Tomasz Łysiak

W tej sesji Rady Miasta, odrzucającej prohibicję nocną, doszło do upokorzenia prezydenta Warszawy, Rafała Trzaskowskiego (bo to przecież on sam był „pomysłodawcą”) – to ludzie z partii, w której jest wiceprzewodniczącym, uwalili jego projekt. Ale też upokorzył się on sam, nie pojawiając się na samej sesji, sprawiając wrażenie ucieczki z pola walki - ocenia w komentarzu dla portalu niezalezna.pl Tomasz Łysiak.

Odmrożone ręce, głód, choroby, ciężka praca, mróz. A nade wszystko – brak mamy. To był los, jaki zgotowali Sowieci tysiącom polskich dzieci. Stalin i jego łotry wysyłali całe polskie rodziny na Sybir czy do Kazachstanu, w środek piekła. Z tego piekła wiele dzieci uratował generał Anders, zabierając je ze swoją armią. Pozostałe starały się przeżyć szukając wszelkich możliwych sposobów. Ich historie to wstrząsający zapis stosunku barbarzyńskiej, sowieckiej Rosji do najsłabszych.

Mija lat siedemdziesiąt odkąd uroczyście zakończono budowę Pałacu Kultury i Nauki. Ten najwyższy budynek w Warszawie (i w Polsce), dar Związku Sowieckiego dla Polski Ludowej, stał się swego rodzaju „pieczęcią” wyciśniętą na naszej stolicy. Do dzisiaj widnieje na nim, wykuty w marmurze napis – „Imienia Józefa Stalina”. Ma on swoich miłośników i wielbicieli, ale polscy patrioci znają jego prawdziwą historię i symboliczny wymiar: dlatego od dekad domagają się zburzenia tej stalinowskiej budowli, tak jak w II RP zlikwidowano sobór św. Aleksandra Newskiego stojący pośrodku placu Saskiego (obecnie Piłsudskiego).