Marcin Wolski
22.05.2023
Serce miasta
Potem dotarła tu wojna – ulica Damasceńska, przekrawającą Bejrut na dwie części, stała się linią frontu.
Potem dotarła tu wojna – ulica Damasceńska, przekrawającą Bejrut na dwie części, stała się linią frontu.
Ekstremista, czasowo pełniący (dopóki po zwycięstwie opozycji nie zostanie „odspawany”) obowiązki ministra oświaty, niejaki Czarnek, ohydnie obraził niemiecką członkinię (nie napiszę członka, dopiero by było!) delegacji europejskiej przybyłej bronić prawa naukowców typu osoby profesorskiej Engelking do opluwania narodu polskiego.
Prezydent Joe Biden leci do Kijowa, patrzy przez okno samolotu i mówi: „Dopiero z góry widać, jak ogromna jest skala zniszczeń”. Stewardesa odpowiada: „Panie prezydencie, jesteśmy dopiero nad Poznaniem”. Ten mem na temat remontów prezydenta Jaśkowiaka widział niemal każdy mieszkaniec mojego miasta, podobnie jak zrobiony przez pewną Ukrainkę filmik pt. „Randka w Poznaniu”, w którym umawia się ona z chłopakiem, ale gdy pojawiają się na miejscu, okazuje się, że są po dwóch stronach długich płotów. No i próbując się dostać do chłopaka, w butach na wysokich obcasach, pada twarzą w błoto.
Wizyta prezydenta Ukrainy na 32. szczycie Ligi Arabskiej w saudyjskiej Dżuddzie jest ważnym sygnałem dla świata arabskiego. Wołodymyr Zełenski, przemawiając do liderów świata arabskiego, mówił o rosyjskim imperializmie i zbrodniach Rosji na Ukrainie. Duża część elit i arabskiej opinii publicznej popiera prokremlowską narrację na temat tej wojny, dlatego słowa ukraińskiego prezydenta mają znaczenie nie tylko symboliczne.
Język pogardy Donalda Tuska wobec PiS i jego wyborców osiągnął poziom, który budzi najgorsze skojarzenia. Nie wykluczając dość powszechnej opinii, że jest to efekt jego frustracji, uważam, że chodzi o zaplanowaną, wyrachowaną i konsekwentnie stosowaną metodę.
Czytelników „Codziennej” i „Niezależnej” nie zaskoczył wysyp wiadomości o coraz mniej podobnych sobowtórach Putina, bo już w 2019 r. pisałem („Ósme ucho Putina”), że wedle powszechnych w Rosji pogłosek zastępuje go co najmniej ośmiu fałszywych, gdyż ten prawdziwy dawno już umarł, co nawet w 2015 r. potwierdziła jego była żona, Ludmiła, w wywiadzie dla niemieckiej prasy, oczywiście potem zdementowanym. Teraz wszakże wygląda na to, że ten główny sobowtór też dożywa swoich dni, czy to wskutek choroby czy spisku, więc zachodni politolodzy stawiają coraz częściej pytanie: kto po Putinie, ze wskazaniem – zwłaszcza w Niemczech – na jego wymarzonego demokratycznego następcę, wielkiego opozycjonistę a dziś więźnia sumienia nr 1, czyli Alesieja Nawalnego.
Obcując z przyrodą, mam głębokie przeświadczenie, że poprzez jej piękno uśmiecha się do nas z miłością i czułością Stwórca. Jednak Jego uśmiechu nie mylę z Nim samym. Już ludzie pierwotni mieli poczucie sakralności przyrody i być może przeczuwali istnienie jej Stwórcy.
Coraz bardziej spektakularna jest przepaść między obozem Zjednoczonej Prawicy a totalną opozycją. Ostatnie dni uwypukliły kontrast między programem nienawiści i pogardy proponowanym przez Donalda Tuska a merytoryczną, modernizującą Polskę wizją Jarosława Kaczyńskiego.
Hipokryzja i nagminne kłamstwa to już znaki rozpoznawcze naszego byłego premiera. Nikogo już nie dziwią kolejne puste slogany wygłaszane przez Tuska na jego seansach nienawiści, tezy, które zresztą bardzo często są zupełnie sprzeczne ze sobą, dostosowywane do aktualnej publiki.
Trwa w najlepsze spór, czy dawać pieniądze naukowcom, którzy zajmują się głównie przypisywaniem Polakom własnych najgorszych cech czy wstydliwe historie swoich rodzin chcących rozmyć w odpowiedzialności zbiorowej całego narodu. Jako odprysk tej polemiki, gdzie dożywotnio mianowane w swym mniemaniu autorytety walczą z uzurpatorami – czyli każdym, kto nie uważa ich za kolejną nadzwyczajną kastę – pojawił się watek klasowy.
Po wyborach parlamentarnych w Turcji, a przed wyborami parlamentarnymi w Polsce można pokusić się o pewne, choć umowne, analogie między obydwoma krajami. Z wielu sondaży przedwyborczych wynikało, że opozycja może przełamać monopol władzy konserwatystów, którzy mieli i własnego prezydenta, i własny rząd. Skądś to chyba znamy? Opozycja mocno grała kartą inflacji, która wszak zaczęła spadać (choć i tak wynosiła ponad 40 proc.!). To też z czymś nam się kojarzy…
Prezes Jarosław Kaczyński podczas konwencji PiS zapowiedział zniesienie opłat za autostrady. Obecnie płacimy za przejazd pięcioma odcinkami autostrad, przy czym trzy z nich są zarządzane przez prywatnych koncesjonariuszy.
Za komuny był taki niepozbawiony głębszego sensu kawał: z Moskwy do Paryża wyrusza pociąg z zasłużonymi i sprawdzonymi towarzyszami na atrakcyjną komandirowkę (czyli delegację), a z Paryża eurokomuniści jadą do stolicy wymarzonej światowej rewolucji; oba pociągi zatrzymują się na godzinę w Warszawie i, wyjrzawszy na miasto, zarówno Sowieci, jak i lewicowe zachodniaki, są przekonani, że już dojechali do celu…
Czwartkowy ranek obudził szefów i właścicieli głównych polskich portali informacyjnych rosyjskim atakiem na niespotykaną skalę. Wiele z nich zostało skutecznie zablokowanych. Niezależna.pl nie działała przez półtorej godziny – na szczęście byliśmy przygotowani na taką możliwość i nasi informatycy szybko przywrócili jej funkcjonowanie.
Bywały różne podziały w polskiej polityce po 1989 roku. Był ten na postkomunistów i obóz antykomunistyczny. Był podział na Polskę Solidarną i liberalną. Byli euroentuzjaści i eurosceptycy.
Choć większość z nas na przestrzeni ostatnich 2-3 lat nie zwątpiła w siłę naszej waluty, „momenty były”, co jest całkowicie zrozumiałe w świetle nieprawdopodobnie trudnych wyzwań, jakie jeszcze – mimo wszystko „młodej” polskiej gospodarce wolnorynkowej – zafundowali Rosjanie i Chińczycy. Ale można już przyjąć, że złoty obronił w tym bardzo trudnym czasie swoją wartość, wschodzi nad nim słońce, które w najbliższych latach pozwoli mu lśnić swoją najczystszą barwą.
Nie ma praktycznie dnia, żeby wydarzenia, kompletnie niezwiązane z polityką i daną partią, nie zostały upolitycznione – choćby zdarzyła się ogromna, porażająca tragedia, która nikogo normalnego nie pozostawia obojętnym. Skala okrucieństwa wobec ośmioletniego Kamilka, jakiego dopuścili się jego opiekunowie, wstrząsnęła Polską. Winnych trzeba rozliczyć, znaleźć rozwiązania również prawne. Ale sprowadzanie śmierci dziecka do polityki to już jest standard, który trudno zaakceptować.
Obserwuję zachowania opozycji, w tym jej lidera Donalda Tuska, i prawdę mówiąc, włos mi się jeży na głowie, kiedy myślę, że ta ekipa całkowicie zdemoralizowanych polityków mogłaby znowu przejąć władzę.