Zwierzęta są obecne nie tylko jako element programów partii politycznych (np. dobrostan zwierząt lub też walka o zwiększenie pogłowia bydła etc.), ale także bardzo często jako... symbole partii politycznych! Jest to widoczne i w Azji, i w Afryce, i w Ameryce, ale także, choć w mniejszym stopniu, w Europie.
Ci, którzy publicznie krytykowali prezydenta RP za jego nieobecność w Izraelu na mającej się odbyć ustawce z Putinem lub wylewali krokodyle łzy nad rzekomym osamotnieniem Polski w tym kontekście, albo nie wiedzą, co bredzą, albo mają złą wolę. Po skandalicznych występach prezydenta (pułkownika KGB) Putina można się spodziewać, że na spotkaniu finansowanym przez prywatną fundację rosyjskiego oligarchy „car z Moskwy” powtórzy swoje oszczerstwa – tym bardziej nie powinien ich wysłuchiwać prezydent Rzeczypospolitej.
Rok 2020 w polityce międzynarodowej zapowiada się pasjonująco. Mówiąc Alfredem Hitchcockiem, zacznie się od trzęsienia ziemi. 31 stycznia ma w końcu nastąpić brexit – a potem napięcie będzie narastało. Już teraz prezydencję w UE pierwszy raz w historii objęła Chorwacja, choć na razie jej półroczne przewodniczenie w Unii pozostaje w cieniu wyborów prezydenckich w tym kraju.
Wszystko już było, zmieniają się tylko kostiumy historyczne i uwarunkowania. Obserwując trwające od czterech lat – a szczególnie intensywne w ostatnich tygodniach – próby anarchizacji życia publicznego w Polsce, sięgam po encyklopedię i szukam hasła „anarchizm”. Źródłem słowa jest grecki wyraz „anarkhos” oznaczający ni mniej, ni więcej... „bez zasad”. Pasuje jak ulał do sytuacji w Polsce, gdzie opozycja działa tak, jak działa.
Mijający 2019 rok był na tyle dobry dla Polski, że śmiało można na ten zbliżający się składać życzenia, aby był to rok 2019+.
Na pokładzie samolotu do Ad-Dauhy minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz pożycza mi lekturę. Zagłębiam się w „Księgi Jakubowe”. Mówię naszemu szefowi MSZ, że Józef Piłsudski zaczął czytać „Kapitał” Marksa i zakończył lekturę na... szóstej stronie. Ale oczywiście to inna historia. Wielki tom Olgi Tokarczuk wciąga. Minister przygotowuje się do swojego wystąpienia na tradycyjnym Doha Forum, na które lecę i ja.
Na ostatniej sesji europarlamentu w tym roku przyjęto dwie wątpliwe rezolucje. Pierwsza z nich dotyczy tzw. podatku cyfrowego – propozycja, aby uchwalać go na unijnym forum nie jednogłośnie, lecz kwalifikowaną większością głosów, jest odejściem od fundamentalnej zasady, że podatki to suwerenna sprawa poszczególnych krajów członkowskich. Teraz to się ma zmienić, tym bardziej że są zakusy, by regułą z podatku cyfrowego objąć wszystkie inne (!).
Rząd Prawa i Sprawiedliwości rozpoczął kolejną, czteroletnią kadencję, a tymczasem w Niemczech nad rządem Angeli Merkel, sformowanym dopiero pół roku po wyborach do Bundestagu, zbierają się czarne chmury. Chodzi o sensacyjny przebieg zjazdu SPD, czyli koalicjantki CDU (partii Frau Bundeskanzlerin) w rządzie.
Dramatyczny szczyt UE zakończył się dużym sukcesem Polski. Opcja opt-out, czyli uzyskania derogacji (wyjątku) od wyśrubowanych obostrzeń klimatycznych, które mają być spełnione do 2030 i 2050 r., oznacza, że polska drużyna ugrała znacznie więcej, niż olbrzymia większość ekspertów się spodziewała.
Właśnie zakończyłem wizytę w Waszyngtonie. Moje obserwacje z tego i wcześniejszych pobytów w USA (w tym na zjeździe klubów „Gazety Polskiej”) są następujące. Po pierwsze niezależnie od tego, kto wygra wybory prezydenckie w 2020 r., polityka zagraniczna Białego Domu nie zmieni się – demokraci stają się zakładnikami własnych, bardzo sceptycznych wobec Rosji wypowiedzi.
W cieniu decydującego głosowania nad powołaniem nowej Komisji Europejskiej przez Parlament Europejski na sesji w Strasburgu odbywały się inne ważne debaty i zapadły pewne decyzje. Omawiano m.in. stanowisko na konferencję ONZ ws. zmian klimatu 2–13 grudnia (COP25 w Madrycie).
Z miesięcznym opóźnieniem europarlament wybrał nową Komisję Europejską. Jean-Claude Juncker idzie na emeryturę, ale Frans Timmermans się załapał – co prawda nie na przewodniczącego KE (jego marzenie nr 1) ani Rady Europejskiej (jego marzenie nr 2), ale na jednego z siedmiu wiceprzewodniczących Komisji.
Dotarłem do kraju, w którym na 47,5 mln mieszkańców aż 1,6 mln ma wirus HIV. Niemal co dwudziesty Kenijczyk między 15. a 49. rokiem życia jest nosicielem. W 2018 r. umarło z tego powodu 25 tys. obywateli tego wschodnioafrykańskiego państwa. Jednak co gorsza, w tym samym czasie kolejne 46 tys. zaraziło się wirusem.
Wygraliśmy wybory parlamentarne, stworzyliśmy rząd, mamy szansę dać Polsce przez najbliższe 4 lata na tyle dużo, aby uczynić z niej państwo mocniejsze na arenie międzynarodowej, silniejsze gospodarczo i bardziej sprawiedliwe. Żeby tak się jednak stało, musimy myśleć o celach, które przed sobą stawiamy – nie o rozgrywkach wewnętrznych.
Nowy Jork, Nowy Jork… Młoda kobieta o ciemnej karnacji na ulicy rozmawia przez komórkę po hiszpańsku. Ten język słyszy się tu bardzo często. Napisy po hiszpańsku na lotnisku i nie tylko to norma. Nie jest to żadna nowojorska specyfika. Tak jest w całych Stanach Zjednoczonych Ameryki.
ONZ-etowski szczyt w stolicy Kenii, Nairobi, w którym uczestniczyłem z ramienia Parlamentu Europejskiego, pokazał, że dalej trwa lewicowy „marsz przez instytucje”, wymyślony przez komunistycznego ideologa Antonia Gramsciego. Aborcja jako „prawo człowieka” to postulat i straszny, i dehumanizujący.
W piątkowym wydaniu „Sueddeutsche Zeitung” na pierwszej stronie widnieje krzyczący tytuł: „Merkel stellt sich gegen Macron” (Merkel sprzeciwia się Macronowi), oznaczający, że relacje Berlina i Paryża weszły w fazę napięć. Tak jak wtedy, gdy następczyni pani kanclerz na stanowisku przewodniczącej CDU Annegret Kramp-Karrenbauer ogłosiła, że Unia Europejska powinna mieć stałe miejsce w Radzie Bezpieczeństwa ONZ – faktycznie kosztem Francji.
Szkoda, że media w Polsce, także niestety te patriotyczne, przemilczały to, co udało się polskim europosłom wywalczyć w ramach budżetu UE na 2020 r.
Debata w tym tygodniu w Parlamencie Europejskim i głosowanie ws. budżetu UE na rok 2020 dają przedsmak tego, co będzie się działo w kontekście nowego siedmioletniego budżetu Unii na lata 2021–2027.
W dniu, w którym czytają Państwo te słowa, Izba Gmin, czyli niższa izba parlamentu w Londynie, zaakceptuje porozumienie między rządem Jej Królewskiej Mości a Komisją Europejską w sprawie brexitu – lub nie zaakceptuje. To, co nie udało się premier May, może udać się premierowi Johnsonowi. Byłoby to dla Polski szczęście w nieszczęściu.