Szokujące doniesienia o tym, że owiany złą sławą dyrektor Instytutu Pileckiego, niejaki prof. Krzysztof Ruchniewicz, miał zamiar zorganizować seminarium dotyczące zwrotu dóbr kultury przez Polskę na rzecz Niemiec, są kolejnym z ciągu doniesień o patologii, jakie za jego sprawą toczą tę szacowną niegdyś jednostkę badawczą.
Rząd Tuska, niezależnie od tego, jaki ma aktualny kształt osobowy, jest tak naprawdę rządem tymczasowym. Rządem, który służy wyłącznie trwaniu i bezwolnie czeka na nadchodzące wydarzenia.
Mamy jako naród przed sobą trzy drogi. O najgroźniejszej pisze Piotr Wierzbicki: „Stoimy wobec widma jej (ojczyzny) utraty, tym razem bez jednego wystrzału, bez okupacji i rozbiorów, na własne życzenie”. Możemy trwać w tym, co jest. Na szczęście wybór Karola Nawrockiego na prezydenta obudził w nas nadzieję, że pomoże nam zbudować nowy dom.
Polska policja znajduje się w poważnym kryzysie. Wpadka z narkotykami policjantki z tajnego wydziału Komendy Stołecznej Policji czy mundurowego z gdańskiej komendy na muzycznej imprezie Sunrise Festival – zatrzymanym w bawiącym się tłumie – to tylko wierzchołek góry lodowej.
Kiedy rozlega się pytanie, gdzie jest premier, warto zapytać też, kim jest premier. A raczej kim miał być, w zamyśle ludzi, którzy jeszcze nie tak dawno mówili o sobie „rasa panów”. Zarządcą masy upadłościowej – to miała być jego funkcja.
Różnica nie do przeskoczenia. Mieszkańcy Wilanowa są oburzeni w związku z pomysłem budowy marketu Dino, bo ich zdaniem kształt sklepu jest brzydki i nie pasuje do nowobogackiej dzielnicy oraz wystawnego życia – w domyśle – lepszych obywateli z Polski A.
Trudno policzyć wszystkie analizy i raporty przygotowane w ostatnich latach przez ekspertów i dotyczące wojny na linii Rosja–NATO. Z większości z nich wyłania się ponury obraz końcówki obecnej dekady, w której to możemy być częścią znacznie szerszego konfliktu niż ten, który toczy się na Ukrainie.
Wojciech Stanisławski w eseju zamieszczonym niedawno na stronie Teologii Politycznej pisze, że wyrażana przez Sławomira Sierakowskiego niechęć do polskości i otwartość na wszystko, co niesie ze sobą masowa migracja, to przemyślana koncepcja pewnej inżynierii społecznej.
18 lipca 1949 roku ubecki kat Mokotowa Piotr Śmietański zamordował strzałem w tył głowy ppor. Jana Kaima „Filipa”, „Wiktora”. Śmierć i zakopanie w bezimiennym dole poprzedziło wyjątkowo brutalne śledztwo w katowni bezpieki przy ul. Rakowieckiej, przez co więzień zyskał wśród współtowarzyszy miano „męczennika Mokotowa”.
Nacisk USA spowodował, że Tajlandia i Kambodża osiągnęły porozumienie o zawieszeniu broni. Administracja Donalda Trumpa powstrzymała eskalację konfliktu nuklearnego między Indiami a Pakistanem, zapobiegła konfliktowi między Serbią a Kosowem oraz złagodziła konflikt między Rwandą a Demokratyczną Republiką Konga.
Polityka antyhistoryczna obecnej władzy jaka jest, każdy widzi. Instytucje opanowane przez ludzi Donalda Tuska nie tylko robią wszystko, żeby nie zirytować Niemców, coraz bardziej rozzuchwalonych w swoim neorewizjonizmie, ale wprost grają opowieściami o „naszych chłopcach” w Wehrmachcie.
W latach 90. szalała w Polsce przestępczość zorganizowana, a także radykalne, czasem skrajne, buntownicze subkultury – punków, skinheadów, metali. Kibice bili się na stadionach. Były to zjawiska typowe dla niesprawiedliwego kraju, w którym jedni dorabiali się fortun, a drudzy byli skazani na biedę.
To za urzędowania Bodnara do naszego prawnego chaosu (bo porządkiem trudno to nazwać) wróciły metody z najgorszych czasów.
Brak zmian w ministerstwie klimatu to zła wiadomość. Jest tam bowiem nie jeden szaleniec, ale co najmniej dwóch na piętro.
Fakt, że Donald Tusk w ostatnich podrygach swojej władzy zdecydował się zrobić z naszego państwa piaskownicę dla najagresywniejszych trolli z Silnych Razem, wyraźnie pokazuje, co chce osiągnąć. Chodzi o jak największy chaos w państwie.
Mogłoby się wydawać, że tym, co odróżnia epoki wiary od epok niewiary, jest również lepsza kondycja moralna ludzi żyjących w epokach wiary.
6 sierpnia dr Karol Nawrocki ma z woli wyborców, obywateli Rzeczpospolitej objąć najwyższy w niej urząd: Prezydenta.
Wyrok skazujący Stanisława Gawłowskiego ma ogromne znaczenie dla całego wymiaru sprawiedliwości. Sprawa była oczywista z punktu widzenia materiału dowodowego.