Są tam politycy świecko-liberalni i działacze łączeni z ruchem fundamentalizmu muzułmańskiego. Pojawiły się już oznaki ostrych konfliktów między obu grupami.
Przywódcą Narodowej Rady Libijskiej jest Mustafa Dżalil. Był on ministrem sprawiedliwości u Kaddafiego, ale - według ocen amerykańskich - cieszy się zaufaniem Libijczyków.
Tymczasowym premierem jest Mahmud Dżebril, ekonomista wykształcony na Uniwersytecie Kairskim i w USA, gdzie zdobył doktorat na Uniwersytecie w Pittsburghu.
W latach 2007-2011 pracował on w rządzie Kaddafiego jako szef Krajowego Zarządu Rozwoju Ekonomicznego, popierając politykę prywatyzacji i liberalizacji gospodarki. Był to okres odwilży w stosunkach Trypolisu z Zachodem. Dżebril uchodzi za polityka zaostrzającego podziały.
Minister finansów i przemysłu naftowego - kluczowego resortu w Libii - Ali Tarhuni to uchodźca polityczny. Wyjechał z kraju w 1970 r., czyli zaraz po przewrocie Kaddafiego (1969). Wykładał na University of Washington w Seattle i wrócił do Libii natychmiast po rozpoczęciu powstania.
Wojskowy dowódca rebelii Abdel Hakim Belhadż uważany jest za głównego reprezentanta islamistów w nowej ekipie rządzącej. Był jednym z założycieli Libijskiej Islamskiej Grupy Bojowej, którą Departament Stanu zaklasyfikował jako organizację terrorystyczną.
Do zespołu kierowniczego zaliczany jest także Ali al-Salabi, jeden z najwybitniejszych uczonych islamskich w Libii. We wrześniu wezwał on Dżebrila do rezygnacji.
Obserwatorzy amerykańscy podkreślają, że obecne kierownictwo to zespół przejściowy, pośpiesznie uformowany w toku powstania, i że jego członkowie nie dali się jeszcze poznać jako politycy. Niepewność, kim są dokładnie przywódcy nowej Libii i w jakim stopniu panują nad sytuacją w kraju, pogłębiły dodatkowo niejasne i niepokojące okoliczności śmierci Muammara Kaddafiego.
NRL wyznaczyła harmonogram transformacji i tworzenia stałych władz. Rada wybierze najpierw oficjalnego premiera, który powoła tymczasowy gabinet. Rząd będzie miał 8 miesięcy na przygotowanie wyborów do Zgromadzenia Narodowego. Wybrany parlament wyznaczy zespół do opracowania konstytucji kraju.
