Były dowódca GROM-u, Joschka Fischer, Balcerowicz, ukraińscy notable, polscy pomocnicy, najbliższe otoczenie Donalda Tuska... W kraju, gdzie media są choć odrobinę rozsądne, afera Sławomira Nowaka nie schodziłaby z czołówek i codziennie publiczność poznawałaby nowe kulisy korupcyjnej chewry, której widocznym elementem stały się perypetie adiutanta Tuska.
Co jakiś czas rosyjscy propagandyści straszą Zachód, że jak by co, to Rosja może zamienić go w „radioaktywny popiół”. Rosyjskie wojsko regularnie ćwiczy zaś uderzenia jądrowe w różne cele w krajach NATO (w tym w Polsce – np. w 2009 r. testowano uderzenie w Warszawę). Jest to pełna inscenizacja, na którą jednak nabierają się ciągle, zdawałoby się, poważni i wpływowi ludzie na Zachodzie, w tym niektórzy i w naszym kraju.
Věra Jourová, wiceprzewodnicząca Komisji Europejskiej, stała się twarzą konfliktu Brukseli z rządami Polski i Węgier. Warto zastanowić się, dlaczego z taką determinacją to robi i czy nie odciąga uwagi od swoich wstydliwych problemów.
Unia Europejska zaprezentowała swoją strategię na rzecz ochrony bioróżnorodności. Poza propagandowymi hasłami sprowadzającymi się do zasadzenia 3 mld drzew znalazło się tam mnóstwo zmian, które stricte dotykają polskiego interesu.
Polexit jako faktyczne opuszczenie Unii Europejskiej, a nie tylko straszak funkcjonujący w debacie, jest na rękę części ugrupowań politycznych, które w życiu by się do tego nie przyznały. Nie mam tu na myśli Prawa i Sprawiedliwości.
W tej chwili toczy się decydujący bój o to, czy Polska będzie krajem niepodległym i demokratycznym, państwem suwerennym w swych decyzjach i stanowiącym o sobie. Jest to negowane przez część opozycji, szczególnie przez Donalda Tuska, a także przez wszystkie kraje o nastawieniu proberlińskim, które uważają, że to Niemcy powinny rządzić Europą, a reszta powinna się do nich dostosować, bez względu na demokratyczną wolę społeczeństw.
Holenderskie media donoszą, że nie ma kto zbierać warzyw i owoców z niderlandzkich pól. A wszystko przez to, że Polacy i mieszkańcy innych krajów Europy Środkowo-Wschodniej zarabiają coraz więcej i nie muszą już dorabiać na polach Holandii.
Nie milkną kontrowersje wokół projektu zmian wprowadzającego wyższą opłatę reprograficzną nałożoną na sprzęt elektroniczny, taki jak smartfony, komputery i tablety. Teoretycznie chodzi o to, aby chronić prawa autorskie twórców do ich dorobku. Czy jednak faktycznie urządzenia te służą do masowego kopiowania tekstów, książek, filmów i muzyki?
Przy okazji powrotu Donalda Tuska do polskiej polityki widać znów coś, co bardzo smuci. I co przypomina o zjawisku nieco już zapomnianym – politycznej przemocy symbolicznej, która była cechą szczególną III RP. Tusk próbuje zastraszać dziennikarzy TVP, a równocześnie w mediach społecznościowych wybiło szambo nienawiści wobec wyborców Prawa i Sprawiedliwości.
Toczy się spór o interesy państwa w zderzeniu z interesami wpływowego i dużego biznesu. Projekt ustawy uszczelniającej obowiązujące od 2004 r. przepisy i mającej uniemożliwić omijanie polskiego prawa przedstawia się jako coś złego i groźnego. To stawianie sprawy na głowie. Dziś choć ustawa mówi, że podmiot pozaeuropejski może być właścicielem tylko do 49 proc. telewizji nadającej na podstawie koncesji w Polsce, jest furtka, którą niektóre podmioty wykorzystują.
Dokument, który 12 lipca bieżącego roku ogłosił prezydent Rosji Władimir Putin, nie tylko neguje suwerenność Ukrainy i prawo tego narodu do samostanowienia, lecz także jest wyrazem bardzo agresywnej postawy wobec Polski. Można dyskutować, czy jest to testament odchodzącego watażki, czy uzasadnienie imperialnej polityki na ostatnie lata jego rządów. Nie zmienia to jednak faktu, że musimy mieć się na baczności, zbroić armię i trzymać się jedynego realnego sojuszu z USA, nawet jeżeli ten układ bywa czasem bardzo trudny ze względu na arogancję amerykańskich polityków. Amerykanie, jeżeli myślą o realnych wpływach w tej części świata, też powinni trzymać z Polską, ale jak to bywa w przypadku superimperiów – stać ich na poważne błędy.
W zimne i wietrzne środowe przedpołudnie 21 marca 2007 r. byłem już w pełni gotowy, aby wreszcie zacząć dokonywać w swoim życiu czynów wielkich. Stałem w ugrupowaniu pododdziału na płycie wrocławskiego lotniska Strachowice i wraz z prawie setką innych żołnierzy wysłuchiwałem mowy pożegnalnej, jaką przed naszym odlotem do Azji wygłaszał minister obrony narodowej Aleksander Szczygło. Moja biedna, niedawno złamana noga, która przegrała konfrontację z grawitacją podczas niefortunnego lądowania ze spadochronem, dawała już lekko znać o sobie, jednak jako przyszły heros międzynarodowych konfrontacji militarnych nie mogłem zważać na takie drobiazgi jak ból kończyny.
Nawrócenie ekologiczne, na które wskazuje Ojciec Święty w encyklice „Laudato si’” na podstawie duchowości św. Franciszka z Asyżu, powinno dotyczyć także ekologii informacji, odpowiedzialnego i umiarkowanego korzystania z technologii informacyjnych.
Pamiętają Państwo na pewno Andrzeja Hadacza. Krzykliwy, agresywny człowiek znikąd, który pojawił się wśród obrońców krzyża na Krakowskim Przedmieściu latem 2010 r. Idealny dla mediów, dobry, by trochę ośmieszyć modlącą się grupę, a trochę postraszyć jej wściekłą frustracją liberalne salony.
Pojutrze, w piątek rozpoczynają się Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio. Są dowodem na zwycięstwo normalności nad pandemią koronawirusa. Przeciwna jest im olbrzymia większość społeczeństwa japońskiego, a więc gospodarzy IO – teraz ponad 70 proc., jeszcze niedawno – 80 proc. Nie będą jednak odwołane, bo taka decyzja jest w gestii nie rządu Jego Cesarskiej Mości, tylko Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.
Najpierw był skandal z polskimi pływakami, którzy pojechali do Tokio na wycieczkę, bo PZP w sposób nieprawidłowy zgłosił ich do imprezy. Potem media obiegła wiadomość o skandalu w jeździectwie. Okazało się, że przez niedopatrzenie sztabu trenerskiego i PZJ Paweł Warszawski, który wywalczył kwalifikację olimpijską, nie pojedzie do Tokio.
Donald Tusk od lat ma na pieńku z leśnikami. Nie dlatego, żeby mu leżało na sercu dobro polskiej przyrody. To, to nie. Jak pisała „Gazeta Wyborcza”, gdy był premierem, nie pamiętał nawet nazwiska ministra środowiska.
W lipcu 1945 roku Sowieci dokonali tu największej zbrodni na Polakach po II wojnie światowej.