Silnie aktywne dziś środowiska sędziowskie domagają się, byśmy – jako obywatele – nie mieli nic do powiedzenia w ich sprawie i w milczeniu poddali się ich władzy.
Wyjście Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej stało się faktem. Po trwającej ponad 3 lata telenoweli Londyn pożegnał się ostatecznie ze Wspólnotą, pokazując że taka opcja też wchodzi w grę. Dotąd bowiem mało kto brał pod uwagę możliwość opuszczenia tej organizacji przez państwo członkowskie. Unia miała być swego rodzaju urzeczywistnieniem kresu historii, o jakim pisał swego czasu Francis Fukuyama. Marzeniem eurokratów jest zresztą postępująca integracja prowadząca finalnie do powołania superpaństwa, owych wymarzonych Stanów Zjednoczonych Europy, w których poszczególne kraje byłby jedynie regionami z pewną dozą autonomii. Jednak najważniejsze decyzje zapadałyby w brukselskiej centrali, parlamenty krajowe miałby zaś za zadanie tylko wcielać je w życie, podobna rola przypadłaby rządom i sądownictwu owych państw – regionów.
Niestety, tak to wygląda, znana polityczna celebrytka, doktor z kropką, to zjawisko, w dodatku szerokie. W przestrzeni publicznej bardziej są znane wyczyny niejakiej Jachiry, ale to „zjawiskowa” Spurek jest poważniejszym problemem.
Rosja cofa się tam, gdzie czuje opór, atakuje tam, gdzie widzi słabość – ta reguła sprawdziła się w ostatnich dniach, gdy dzięki umiejętnym i konsekwentnym działaniom okazało się, że Polska wygrywa walkę o pamięć.
Na całe życie zapamiętam sobie początki mojej dziennikarskiej przygody, kiedy to na konferencje prasowe organizowane przez ówczesnego premiera Donalda Tuska złaziła się medialna brać z całej Warszawy.
Jeśli Kościół w Polsce chce zachować tradycję wojtyliańską i obronić tradycyjne nauczanie Kościoła, to musi się przygotować na trudne intelektualne starcie. Za naszą zachodnią granicą powstaje spójny, odmienny od dotychczasowego system doktrynalny, który oznacza zerwanie z tradycyjnym rozumieniem katolickiej teologii moralnej.
W Niemczech wybuchł skandal, po tym jak chór dziecięcy państwowego radia nagrał piosenkę o nieekologicznej babci, która wszędzie jeździ SUV‑em i codziennie je mięso. Dzieci przyrównały ją do świni. Po tym, jak podniosły się głosy oburzenia, piosenkę usunięto z internetu. Nawet Niemcy chcący zawsze pokazać, jacy to są postępowi, nie zdzierżyli. A może jeszcze jest za wcześnie na takie przekazy?
Koniec stycznia dla Rodziny Salezjańskiej ma zawsze wyjątkowy charakter. Najpierw w kalendarzu liturgicznym 24 stycznia wspominamy św. Franciszka Salezego, patrona naszej rodziny zakonnej, a 31 stycznia jej założyciela – św. Jana Bosko.
Dziś pierwszy dzień Wielkiej Brytanii poza UE. Unia już formalnie rozstała się ze swoją gospodarką nr 2, a warunki tego rozwodu (w wymiarze gospodarczym i handlowym) mają być ustalone do końca roku. Londyn zapewne nie trwale, ale przez najbliższe lata straci pod względem ekonomicznym, a przede wszystkim straci instrument oddziaływania międzynarodowego w postaci struktur UE – jej agencji i dyplomacji.
Spór o system sądownictwa w Polsce wkroczył w nową fazę. Rozpoczął się od konfliktu o Trybunał Konstytucyjny tuż po wyborze Andrzeja Dudy na urząd Prezydenta RP. Dziś kończy się starciem rozstrzygającym, w którego centrum jest spór o kompetencje Sądu Najwyższego, i będzie stanowił tło kolejnej elekcji prezydenckiej w Polsce.
Za nami 75. rocznica wyzwolenia KL Auschwitz (choć wolę określenie wejścia/zajęcia obozu) przez Armię Czerwoną. Ale Auschwitz to też codzienność działającego na miejscu niemieckiej fabryki śmierci muzeum.
Pieśń „Maréchal, nous voilà!” (Marszałku, oto jesteśmy!) śpiewano na cześć marszałka Pétaina i był to hymn Francji Vichy. Jakoś dziwnie pasuje on jednak do obecnej sytuacji i rozdętego ego trochę innego marszałka.
Oglądając transmisje z konferencji w Jerozolimie i obchodów 75. rocznicy wyzwolenia niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau, nie byłem w stanie odeprzeć od siebie kilku myśli związanych z naruszeniem dwu wartości – prawdy i sprawiedliwości.
Parę dni temu przewodniczący klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości prof. Ryszard Terlecki napisał na Twitterze: „Poziom opozycyjnych banałów, które wygłasza Kidawa-Błońska jest tak żenujący, a liczba popełnianych błędów tak duża, że w najbliższych tygodniach jest prawdopodobna zmiana kandydata Platformy na prezydenta”.
Ze wszystkich niemal klubów „Gazety Polskiej” i wielu innych środowisk płyną żądania, byśmy włączyli się w obronę suwerenności Polski, konstytucji, Trybunału Konstytucyjnego oraz reformy wymiaru sprawiedliwości. Już czas się zorganizować się i powiedzieć wyraźnie, że Polacy nie dadzą sobie narzucić żadnej formy podległości, że suwerenność Polski jest dla nas wartością niezbywalną.
Dla Polaków mieszkających na Śląsku prawda o sowieckich „wyzwolicielach” jest inna niż płynąca z Kremla. Nie przynieśli oni wolności, lecz śmierć, grabieże, gwałty, tortury i wywózki. W roku 1945 wiele obozów zagłady kontynuowało swoje misję.
Ruszył proces senatora Stanisława Gawłowskiego. Ledwo się rozpoczął, a już wiadomo, że przejdzie do historii.
Jakoś tak bez echa minęła w Polsce 70. rocznica śmierci Erica Arthura Blaira, znanego pod literackim pseudonimem George Orwell. Szkoda i niesłusznie, bo to autor dla Polski bardzo ważny i zasłużony. I za życia, bo był obrońcą Polski, gdy inni zachodni intelektualiści już ją zdradzili. I po śmierci, bo jego antytotalitarne dzieła: „Rok 1984” i „Folwark zwierzęcy”, zakazane w PRL, ale i tak znane i czytane dzięki edycjom w drugim obiegu, inspirowały kolejne pokolenia Polaków marzących o wolności. Wielka szkoda, że dziś Orwell nie inspiruje już tak Polaków i nie zaczytują się w jego książkach.