Wolność słowa staje się dobrem deficytowym. Nawet miejsca, w których wymiana myśli i informacji postrzegana była jako nieskrępowana i nieobarczona narzucanym przez media kontekstem – czyli portale społecznościowe – stają się areną ostrej walki ideologicznej, na którą wpuszczana jest bezwzględna cenzura.
Patrząc na to, czym zajmują się urzędnicy Unii Europejskiej, można dojść do wniosku, że kryzys gospodarczy na naszym kontynencie nie jest jednak bardzo poważny. W czasie gdy umierają ludzie, mamy kłopoty ze szczepionkami i biznesem, technokraci z Komisji Europejskiej postanowili rozwiązać problem… ołowianego śrutu.
Jeśli chcemy dzisiaj mieć jakikolwiek wpływ na wydarzenia, które rozgrywają się na naszych oczach, nie unikniemy aktywności medialnej, która nie tylko doskonale je nagłaśnia, lecz w równym stopniu także kreuje.
Świat staje w obliczu „moralnej katastrofy” – ostrzega WHO. Brak dostępu do szczepień w krajach najuboższych ujawnił ogromną skalę „farmaceutycznego wykluczenia” na świecie. Wcześniej też było o nim wiadomo, a smutnym dowodem na to był fakt, że w Afryce wciąż miliony umierają na AIDS, gdy w Europie czy USA jest to już głównie choroba przewlekła. Pandemia problem ten jedynie wyjaskrawiła.
Niemiecki minister zdrowia przyznał, że Berlin pośredniczył w staraniach o dopuszczenie rosyjskiej szczepionki anty-COVID-owej na rynek europejski. Jak widać, współpraca Niemcy–Rosja jest nad wyraz dobra.
W ostatnich dniach jeden z niezależnych komentatorów, ekspert do spraw Europy Wschodniej i Azji Centralnej – doktor Michał Patryk Sadłowski, zwrócił uwagę na bardzo interesujące przedsięwzięcie, stosunkowo niedaleko naszej wschodniej granicy. Otóż, łotewski Sejm (pierwsza i jedyna izba tamtejszego parlamentu), zorganizował i odbył spotkanie robocze z przedstawicielami parlamentu Uzbekistanu. W trakcie spotkania goście z Łotewskiego Uniwersytetu Rolniczego przedstawili program, dotyczący tzw. podwójnych dyplomów dla studentów z Uzbekistanu.
Zgodnie z moimi wcześniejszymi przewidywaniami wraz z końcem 2020 roku wcale nie przestali umierać ludzie dla wielu ważni i przez wielu kochani. Jedną z większych strat polskiej kultury, a może nawet tożsamości, przynajmniej dla kilku pokoleń, jaką już przyniósł rok 2021, jest śmierć Henryka Jerzego Chmielewskiego.
Rozróżnia się dwa rodzaje polskiego katolicyzmu: katolicyzm jako wyznanie i katolicyzm kulturowy, którego zwolennicy mają dystans do katolickiej wiary i moralności, zarazem jednak cenią pewne elementy kulturowo-obyczajowe tego wyznania, a nawet w nich uczestniczą.
Służby skarbowe powinny przyjrzeć się sposobowi, w jaki wynagrodzenie otrzymują piłkarze grający w polskich klubach. Z rozmów wiem, że panuje tu wolna amerykanka.
Prezydent stolicy uznał za stosowne przyozdobić Pałac Kultury i Nauki symbolem Strajku Kobiet – błyskawicą. Było w tym coś naprawdę paskudnego. Potężny moloch Stalina, dodatkowo „upiększony” znakiem mającym kojarzyć się z agresją i walką. Pozostawiając jednak z boku kwestie symboliczne, jest też pozytyw tego typu inicjatyw Trzaskowskiego.
Po aresztowaniu Aleksieja Nawalnego i demonstracjach w jego obronie zaznaczyły się w Polsce dwa skrajne stanowiska. Narodowi wielbiciele Rosji i Putina nagle odkryli KGB i stwierdzili, iż nie powinniśmy występować w obronie Nawalnego, gdyż stoją za nim służby i staniemy się ofiarą nowej operacji „Trust”.
Zapewnienia o zabezpieczeniu wolności słowa nic nie będą znaczyć, jeżeli sami się w to nie włączymy.
Epidemia koronawirusa znacząco przyspieszyła historię. To, co miało zająć lata, zajmuje miesiące. Ze zmianami trzeba więc nie tylko szybko się pogodzić, lecz także zacząć z nich korzystać.
Zbigniew Boniek, który dotąd narzekał na relacje z dziennikarzami sportowymi, nie tak wyobrażał sobie ogłoszenie nazwiska nowego selekcjonera reprezentacji Polski. Nazwisko Paula Sousy nikogo nie rzuciło na kolana, a więcej czasu poświęcono na dyskusję o kulisach zerwania kontraktu z Jerzym Brzęczkiem. Nieco lepsze wrażenie sprawiła za to sama prezentacja Portugalczyka.
Budowanie wspólnoty na podstawach kolektywistycznych okazało się katastrofą. Czy wobec tego należy się oprzeć na indywidualizmie, egalitaryzmie i selfizmie – „systemie rozjątrzającym miłość własną” (Gabriel Marcel) – i bałwochwalstwie „ja”? Czy anarchia na ulicach naszych miast nie jest konsekwencją praktyczną tej filozofii?
W ogniu sporu o prawo dotyczące aborcji zniknęło pytanie o program Za życiem. Na jakim etapie są prace nad jego rozszerzaniem? Kiedy można liczyć, że przyjmie on realnie obowiązujące, wspierane nie tylko prawnie, lecz także instytucjonalnie formy? Jakie stworzy sposoby pomocy, wytchnienia, życiowe ułatwienia dla matek i ojców, opiekunów osób z niepełnosprawnościami?
Od dawna zwracam uwagę na problem związany z nieuregulowanym statusem lobbysty. Powoduje to, że w sposób nieformalny działania lobbystyczne prowadzą m.in. pracownicy naukowi uczelni wyższych występujący rzekomo jako niezależni eksperci.
Maciej Stuhr, tym razem na łamach „Wprost”, oświadczył, że rozważa wyniesienie się z Polski. To bodaj piąta fala wyjazdów celebrytów, którzy jednak ostatecznie zostają, by za chwilę raczyć nas podobnymi zapowiedziami.