Urodził się w Borszczowie, w województwie tarnopolskim na Podolu. Po ukończeniu czterech klas w Towarzystwie Szkół Ludowych wstąpił do Szkoły Realnej oraz uczęszczał na zajęcia Seminarium Nauczycielskiego w Tarnopolu. Kiedy ukończył dwanaście lat, zainteresował się powstającym właśnie ruchem skautowskim. W roku 1912 wstąpił do tajnej organizacji niepodległościowej Zarzewie w Tarnopolu. W latach 1913-1914 był zastępowym w Drużynie Strzeleckiej.
Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 r. Bronisław wstąpił najpierw do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu do 3 Pułku Piechoty Legionów, który wchodził w skład II Brygady Legionów. Wziął udział w bitwie pod Rarańczą, w czasie której Brygada pod dowództwem Józefa Hallera przebiła się przez front rosyjsko-austriacki.
Walczył również w bitwie pod Kaniowem, gdzie został wzięty przez Niemców do niewoli, z której wkrótce uciekł do I Korpusu Polskiego w Rosji, dowodzonego przez Józefa Dowbor-Muśnickiego. W związku z jego kapitulacją w maju 1918 r. udał się do Murmańska. Dowodził 1 Kompanią Polskiego Samodzielnego Oddziału Murmańskiego w ramach interwencyjnych wojsk brytyjskich walczących z oddziałami Armii Czerwonej. W sierpniu 1919 r., został wycofany do Wielkiej Brytanii.
Wrócił do Polski razem ze swoim oddziałem w grudniu 1919 r. Został dowódcą samodzielnego batalionu murmańskiego w składzie 64 Pułku Piechoty, później przemianowanego na 3 Batalion 64 Pułku Piechoty. Jako dowódca batalionu brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Ukończył kurs dowódców batalionów, a także kurs w Centralnej Szkole Strzelania w Toruniu. W latach 1924–25 był dowódcą batalionu Korpusu Kadetów w Modlinie. Następnie pracował w III Oddziale Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W latach 1926–29 był dowódcą batalionu w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. W latach 1929–31, studiował w Wyższej Szkole Wojennej, a po jej ukończeniu został mianowany zastępcą dowódcy 60 Pułku Piechoty w Ostrowie Wielkopolskim. W 1935 r. został dowódcą 73 Pułku Piechoty w Katowicach. Od 1938 r. do wybuchu wojny pełnił funkcję dyrektora nauk w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.
We wrześniu 1939 r. został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 39 Dywizji Piechoty Rezerwowej, która weszła w skład Armii „Lublin”, która wraz z innymi jednostkami skapitulowała 26 września. Uniknął niewoli i przedostał się do Francji.
W styczniu 1940 r. objął dowództwo 1 Dywizji Grenadierów. Wobec podjęcia przez marszałka Pétaina rozmów z Niemcami w sprawie rozejmu w czerwcu 1940 r. Duch wydał rozkaz rozwiązujący 1 Dywizję Grenadierów i nakazujący przedzieranie się żołnierzy małymi grupkami do Wielkiej Brytanii. Do Londynu dotarł w lipcu.
Nikt z nas nie przypuszczał, że po Wrześniu 1939 roku, który dla całego narodu polskiego był straszliwym szokiem, w 9 miesięcy później przeżyjemy to samo we Francji, na którą patrzyliśmy z wielką wiarą i nadzieją.
– wspominał.
Od sierpnia 1940 do marca 1941 r. był II generałem do zleceń Naczelnego Wodza. W kwietniu 1941 r., z polecenia Naczelnego Wodza, poleciał do Kanady, gdzie miał za zadanie organizować ośrodek rekrutacji do Wojska Polskiego. W kwietniu następnego roku wrócił do Wielkiej Brytanii, został mianowany dowódcą 1 Brygady Strzelców I Korpusu Polskiego w Szkocji. W 1943 r. został skierowany do Palestyny, gdzie 6 sierpnia objął dowództwo 3 Dywizji Strzelców Karpackich.
W grudniu 1943 roku 2 Korpus został przerzucony do Włoch, gdzie polskich żołnierzy czekała m.in. walka o Monte Cassino. Ułani z 12. Pułku Ułanów Podolskich pierwsi dotarli do ruin klasztoru Monte Cassino i zawiesili tam pułkowy proporczyk.
Kochani Karpatczycy! Okryliście nową wielką chwałą imię Polski w całym świecie, a Waszym sztandarom nadaliście nowy wielki blask żołnierskiej chwały i słusznej dumy. Polska jest Wam za to głęboko wdzięczna.
– mówił gen. Duch do swoich żołnierzy w rozkazie wydanym tuż po bitwie.
Szlak bojowy 3 Dywizji Strzelców Karpackich zakończył się zdobyciem Bolonii 21 kwietnia 1945 roku. W czerwcu 1945 r. za zasługi Bronisław Duch został mianowany generałem dywizji. Został również odznaczony Orderem Virtuti Militari V, IV i III kl., Krzyżem Walecznych (osiem razy), Krzyżem Niepodległości, orderem Polonia Restituta II i IV kl., Złotym Krzyżem Zasługi z mieczami. Miał również brytyjskie odznaczenia, m.in. Military Cross, i francuską Legię Honorową.
W 1947 roku gen. Duch został zdemobilizowany i zamieszkał w Londynie. Wcześniej jesienią 1945 roku udało mu się potajemnie sprowadzić z Warszawy żonę Zofię, córkę Halinę oraz synów Adama i Zbigniewa. Z jednorazowej odprawy, jaką otrzymał po demobilizacji, kupił dom z mieszkaniami na wynajem, w którym – aby móc się utrzymać – był również dozorcą.
19 lutego 1980 roku Prezydent RP na uchodźstwie Edward Raczyński mianował go Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych.
Zmarł 9 października 1980 roku. Urna z jego prochami została złożona 7 grudnia 1981 r. na polskim cmentarzu wojennym u podnóża klasztoru na Monte Cassino.