Okazało się, że są dowody na to, iż firma Marcina W. dokonała wpłat na konto Stowarzyszenia Harfa Dzieciom, które miało być związane z Grzegorzem Napieralskim. Czy to oznacza, że polityk Koalicji Obywatelskiej jest spalony i rzeczywiście załatwiał sprawy przedsiębiorcy? Niekoniecznie. Tutaj ocena będzie zależała od tego, jak ocenia się wiarygodność Grzegorza Napieralskiego.
Od lat w naszej dyskusji o polityce funkcjonują takie określenia, jak „państwo z dykty” czy „państwo z kartonu”, czasem używane przez słusznie zmartwionych kondycją instytucji, czasem zaś przez wszystko wiedzących publicystycznych krewnych smerfa Ważniaka. Mamy jeszcze „państwo, które istnieje tylko teoretycznie”, zwrot znany nam z uwiecznionych na taśmach rozmów Bartłomieja Sienkiewicza, szefa MSW za czasów PO. Teraz, gdy taśmy wróciły, okazuje się, że zobaczyć możemy jeszcze inny, choć podobny przecież model funkcjonowania organizmu państwowego – państwo z reklamówki Biedronki. Mało kogo to już dziwi, pozostaje jednak pytanie, po co było to Donaldowi Tuskowi.
A tu – trach! - i już się po moście na Krym nie przejdzie. Więc ze złości – trach! trach! trach! - po ukraińskich miastach, po domach, szpitalach i ulicach, po wrednych „ukropach”! Więc z bezsilnego żalu po zabitych staruszkach, kalekach, dzieciach – trach! - i po kijowskim popiersiu Puszkina zostaje pusty cokół. Dla ścisłości dodajmy, że są dwa inne (!) pomniki rosyjskiego poety zdobiące nie wiedzieć czemu akurat stolicę Ukrainy, w której Aleksander Siergiejewicz gościł chyba tylko raz i to przejazdem. Ale co winien Puszkin?
Gdy już widać wyraźnie, że wrzutka „Newsweeka” z tekstem przypominającym aferę taśmową, to polityczne kukułcze jajo w gnieździe Platformy, trzeba wymyślić coś nowego i ratować sytuację, jak się tylko da. Zamiast wrzucać, można odkręcać – na przykład kota ogonem.
Świętej pamięci Andrzej Lepper był na poszczególnych etapach działalności politycznej odbierany bardzo różnie. Najpierw widziano w nim głównie chłopskiego watażkę, wprowadzającego element przemocy do ledwo co narodzonej polskiej demokracji. Zresztą trochę na wyrost, bo ze swoimi szarpaninami nie był ani pierwszy, ani wyjątkowy, a już kilka lat wcześniej pojawiające się i znikające ugrupowania narodowo-radykalne tworzyły sobie swoje grupy skinów. Ci ochraniali nawet imprezy UPR, co zresztą też przerażało ówczesne media, o zwołanym przez Korwina „Kongresie Prawicy” piszące przez dwa „S”. Jedni bali się go jako „faszysty”, inni widzieli w Samoobronie element prowokacji służb, w końcu pierwszy raz zaczęło być o niej głośno, gdy te zwalczały rząd Olszewskiego.
Jednego dnia Marcin W., wspólnik Marka Falenty, skazanego za organizację podsłuchów w restauracji Sowa i Przyjaciele, jest bardzo wiarygodnym świadkiem. Takim „małym świadkiem koronnym”, jak to w zeszły poniedziałek stwierdził Donald Tusk.
Dużym sukcesem zakończyło się Forum Klubów „Gazety Polskiej” Województwa Śląskiego. W spotkaniu oprócz znamienitych gości wzięło udział ponad 300 klubowiczów reprezentujących miejscowe kluby „GP”.
Władimir Putin ma obecnie dwóch bliskich sojuszników. Są nimi Białoruś, która udostępnia swoje terytorium do atakowania Ukrainy, oraz Iran dostarczający Rosjanom śmiercionośną broń. Stanowisko Iranu, dla którego największym wrogiem jest Wielki Szatan, czyli Stany Zjednoczone, nie powinno dziwić. Od lat rząd w Teheranie jest skłonny układać się z Kremlem przeciwko Zachodowi.
Kiedyś Bismarck powiedział, że obywatele nie powinni wiedzieć, jak się robi dwie rzeczy – kiełbasę i politykę. Była to sugestia, że polityka to rzecz brudna i lepiej, aby jej kulis zwykli ludzie nie znali. Nie zgadzam się z tym, m.in. dlatego że żyjemy w XXI w. i obywatele mają dużo lepszy dostęp do różnych źródeł informacji. Zresztą policy-making jest często procesem znacznie mniej krwawym, niż się wydaje. Proponuję dzisiaj wycieczkę za kulisy polityki międzynarodowej. Przykładem niech będzie ostatnia, niespodziewana dla wielu obserwatorów debata w Parlamencie Europejskim w Strasburgu na temat uznania Federacji Rosyjskiej za państwo sponsorujące terroryzm.
Telefon Andrzeja Dudy do irańskiego prezydenta Ebrahima Raisiego był ważnym sygnałem wysłanym Teheranowi. Kijów potwierdził, że była to wspólnie koordynowana inicjatywa dyplomatyczna. Ukraina oficjalnie rozważa zerwanie stosunków dyplomatycznych z Islamską Republiką, co byłoby stosowne i zrozumiałe, ale w zaistniałej sytuacji niewiele zmienia.
Minister obrony Ukrainy Ołeksiej Reznikow na ostatnim posiedzeniu tzw. formatu Ramstein zaproponował zachodnim sojusznikom, aby uznać, że ukraińska armia, która w toku wojny, dostosowując się do ich wymagań, wdrożyła już 300 standardów natowskich, jest kompatybilna z NATO i właściwie już wypełnia zadania członka paktu, niszcząc siły zbrojne Rosji, czyli przyczyniając się do wzrostu bezpieczeństwa Europy.
Pracownicy niemieckiego portalu dla Polaków usiłują zneutralizować znaczenie zeznań Marcina W., którego w zeszłym tygodniu tam mocno uwiarygodniał Donald Tusk. W tym celu m.in. twierdzą, że ponoć „jest tajemnicą poliszynela”, iż w rodzinie Tusków „młody i stary raczej drą koty, niż wspólnie zbierają bakszysz”. To informacja zupełnie nowa w przestrzeni publicznej – Tuskowie senior i junior demonstrują miłość i przywiązanie, szczęście rodzinne ma kwitnąć i stanowić źródło siły lidera PO.
Zaczęło się. Sławomir Mentzen udzielił wywiadu Onetowi. Jako nowy szef partii KORWiN, co brzmi groteskowo, ale to przecież skrót od Konfederacja Odnowy Rzeczypospolitej Wolność i Nadzieja. Według tajnych przecieków partia KORWiN ma później zmienić nazwę na MENTZEN, czyli Moskiewska Elitarna Nabojka Troglodytów Zgrywających Eleganckich Naukowców, a jej prezesem zostanie Janusz Korwin-Mikke.
Jeśli szukać odpowiedniego określenia teologii, jaką uprawia - przynajmniej od początku wojny - patriarcha Moskwy Cyryl, to jak się zdaje jedynym odpowiednim określeniem będzie „prawosławny dżihad”. I w najmniejszym stopniu nie będzie to przesada.
Wszystkim tym, którzy biorą stronę Brukseli w jej skandalicznej próbie zabrania Polsce pieniędzy, które nam się należą – polecam lekturę ostatniego raportu rocznego Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (ETO) z siedzibą w Luksemburgu. Omawia on m.in., w jaki sposób poszczególne kraje wykorzystują środki z Unii Europejskiej. Każde z 27 państw członkowskich UE jest sprawdzane przez audytorów tegoż „europejskiego NIK-u” co roku. Na stronie 225 jest mowa o Rzeczypospolitej.
Pisałem tu kiedyś o moim przyjacielu, wybitnym białoruskim malarzu, który niegdyś w drodze na wystawę w Warszawie otrzymał od ichnich „pograniczników” propozycję nie do odrzucenia: albo aresztują jego, albo jego obraz, prześmiewczy portret Łukaszenki jako żulika. Obraz został na Białorusi, artysta też tam później wrócił i zorganizował ruch intelektualnej partyzantki, ale dziś sensacją jest wernisaż całkiem innej artystki, która dyktaturę „bulben führera” wprowadziła w sferę metafizyki. Zatem o sztuce i jej niekiedy nader osobliwych mecenasach…
Faktem jest, że część dorosłych mieszkańców naszego kraju jest zaczadzona nihilizmem i panświnizmem. Pochowano wprawdzie jego propagatora, natomiast jego wyznawcy nie tylko mają się dobrze, lecz także zarażają tą filozofią i postawą życiową najmłodsze pokolenie.
W najbliższą sobotę w siedzibie Zarządu Regionu Śląsko-Dąbrowskiego NSZZ „Solidarność” w Katowicach odbędzie się Forum Klubów „Gazety Polskiej” Województwa Śląskiego.