Zbliżający się szczyt NATO w Wilnie powinien za wszelką cenę pokazać jedność Sojuszu. A że rozbieżności wśród członków, choćby z Europy, są duże, świadczą ostatnie żenujące rozbieżności po spotkaniu premierów Wielkiej Brytanii i Holandii, po którym Londyn oświadczył, że wspólnie przekażą Ukrainie samoloty F-16, a zaraz potem zdementowała to Haga.
Spada na Platformę grad ciosów. Gazeta.pl publikuje rozmowę red. Sroczyńskiego z ekonomistą Marcinem Kędzierskim, który mówi o całkiem niezłej kondycji polskiej gospodarki. Kędzierski rozwiewa obawy o „drugiej Grecji”, dodaje też, że podwyżka 500+ nie musi wpłynąć zbytnio na inflację.
W czasie pierwszej edycji biegu Monte Cassino uczestnicy dostali czerwone koszulki. Gdy z daleka patrzyło się na cały szlak, trasę, na owe górskie ścieżki, mogło się wydawać, że to strużka krwi płynie gdzieś z góry i ścieka w dół…
Piłkarski świat jest w szoku, po tym jak został potraktowany Vinicius Junior w meczu La Ligi pomiędzy Valencią a Realem Madryt. Jeden z najlepszych zawodników na świecie był wielokrotnie atakowany przez kibiców zgromadzonych na Estadio Mestalla.
Zapowiedź przekazania Ukrainie przez koalicję zachodnich państw myśliwców F-16 to jedna z najważniejszych decyzji dotyczących wsparcia militarnego dla Kijowa od początku wojny. Latem mają ruszyć szkolenia ukraińskich pilotów z obsługi tych samolotów.
W dyskusji wokół 800+ widzimy rzecz niezwykłą – PiS-owski okręt otoczony przez zgraję żab, które usiłują nań wskoczyć i wołają: „płyniemy”. Większość tych żab przekonuje, że zdecydowanie lepiej od kapitana okrętu wie, jaki kierunek należy obrać. Od Platformy, przez Trzecią Drogę, po Nową Lewicę – wszyscy wiedzą lepiej, jak zarządzać 800+.
Rzecznik MSZ Łukasz Jasina stwierdził, że Wołodymyr Zełenski powinien przeprosić Polaków za Wołyń i „powinien wziąć jako Ukraina jednak większą odpowiedzialność”. Jego wypowiedź spotkała się z gwałtowną reakcją ukraińskiego ambasadora Wasyla Zwarycza, który stwierdził, że „jakiekolwiek próby narzucenia prezydentowi Ukrainy czy Ukrainie, co musimy w sprawie wspólnej przeszłości, są nieakceptowalne i niefortunne”. Ambasador chyba sam uznał wpis za „nieakceptowany i niefortunny” lub ktoś mu to wytłumaczył, bo rychło go usunął.
Poseł Zembaczyński powiedział głośno coś, co jest sensem i istotą działalności nie tylko dużej części partyjnych kolegów pana posła, lecz w ogóle całej formacji, która w polskiej polityce występuje pod symbolem ośmiu gwiazdek.
Rakieta odnaleziona w okolicach Bydgoszczy stała się pretekstem dla totalnej opozycji i wspomagających ją peerelowskich generałów do nakręcania histerii pod hasłem „Nie jesteśmy bezpieczni”.
Potem dotarła tu wojna – ulica Damasceńska, przekrawającą Bejrut na dwie części, stała się linią frontu.
Ekstremista, czasowo pełniący (dopóki po zwycięstwie opozycji nie zostanie „odspawany”) obowiązki ministra oświaty, niejaki Czarnek, ohydnie obraził niemiecką członkinię (nie napiszę członka, dopiero by było!) delegacji europejskiej przybyłej bronić prawa naukowców typu osoby profesorskiej Engelking do opluwania narodu polskiego.
Prezydent Joe Biden leci do Kijowa, patrzy przez okno samolotu i mówi: „Dopiero z góry widać, jak ogromna jest skala zniszczeń”. Stewardesa odpowiada: „Panie prezydencie, jesteśmy dopiero nad Poznaniem”. Ten mem na temat remontów prezydenta Jaśkowiaka widział niemal każdy mieszkaniec mojego miasta, podobnie jak zrobiony przez pewną Ukrainkę filmik pt. „Randka w Poznaniu”, w którym umawia się ona z chłopakiem, ale gdy pojawiają się na miejscu, okazuje się, że są po dwóch stronach długich płotów. No i próbując się dostać do chłopaka, w butach na wysokich obcasach, pada twarzą w błoto.
Wizyta prezydenta Ukrainy na 32. szczycie Ligi Arabskiej w saudyjskiej Dżuddzie jest ważnym sygnałem dla świata arabskiego. Wołodymyr Zełenski, przemawiając do liderów świata arabskiego, mówił o rosyjskim imperializmie i zbrodniach Rosji na Ukrainie. Duża część elit i arabskiej opinii publicznej popiera prokremlowską narrację na temat tej wojny, dlatego słowa ukraińskiego prezydenta mają znaczenie nie tylko symboliczne.
Język pogardy Donalda Tuska wobec PiS i jego wyborców osiągnął poziom, który budzi najgorsze skojarzenia. Nie wykluczając dość powszechnej opinii, że jest to efekt jego frustracji, uważam, że chodzi o zaplanowaną, wyrachowaną i konsekwentnie stosowaną metodę.
Czytelników „Codziennej” i „Niezależnej” nie zaskoczył wysyp wiadomości o coraz mniej podobnych sobowtórach Putina, bo już w 2019 r. pisałem („Ósme ucho Putina”), że wedle powszechnych w Rosji pogłosek zastępuje go co najmniej ośmiu fałszywych, gdyż ten prawdziwy dawno już umarł, co nawet w 2015 r. potwierdziła jego była żona, Ludmiła, w wywiadzie dla niemieckiej prasy, oczywiście potem zdementowanym. Teraz wszakże wygląda na to, że ten główny sobowtór też dożywa swoich dni, czy to wskutek choroby czy spisku, więc zachodni politolodzy stawiają coraz częściej pytanie: kto po Putinie, ze wskazaniem – zwłaszcza w Niemczech – na jego wymarzonego demokratycznego następcę, wielkiego opozycjonistę a dziś więźnia sumienia nr 1, czyli Alesieja Nawalnego.
Obcując z przyrodą, mam głębokie przeświadczenie, że poprzez jej piękno uśmiecha się do nas z miłością i czułością Stwórca. Jednak Jego uśmiechu nie mylę z Nim samym. Już ludzie pierwotni mieli poczucie sakralności przyrody i być może przeczuwali istnienie jej Stwórcy.
Coraz bardziej spektakularna jest przepaść między obozem Zjednoczonej Prawicy a totalną opozycją. Ostatnie dni uwypukliły kontrast między programem nienawiści i pogardy proponowanym przez Donalda Tuska a merytoryczną, modernizującą Polskę wizją Jarosława Kaczyńskiego.
Hipokryzja i nagminne kłamstwa to już znaki rozpoznawcze naszego byłego premiera. Nikogo już nie dziwią kolejne puste slogany wygłaszane przez Tuska na jego seansach nienawiści, tezy, które zresztą bardzo często są zupełnie sprzeczne ze sobą, dostosowywane do aktualnej publiki.