Przez lata narzekaliśmy na profesjonalizm polskiego parlamentaryzmu, ale w tej kadencji szykuje się armagedon. Oto bowiem do parlamentu dostało się pokolenie gimnazjalistów. Wprawdzie niezbyt mających pojęcie o legislacji, prawie i ogólnie o życiu, ale za to pchające się na świecznik i pewne siebie. Emanacją nowego pokolenia jest niejaka Klaudia Jachira.
Odkąd pamiętam, Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny były czasem, gdy przy grobach spotykaliśmy się z bliższą i dalszą rodziną, czasem to były spotkania tylko raz w roku. Przypominaliśmy sobie babcie i dziadków, odżywały dawne historie.
Czy zamiast kupować kwiaty i znicze na groby naszych bliskich nie lepiej przeznaczyć te kwoty na dzieła charytatywne?
Martin Heidegger pisze: Skała jest. Drzewo jest. Koń jest. Anioł jest. Jedynie człowiek egzystuje. Dlatego tylko człowiek zadaje sobie pytania: i nie tylko o to, co zjeść i w co się ubrać, ale o sprawy fundamentalne, istotne, doniosłe. I tylko w jego istnienie wpisany jest – jak zauważa Tadeusz Żychiewicz – instynkt sensowności.
W prosty sposób udało się do kosza wyrzucić wszystkie opowieści totalnej opozycji o rzekomych problemach z bezstronnością i wiarygodnością Sądu Najwyższego. Otóż wystarczyło, by SN odrzucił protest wyborczy PiS.
Przez lata pojawiło się wiele bardziej lub mniej prawdopodobnych opowieści o warszawskim układzie budowlano-deweloperskim, który za gigantyczne łapówki miałby załatwiać w stołecznym samorządzie korzystne dla siebie decyzje.
Zmarłego parę dni temu Wołodię Bukowskiego, słynnego rosyjskiego dysydenta i świetnego pisarza, poznałem w niezwykłym momencie dziejowym: przybył do Polski po „końcu komunizmu” 4 czerwca 1989 r.
Polskie państwo powinno jakoś uhonorować zmarłego w niedzielę wielkiego rosyjskiego dysydenta, obrońcę praw człowieka i pisarza Władimira Bukowskiego. Nie tylko za jego świadectwo i za to, że całe życie walczył, tak jak Polacy, z komunizmem, nie tylko dlatego, że miał polskie korzenie, z których był dumny, że leżała mu na sercu, oprócz ojczystej Rosji, także Polska. Bukowski, z różnych powodów (np. dlatego że był dla Zachodu zbyt niepoprawny politycznie), nie doczekał się za życia wielu zaszczytów.
Kiedy w 2002 roku zaczynałem pisać bajki dla swoich córek, nie miałem żadnych planów ich publikowania. Potem jednak uzbierały się dwa tomiki. Zaczęły się sprzedawać. Pojawiły się przedruki w różnych gazetach, i to takich, do których daleko mi było poglądami, wreszcie zrobiono też z moich bajek małe słuchowiska radiowe. Ukazywały się nowe wydania, coraz bogaciej i coraz barwniej zdobione. Kiedy córki dorosły, bajek już nie pisałem. Wróciłem do tego zajęcia po latach, gdy moi synowie zaczęli zaglądać do książek. Stąd najnowszy tomik „Pociąg życia” – bajki dla Kostka i Mateuszka.
Artur W., kolega posła Marcina Kierwińskiego i burmistrz dzielnicy Włochy, według relacji funkcjonariuszy popłakał się, gdy został złapany na przyjęciu łapówki w wysokości 200 tys. zł. Trudno jednoznacznie powiedzieć, nad czym ronił łzy warszawski polityk PO. Możliwe, że zapłakał nad łamaniem praworządności i konstytucji, gdy zobaczył funkcjonariuszy, którzy nawet nie pozwolili mu schować pieniędzy tam, gdzie trzyma je każdy porządny burmistrz, czyli w garażu.
„Pisanie nie jest moją pasją. Polska jest moją pasją” – mówił Donald Tusk przed wydaniem swojej książki „Solidarność i duma”. To było jednak w 2005 r., a owa książka zajmuje dziś miejsce w koszach na makulaturę obok takich dzieł, jak słynny „Koniec PiS u” autorstwa Michała Kamińskiego i Andrzeja Morozowskiego, którzy w 2012 r. triumfalnie wieszczyli rychły upadek partii Jarosława Kaczyńskiego. Dlaczego to przypominam?
Media postkomuny robią, co mogą, by pomniejszyć wrażenie wielkiego zwycięstwa Prawa i Sprawiedliwości i bolesnej klęski Platformy Obywatelskiej. Mimo tych wysiłków furia działaczy PO jednak daje o sobie znać nawet w zaprzyjaźnionych mediach.
Kolejny tydzień nie przyniósł właściwie żadnego rozstrzygnięcia w sprawie Senatu. PiS nie przeciągnął na swoją stronę nikogo z senatorów opozycyjnych, ci zaś nie przedstawili, w odróżnieniu od partii rządzącej, swojego kandydata na marszałka. Partie zgłosiły swoje protesty wyborcze, równocześnie kwestionując zasadność skarg przeciwników. W tle trwa zaś wybijanie się na samodzielność Lewicy i ludowców w ramach opozycji oraz przymiarki do zmiany pokoleniowej w Platformie. Tymczasem na Senat warto patrzeć również w kontekście coraz bliższych wyborów prezydenckich.
Zapowiedź beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia powinna nas skłaniać do realizacji jego programu społecznego i politycznego dla Polski. Szczególnie zobowiązani do tego są politycy, którzy chętnie i mocno odwołują się do katolicyzmu i roli Kościoła.
Po harcach polemicznych koalicjantów mniejszych Zjednoczona Prawica w ciszy, za kurtyną przygotowuje nową Radę Ministrów i obsadę stanowisk parlamentarnych. W kierownictwie Prawa i Sprawiedliwości trwa analiza wyników wyborów do Sejmu i Senatu. Niewątpliwie czynione są też próby rozwiązania problemu utraty przez obóz władzy większości w izbie wyższej parlamentu.
Od czterech lat w każdy ostatni piątek października organizacja Kampania Przeciw Homofobii organizuje w szkołach akcję „Tęczowy piątek”, którą na swoim portalu opisuje jako „dla tysięcy nastolatków LGBT w Polsce jedyny dzień w roku, kiedy mogą poczuć się w szkole bezpiecznie”.
W Polsce działa ponad 2 miliony firm, zdecydowana większość z nich to jednoosobowe działalności, w wyraźniej mniejszości są podmioty średnie, nie wspominając już o tych dużych. Po mrocznym okresie PRL dopiero odbudowujemy w naszym kraju silną przedsiębiorczość. Osiągnięcie tego celu wydaje się jednak kluczowe biorąc pod uwagę długookresowe założenia związane z rozwojem naszej Ojczyzny.
Przy każdym zatrzymaniu osoby podejrzanej o szpiegostwo informacji o kulisach sprawy jest jak na lekarstwo. A to dlatego, że materiały operacji są tajne i zdradziłyby kuchnię kontrwywiadu. Tak też jest z Piotrem Ś., który miał wyrazić gotowość do współpracy z rosyjskim wywiadem.