Świętowaliśmy odrodzenie Polski w 1918 r. w nastroju podniosłym, mimo trudnej sytuacji na granicy wschodniej, ataków ze strony naszych zachodnich sojuszników i uaktywnienia wrogiej agentury wewnątrz kraju. Mimo tego, że wszystkie niechętne nam siły pragnęły na wszelkie sposoby tę radość z odzyskanej wolności nam uniemożliwić, a przynajmniej zakłócić i zepsuć.
Wygląda na to, że w tym roku, wbrew licznym i mającym realne podstawy obawom, Marsz Niepodległości miał wyjątkowo spokojny przebieg. Nic się nie spaliło (nie licząc jednej fotografii, co jest incydentem tyleż marginalnym, co wyglądającym niezbyt autentycznie), nic się nie stłukło i nic się nikomu nie stało.
Jest taki rysunek, na którym widać dwie postacie, z których jedna mówi do drugiej: „Pamiętaj, tę rękę wyciągaj po kasę, ale tamtej nie podawaj”. Przypomniał mi się on w kontekście hucpy, jaką reżyser Ryszard Brylski urządził z okazji premiery jego filmu „Śmierć Zygielbojma”.
Powiedzenie „Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło” można odnieść do dzisiejszej sytuacji politycznej i problemów na granicy z Białorusią.
11 listopada, Narodowe Święto Niepodległości, to święto każdego Polaka bez względu na poglądy polityczne. Dzień ten powinien łączyć, a nie dzielić. Powinien budzić refleksję na temat obywatelskiej wspólnoty Polaków. Tym bardziej teraz, gdy obserwujemy inspirowany przez białoruskie służby atak migrantów na naszą wschodnią granicę. Trudno dziś prognozować, na ile kryzys ten w najbliższym czasie może się zaostrzyć.
Gdy piszę te słowa, trwa jeszcze Marsz Niepodległości. Zgodnie z obawami jednych i nadzieją drugich rzeczywiście zgromadził on dziesiątki, jak nie setki tysięcy uczestników. Co trzeba podkreślić, marsz przebiega bardzo spokojnie.
Zawsze gdy słuchałem historii o zdobywaniu Troi przez Achajów, dziwiłem się, że ci durni obrońcy zamku dali się tak łatwo oszukać. Nigdy nie zastanawiało mnie to, jak wyglądała dyskusja na temat przyjęcia daru od Greków.
W Polsce jakoś niezauważone przeminęły dwie rocznice związane z Rosją – 4 i 7 listopada. Wygląda na to, że mało kto je z czymkolwiek kojarzy, tymczasem nadal mają one istotne znaczenie dla poznawania mentalności naszego groźnego sąsiada. Przez z górą 70 lat istnienia Związku Sowieckiego świętowano tam 7 tzw. rewolucję październikową, czyli dorwanie się do władzy bolszewików, a od 2011 r. zastąpiły to 4 listopada obchody Dnia Nienawiści do Polaków – co ja mówię: Dnia Jedności Narodowej ku czci wygnania wstrętnych Lachów z Kremla w 1612 r. Wot, „pamięć historyczna”! Tylko że tak naprawdę polski garnizon Kremla skapitulował… właśnie 7 listopada, a już rok później nowy car Michaił Romanow ustanowił Dzień Wyzwolenia Moskwy od Polskich Najeźdźców, obchodzony co roku w listopadzie aż do końca caratu.
Zwycięstwo PiS w Polsce w 2015 roku, a potem Donalda Trumpa w USA zaburzyło podział wpływów w Europie, według którego nowe kraje Unii miały zostać zaliczone do strefy zainteresowań niemieckich, a Ukraina, Mołdawia i Gruzja – rosyjskich.
Polacy przez dziesięciolecia żyli w nadziei, że działania wojenne nie wrócą na naszą ziemię. Niestety, właśnie jesteśmy świadkami nowego typu wojny u naszych granic.
We wtorek, niemal w ostatniej chwili, doszło do kolejnego zwrotu akcji w sprawie Marszu Niepodległości. Kilka tygodni temu sugerowałem, by imprezę – jak w 2018 r. – patronatem objął prezydent RP.
Sytuacja na granicy polsko-białoruskiej poza oczywistymi politycznymi konsekwencjami budzi także pytania moralne. Ten sam dylemat budzi się w człowieku, kiedy widzi osoby zbierające pieniądze pod sklepami.
Oczy Europy, ale też Ameryki, zwrócone są na granicę Białorusi z Polską. Ale oczy tych, którzy patrzą szerzej i dalej, muszą widzieć to, co dzieje się również na granicy Rosji i Ukrainy (kolejna koncentracja wojsk rosyjskich), a także w krajach bałtyckich, bo dwa z nich (Łotwa i Estonia) są realnie zagrożone potencjalną agresją Moskwy.
Unia Europejska powinna zacząć realnie wspierać Polskę w uszczelnianiu granicy z Białorusią. Oświadczenia plus działalność nielicznego Fronteksu to stanowczo za mało. W końcu chodzi o tysiące migrantów, którzy w większości nasz kraj traktują jako przystanek w drodze na Zachód – do Niemiec, Francji czy Hiszpanii. Dlatego niezrozumiała jest polityka Brukseli z tym związana.
Centrum Warszawy. Znajomy podwozi mnie autem. Zatrzymuje się na Kruczej. Szybko wysiadam – za mną kolejne pojazdy – zamykam drzwi. I w tym momencie zostaję rozpoznany.
„Zwyrodniała władza ma źródło w psychice przywódców…” i dalej: „Logika władzy takich ludzi jak Kaczyński polega na mnożeniu i intensyfikacji konfliktów i poczucia zagrożenia” – powiedział w niedzielę Donald Tusk. Święte słowa, panie Donaldzie, doskonale opisują to, co dzieje się dziś w europejskich instytucjach, a także to, co działo się w Polsce przed jesienią 2015 r.
W 1918 r. nasi przodkowie genialnie wykorzystali dziejową szansę. Polska nie odzyskałaby niepodległości, gdyby nie niezwykła determinacja, przemyślana dyplomacja i dekady pracy organicznej na podzielonych między zaborców ziemiach polskich.
Któż by się spodziewał, że Polacy, ten żałosny, zacofany, zakompleksiony naród żyjący gdzieś hen na skraju europejskiej cywilizacji wyda na świat takich wybitnych intelektualistów, takich tuzów palestry, jak Jacek Dubois, Roman Giertych i Mikołaj Pietrzak.