Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Przy analizie, kto ma zostać dostawcą cywilnych technologii jądrowych dla Polski, zwykło się przyjmować wąski punkt widzenia: kto, co, za ile, na jakich warunkach. Tymczasem wybór wykonawcy pierwszej w kraju elektrowni jądrowej to nie tylko decyzja czysto technologiczna czy ekonomiczna. Ten wybór może mieć znacznie szersze implikacje geostrategiczne dla Polski.
Do sensacji wyborczej doszło na Łotwie. Do stumiejscowego Sejmu (Saeima) nie weszło żadne z ugrupowań prorosyjskich. To nieoczekiwane wydarzenie, zważywszy, że rosyjskojęzyczna mniejszość stanowi aż 1/3 populacji wynoszącej 1 mln 950 tys., nawet jeśli uwzględnić fakt, że wielu z nich nie ma prawa wyborczego.
Nieoczekiwany przebieg inwazji na Ukrainę ukazał prawdziwe oblicze Rosji. Ten kraj kojarzy się dziś przede wszystkim z okrutnymi, wręcz bestialskimi zbrodniami wojennymi i to skojarzenie zostanie z nami na lata. Padł też mit o globalnej potędze, która okazała się kolosem na glinianych nogach.
Zbliża się moment wyboru technologii i wykonawcy pierwszej elektrowni atomowej w naszym kraju. Gdyby rozpoczęto jej budowę po podjęciu takiej decyzji przez rząd Platformy Obywatelskiej, byłaby już gotowa i kosztowałaby 100 mld zł. Dziś za podobną konstrukcję zapłacimy dwa razy więcej i poczekamy na nią kolejną dekadę.
Wieszczący rychły armagedon zaczynają powoli milknąć. Spadają ceny żywności, a zapasów jest pod dostatkiem. Światowej klęski głodu nie będzie – donosi „The Economist”. Powodów jest kilka. Jednym z nich jest osiągnięcie porozumienia w sprawie bezpiecznego eksportu zbóż z ogarniętej wojną Ukrainy. Ale nie tylko.
Morze Bałtyckie stało się niemal w całości wewnętrznym akwenem NATO. Dzięki wejściu do Sojuszu Finlandii i Szwecji rosyjska agresja na kraje bałtyckie staje się coraz mniej prawdopodobna. Tymczasem rosyjska propaganda od początku wojny straszy przesuwaniem wojsk na Zachód. Kolejnym celem Putina w Europie mają być utracone republiki byłego ZSRS: Mołdawia, nienależąca ani do NATO, ani do UE, a następnie Litwa, Łotwa i Estonia.
Skompromitowane Niemcy nie ustają w próbach odbudowania swojej roli na Starym Kontynencie. Ostatnie miesiące pokazały jednak, że król jest nagi. Plan ekonomicznego zniewolenia Europy Środkowo-Wschodniej przy wykorzystaniu rosyjskich surowców spalił na panewce. Niemcy okazały się samolubne, krótkowzroczne i bezbronne, a deklaracje kanclerza Scholza czynią z Berlina pośmiewisko Europy.
W niedawnej wypowiedzi dla TVP, w rozmowie z red. Tadeuszem Płużańskim, europoseł Prawa i Sprawiedliwości Jacek Saryusz-Wolski stwierdził, że w „UE toczy się twarda walka o podporządkowanie jednych państw innym”, wojna hybrydowa przeciwko Polsce, opierająca się zarówno na stworzeniu europejskiego superpaństwa, jak i na rosyjskich wpływach od Uralu po Lizbonę. Wobec takich faktów nie można pozostać obojętnym.
Kilkadziesiąt kilometrów kwadratowych ziem Polski i Litwy leżących między Białorusią a odciętym obecnie od świata Kaliningradem jest uznawanych za najbardziej niebezpieczne miejsce na Ziemi, mogące w każdej chwili stać się kolejnym punktem zapalnym wojny w Europie.
Władimir Putin nie ma niczego do zaoferowania światu. Prócz cierpienia, terroru i biedy. Komunizm miał zbudować raj na ziemi, wyzwolenie mas i sprawiedliwą codzienność. Obecne wojny Putina są konfliktami siejącymi chaos, grabież, gwałt i spustoszenie. Kreml, atakując Ukrainę, strzelił sobie w stopę. Przeciwko sobie ma Zachód, odcinają się od niego dotychczasowi sojusznicy. Rozpoczął się dryf Rosji ku samounicestwieniu.
Rosyjska agresja na Ukrainę sprawiła, że ważny strategicznie kraj, jakim jest Finlandia, z rosyjskiej kolonii, a potem państwa neutralnego i marginalizowanego, dzięki staraniom o dołączenie do Sojuszu Północnoatlantyckiego, stał się częścią zachodniego systemu bezpieczeństwa. Tym samym przyczynił się do międzynarodowej izolacji Rosji.
Trwają prace nad wizją nowego ładu w Europie po zakończeniu wojny na Ukrainie. Prawdopodobnie ścierać się będą dwie wersje – kontynentalna, zakładająca miękki stosunek wobec Rosji, postulowana przez Niemcy i Francję, oraz euroatlantycka, kontynuująca twardy kurs wobec Kremla, forsowana przez Stany Zjednoczone i Polskę.
Podczas gdy Polska oraz inne kraje Trójmorza, wspomagane przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię, odgrywają kluczową rolę w dostarczaniu broni i pomocy humanitarnej Ukrainie, Emmanuel Macron i Olaf Scholz dzwonią na Kreml z coraz bardziej niedorzecznymi pomysłami.
Jak na każdej wojnie w obiegu publicznym dominuje głównie propagandowa dezinformacja. Mamy więc z jednej strony triumfalizm strony ukraińskiej – niewprawny odbiorca treści może odnosić wrażenie, że na froncie giną głównie Rosjanie, gdy ogląda spektakularne filmy z niszczenia helikopterów, czołgów i okrętów. Z drugiej strony następuje skuteczne straszenie Zachodu inwazją oraz wojną jądrową, co może odstraszać niektórych naszych sojuszników od zbytniego zaangażowania się w pomoc ofiarom agresji. A jaki obraz się wyłania, gdy udaje się zajrzeć za tę fasadę?
Za zbudowaniem pakistańskiej potęgi wojskowej w powietrzu stoi Polak, którego pamięć uczciły niedawno władze tego państwa. Rząd w Islamabadzie poinformował, że główna ulica stolicy kraju zostanie nazwana imieniem generała sił powietrznych Władysława Turowicza. Polski wojskowy wraz ze swoją żoną Zofią zapisał się złotymi zgłoskami w historii wojskowości islamskiego kraju.
Rozszerzenie NATO, Ukraina w Unii Europejskiej, międzynarodowa izolacja Rosji – to niemal pewne konsekwencje wojny rozpętanej przez Władimira Putina. Plan Kremla był inny. Szybkie zajęcie Kijowa, obsadzenie marionetkowym rządem stolicy, okupacja i marsz na Zachód przy bierności przerażonych państw NATO, podzielonych interesami z Moskwą. Nic z tego scenariusza się nie ziściło, a rzeczywiste efekty wojny pogrążą Rosję na dziesięciolecia.
Dążenie do samowystarczalności powinno być głównym celem strategicznym państwa. Nasz kraj posiada nadwyżki żywności. Pracujemy także nad suwerennością energetyczną. Sporo do zrobienia jest w kwestii obronności. W razie nagłego przerwania łańcuchów dostaw, w perspektywie globalnego kryzysu bądź wojny, nie powinniśmy obawiać się głodu poza okazjonalnymi deficytami. Jesteśmy eksporterami żywności, dlatego z pewnością akurat jej nam nie zabraknie.
Konflikt na Ukrainie na razie nie wyszedł poza granice tego kraju, niemniej wiele wskazuje na jego umiędzynarodowienie. Najczęściej podejmowana narracja dotyczy projektu odbudowy przez Putina wpływów Związku Sowieckiego czy tworzenia Świętej Rusi, państwa jednoczącego wszystkie regiony, gdzie używana jest cyrylica i można usłyszeć język rosyjski. Gdyby sprowadzał się tylko do tego – zagrożone byłyby przede wszystkim Ukraina, kraje Kaukazu czy państwa bałtyckie. Takie państwa jak Polska czy Rumunia, teoretycznie, pod parasolem NATO, mogłyby czuć się bezpieczne. Czy wojna na Ukrainie to konflikt lokalny, czy grozi nam globalna konfrontacja – może okazać się już niebawem.
Rosyjska propaganda twierdzi, że Władimir Putin podjął już decyzję o konflikcie z państwami Sojuszu Północnoatlantyckiego. Nawet jeśli tak, to nieudolność rosyjskiej armii na Ukrainie świadczy o tym, że taki scenariusz jest niewykonalny. Przy obecnym rozwoju wypadków nawet założenia nakreślone przez rosyjskiego prezydenta w programowym przemówieniu przed rozpoczęciem ataku na Ukrainę, dotyczące odbudowy Związku Sowieckiego i sowieckiej strefy wpływów w Europie, wyglądają na mocno przeszacowane.
Powszechna jest opinia, że jesteśmy jednym z najbardziej bezbronnych społeczeństw w Europie. Niski poziom wyszkolenia militarnego, bardzo mała liczba Polaków posiadających broń, zaniedbania w przygotowywaniu obrony cywilnej – to tylko podstawowe kwestie, które mogą agresorom ułatwić inwazję na nasz kraj. A tymczasem wojna na Ukrainie pokazuje, że odpowiednio zmotywowane oddziały nieregularne są w stanie stawić czoła zawodowej armii. Konieczne jest szybkie wyciągnięcie wniosków dla Polski.