Tomasz Łysiak

- Zastanawiam się, co jeszcze wymyślą niektórzy, żeby uderzyć w przeciwnika w trakcie przedwyborczej naparzanki zwanej kampanią wyborczą? - pyta w komentarzu dla portalu niezalezna.pl publicysta Tomasz Łysiak.

Rok 1920 przyniósł Polsce dwa ważne, splatające się ze sobą, wydarzenia. Jednym z nich było zwycięstwo nad bolszewikami. To właściwie pierwsze poważne starcie komunistycznej cywilizacji śmierci z wywiedzioną z tradycji chrześcijańskiej cywilizacją życia, starcie zła z dobrem, moralności rewolucyjnej z moralnością Bożą. Odkąd weszliśmy na kurs kolizyjny z Sowietami było nam już potem pisane walczyć z nimi ciągle – zarówno, gdy Polska była wolna, jak i gdy była przez tychże Sowietów zniewolona (wówczas ten bój był prowadzony w podziemiu). 

Obaj dowódcy powstania na Litwie – Sierakowski i Kalinowski – zostali odnalezieni w trakcie prac ekshumacyjnych na wileńskiej Górze Giedymina dwa lata temu, gdy z bezimiennego grobu wydobyto dwadzieścia jeden ciał ofiar zabitych przez Rosjan w latach 1863-64. Udało się ustalić tożsamość większości bohaterów – znajdą oni wszyscy miejsce wiecznego spoczynku w specjalnie przygotowanej kaplicy, panteonie na wileńskiej Rossie. Generała Sierakowskiego zidentyfikowano prawie natychmiast dzięki obrączce z napisem: „Zygmunt Apolonia 11 sierpnia/30 lipca 1862 r.” (data podana w zapisie obu ówczesnych kalendarzy, czyli w „starym stylu” i „nowym stylu”, upamiętniała ślub dowódcy z Apolonią Dalewską). Sierakowski to bohater Polski i Litwy, z kolei Kalinowski jest szczególnie istotny dla Białorusinów. Intelektualiści białoruscy zwracali się nawet z apelami do władz Litwy, by pochówek „Kastusia Kalinouskiego” odbył się w Mińsku. Jednak te prośby nie były formułowane przez władze białoruskie, Łukaszence przecież blisko do Putina, a powstaniec Kalinowski, co tu dużo gadać, za Rosją, mówiąc eufemistycznie „nie przepadał”.