Magdalena Łysiak

Angielscy archeolodzy pracujący w pobliżu Muru Hadriana w Northumberland, na stanowisku rzymskiego fortu legionowego zwanego Magna, odkryli niezwykły osobisty przedmiot: niemal kompletnie zachowany rzymski skórzany but. Ciekawostką jest fakt, że nosiła go osoba, której nogi miały imponujący rozmiar 32 cm (w Polsce współczesnej kupowałaby więc buty o numerze 48). Nic dziwnego, że badacze nazwali to znalezisko Footius Maximus. Starożytny właściciel buta był prawdopodobnie setnikiem lub dowodził ciężkozbrojną piechotą.

3 czerwca 1940 roku niemieckie bombowce pojawiły się nad Paryżem, zrzucając bomby na lotniska, fabryki i węzły kolejowe. Był to pierwszy duży nalot Luftwaffe na francuską stolicę podczas II wojny światowej przeprowadzony w ramach Operacji Paula (Unternehmen Paula). Choć w wymiarze militarnym nie przyniósł niemieckim strategom oczekiwanych rezultatów, miał ogromne znaczenie psychologiczne – zarówno dla Francuzów, jak i dla Brytyjczyków.

Instytutu Pamięci Narodowej zakończył w sobotę badania w Lesie Szpęgawskim – miejscu eksterminacji Polaków w 1939 r. przez Niemców. Prace mają wykazać, w jaki sposób Niemcy w ramach tzw. Akcji 1005 zacierali ślady popełnionych zbrodni. Rzecznik prasowy gdańskiego oddziału IPN Artur Chomicz poinformował, że w toku prac zbadano trzy groby: "W grobie nr 9 ujawniono luźno, bez układu anatomicznego niespalone ludzkie szczątki kostne (całe kości lub ich fragmenty) należące do osób dorosłych. W grobie nr 16 ujawniono łącznie prawie 200 kg kości. Kości niespalone należały do kilkudziesięciu osób dorosłych, kobiet i mężczyzn w różnym wieku. Ponadto obecne były kości dzieci w wieku od 7-14 lat lub nieco powyżej. Kości spalone należały przede wszystkim do osób dorosłych, choć odnaleziono też nieliczne kości dziecięce do 7. roku życia".

W latach 60. XX wieku izraelski archeolog Yigael Yadin odkrył niezwykłe artefakty w tzw. Jaskini Listów na pustyni judejskiej. Wśród reliktów pozostawionych przez żydowskich uchodźców uciekających przed powstaniem Bar-Kokhby (132-136 n.e.) było 10 żelaznych kluczy do domu. Badaczy zaskoczył kształt owych kluczy – nazwali je kluczami „kolanowymi” lub „łokciowymi” – ponieważ były ukształtowane tak, aby zmieściły się przez mały otwór w bramie i zaczepiły zamek po jej drugiej stronie.