Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Bardzo dobre wyniki PISA polskich 15-latków wykorzystywane do krytyki władzy, ciągłe odgrzewanie problemu nauczycielskich zarobków, strajk włoski czy ostatnie wieści o reakcji Lewicy i ZNP na sugestię dotyczącą zniesienia Karty nauczyciela każą przypuszczać, że polska szkoła znów zginie w bieżących rozgrywkach opozycji, która próbuje od dawna ugrać na niej coś dla siebie.
Tak surową karą za aferę dopingową nie został ukarany jeszcze żaden kraj. Rosję zdyskwalifikowano na cztery lata, co obejmie m.in. letnie igrzyska w Tokio, zimowe w Pekinie czy piłkarskie mistrzostwa świata w Katarze. Choć sankcje mogły być jeszcze bardziej dotkliwe, gdyby odebrano im organizację kilku spotkań przyszłorocznego Euro 2020.
Startu w wyborach prezydenckich jeszcze nie ogłosił, ale prasa liberalna już kreuje go na bezpartyjnego zbawcę narodu. Na jednej z okładek widzimy Szymona Hołownię opatrzonego tytułem „Kandydat”. Co chce osiągnąć prezenter „Mam talent”, gdy po stronie opozycji nie brakuje pretendentów do najwyższego urzędu w państwie?
Ostatni rocznik gimnazjalistów uplasował się w ścisłej czołówce w międzynarodowym badaniu wiedzy i umiejętności 15-latków (PISA), sprawdzającym kompetencje matematyczne, w zakresie nauk przyrodniczych i czytania ze zrozumieniem.
Nie milkną lamenty piłkarskich ekspertów nad „krzywdą”, która spotkała jednego z najlepszych napastników świata, Roberta Lewandowskiego, który nie znalazł się na podium plebiscytu na najlepszego piłkarza globu magazynu „France Football”.
Tina Turner, która właśnie skończyła 80 lat, śpiewała przebój „Simply the Best”. Słowa te idealnie pasują do Roberta Lewandowskiego i jego gry w obecnym sezonie.
Sławomir Broniarz, co było łatwe do przewidzenia, został wybrany na szóstą kadencję prezesa Związku Nauczycielstwa Polskiego.
Drużyna Jerzego Brzęczka zakończyła zwycięsko eliminacje, rewanżując się Słoweńcom za jedyną porażkę kwalifikacji. Właściwie eliminacji przegrać nie mogła, bo rywale byli słabi jak nigdy, nasi mają potencjał, wprawdzie nie potentata, ale bardzo dobrej europejskiej drużyny, a Robert Lewandowski jest jednym z najlepszych napastników świata, który w tym sezonie osiągnął wyborną formę.
Gdyby głupota miała skrzydła, członkowie Lotnej Brygady Opozycji lataliby jak gołębice – można by sparafrazować słowa bohatera czeskiego serialu „Szpital na peryferiach”, dra Josefa Štrosmajera.
Trudno nadążyć za twórczością prezesa Związku Nauczycielstwa Polskiego. Wiosną, by zaszantażować rząd, zorganizował strajk w najgorszym możliwym terminie – gdy uczniowie zdawali egzaminy. Teraz nie bardzo wiadomo, na co obliczony jest obecny strajk włoski. Tymczasem deklaracja o akcjach protestacyjnych organizowanych każdego miesiąca w innym mieście ma na celu chyba sztuczne podtrzymanie zainteresowania opinii publicznej protestem; przy czym nawet kierownictwo ZNP nie wie, jaki jest nań odzew.
ZNP po fiasku akcji strajkowych sprzed pół roku powraca z pomysłem protestu włoskiego, który ma zwrócić uwagę władz i opinii publicznej na problem wynagradzania nauczycieli za wszelkie dodatkowe zajęcia nieujęte w prawie oświatowym. Tymczasem warto zastanowić się nad fundamentami polskiej szkoły.
Nauczyciele rozpoczęli protest włoski i nie wykonują czynności, które nie są ich obowiązkiem. Szef ZNP zapewnia, że przez rezygnację z wycieczek czy przygotowania uczniów do konkursów chce bronić prestiżu i godności zawodu oraz zwrócić uwagę, że np. za wycieczki nauczyciele nie otrzymują dodatkowego wynagrodzenia, a wielu pracuje 50 godz. tygodniowo zamiast ustawowych 40.
„Gdy emocje już opadną. Jak po wielkiej bitwie kurz” – śpiewał Grzegorz Markowski, co oddaje powyborczy stan ducha polityków, komentatorów i zwykłych ludzi. Jeszcze długo nie opadnie temperatura medialnych komentarzy, analiz, sporów.
Na dwie kolejki przed końcem eliminacji do ME 2020 reprezentacja Polski zapewniła sobie awans do finałów imprezy. Po pewnym zwycięstwie 2:0 z europejskim przeciętniakiem z Macedonii Północnej Biało-Czerwoni mogli odtańczyć taniec radości.
11 października, piękny jesienny wieczór w stolicy. Betonowa plaża na placu Bankowym. Na zaaranżowanej scenie kwiat opozycji: politycy, artyści, celebryci, „niezależni dziennikarze” i „autorytety”. Wszyscy zjednoczeni nienawiścią do jednej partii. W tle kamery Telewizji Jedynej Niezależnej (TJN).
„Biedroń uratował 2-latka z płonącego auta”. „Biedroń ruszył na pomoc ofiarom wypadku. Zachował się jak prawdziwy strażak”. Tytuły internetowych rewelacji, wypowiedzi polityka Wiosny wręcz idealnie wpisywały się w narrację o polityku bohaterze. Na kilka godzin stał się on medialnym herosem. Już budowano mu pomnik. Jednak według policji to nie Biedroń udzielał pierwszy pomocy i nie on wyciągał chłopczyka z płonącego samochodu, a jedynie użyczył swojego auta jako miejsca na przeczekanie chłodu.
„Zróbmy coś razem dla klimatu”. Ten i podobne slogany, które słyszę zza szklanego ekranu, przypomniały mi się, gdy wybrałem się z rodziną w Beskid Myślenicki, by nieco zakosztować uroków górskiej wędrówki. Na chwilę zatrzymaliśmy się w jednym z bardziej popularnych miejscowych schronisk, by dzieci mogły coś przekąsić, a dorośli wypić małą czarną.
Rzekomo spontaniczna akcja Polaka mieszkającego w Wielkiej Brytanii, pomysłodawcy zbiórki na warte 5 tys. zł rozbite seicento Sebastiana K., który spowodował kolizję z udziałem limuzyny rządowej, okazała się ordynarnym oszustwem cwaniaka, który zagrał na nienawiści do PiS.
Internetowa akcja „Nie świruj, idź na wybory” to „hit” autorstwa znanych polskich aktorów, którzy w krótkich filmikach zachęcają, a raczej zniechęcają do udania się do urn wyborczych w październiku. Nie chodzi tylko o kompletny brak wyczucia tych „bohaterów”, którzy wyśmiewają osoby chore psychiczne, ale też zupełnie niezrozumiałą logikę hasła.
Media donoszą o patologicznej sytuacji w jednej z radomskich szkół, do której rodzice od początku roku szkolnego nie puszczają dzieci w obawie przed uczęszczającym do klasy ich pociech 12-latkiem. Sprawa nie jest błaha, bo pokazuje problem, z którym nie poradził sobie dotąd żaden rząd od lewa do prawa. Dziesięć lat temu pisałem w jednym z tekstów o bezradności szkoły wobec agresywnych uczniów, którzy mogą robić w publicznej szkole niemal co chcą, a dyrektorzy i pedagodzy rozkładają ręce.