rząd RFN będzie rządem kontynuacji, ale ze znacznie słabszą Angelą Merkel jako kanclerzem.
Polacy i polskie państwo muszą nadrabiać zaległości w wielu dziedzinach. Jedną z nich jest obrona prawdy o naszych dziejach ojczystych. W tej kwestii w poprzednich latach, nie mówiąc o dekadach PRL‑u, nasze państwo abdykowało. Dość tego!
Nowy rząd Rzeczypospolitej wreszcie poważnie zajął się losem polskich dzieci w różnych krajach europejskich (nie tyko UE!), które przez odpowiednie urzędy czy stosowne instytucje państwowe są oddawane do rodzin zastępczych. To właśnie rząd Prawa i Sprawiedliwości zaczął realnie walczyć o zachowanie ich przy polskości.
Sekretarz Stanu USA Rex Tillerson przyjeżdża do Polski jako jedynego kraju tzw. nowej Unii. Donald Trump, jego szef i 45. w historii prezydent USA, był w Polsce z pierwszą „narodową” wizytą w Europie (wcześniej był na szczytach NATO w Belgii i G7 we Włoszech). Amerykański prezydent odwołał właśnie wizytę w Wielkiej Brytanii, która do tej pory była sojusznikiem numer jeden Stanów w UE. Wczoraj w Davos doszło do spotkania na szczycie: Duda-Trump. Z Amerykanami wiążą nas takie same poglądy na rolę NATO, obecność ich żołnierzy w naszym kraju i regionie, wspólny sprzeciw wobec rosyjsko-niemieckiego Nord Streamu oraz współpraca w obszarze energetyki – ich gaz ziemny dywersyfikuje źródła naszych dostaw, a więc zwiększa bezpieczeństwo energetyczne RP.
Dotychczas w kompetencjach Parlamentu Europejskiego nie leżało ocenianie wypowiedzi eurodeputowanych, które miały miejsce poza salą plenarną lub poza posiedzeniami komisji PE. Sprawa Czarneckiego jest swoistym precedensem.
W sprawie reparacji od Niemców: „Jarosław Kaczyński locuta – causa finita”. Naczelnik Państwa zamknął dyskusję, która rozgorzała po niebywale dyplomatycznym oświadczeniu w Berlinie nowego ministra spraw zagranicznych RP.
W sprawie przyszłego wieloletniego budżetu UE kilka rzeczy już wiemy.
W Parlamencie Europejskim w styczniu wystąpi premier Irlandii, w lutym – Chorwacji, w marcu – Portugalii, w kwietniu prezydent Francji, ale już dziś w Brukseli gościem szefów Komisji Europejskiej jest premier Polski. To dobrze, bo trzeba prostować kłamstwa na temat naszego kraju.
Pierwszy tegoroczny polityczny – pomijając życzenia „Happy New Year” – tweet prezydenta USA stał się sensacją w polityce międzynarodowej. Prezydent Donald John Trump zaatakował Pakistan.
Przed tygodniem przedstawiłem listę laureatów Nagród Czarneckiego, tradycyjnie przyznawanych już ósmy rok z rzędu. Ale mówiąc metaforycznie, ten polski medal poza orłem, czyli Polakami, których warto i trzeba doceniać, nagradzać i promować, ma też reszkę, czyli antybohaterów, którzy w mojej opinii Polsce i Polakom zaszkodzili.
Co najistotniejszego dla Polski wydarzyło się w polityce zagranicznej w mijającym roku? Warto pokusić się o subiektywny ranking, bo konsekwencje tych faktów poważnie rzutować będą na rok 2018.
Jak co roku, począwszy od 2010, przyznaję honorowe wyróżnienia, które określam jako Nagrody Czarneckiego. W ten sposób chcę uhonorować tych, którzy w danym roku uczynili szczególnie dużo w sferze życia publicznego dla Rzeczypospolitej.