Magdalena Łysiak

Masowy udział Polek w konspiracji niepodległościowej w czasie II wojny światowej nie był kwestią przypadku, ale konsekwencją ich aktywności na rzecz niepodległego państwa polskiego w latach wcześniejszych. W szeregach Ochotniczej Legii Kobiet walczyły one zarówno z wojskami zaborców w 1918 roku, jak i z bolszewikami w 1920 roku. W okresie międzywojennym kilkaset tysięcy kobiet przeszło szkolenie sanitarne i wojskowe organizowane najpierw przez Organizację Przysposobienia Kobiet ds. Obrony Kraju, a od 1939 roku przez Przysposobienie Wojskowe Kobiet. Do tej ostatniej organizacji należało przed II wojną światową ponad 47 tys. kobiet. One też w pierwszej kolejności włączyły się w prace konspiracyjne organizowane już jesienią 1939 r. przez Służbę Zwycięstwu Polski i wiele innych organizacji niepodległościowych.

W dniach 12–13 lipca 1943 roku funkcjonariusze różnych niemieckich jednostek policyjnych (policja bezpieczeństwa – Sipo; Policja Porządkowa – Orpo), stacjonujących w Kielcach i okolicznych miejscowościach dokonali pacyfikacji wsi Michniów położonej w ówczesnym Kreis Kielce w dystrykcie radomskim. Po ponad 80. latach od niemieckiej zbrodni dokonanej na 204 mieszkańcach wsi Michniów, w tym dziewięciodniowego niemowlęcia, historyk Delegatury IPN w Kielcach dr Tomasz Domański odnalazł nieznane dotychczas materiały archiwalne, które z dużą dozą prawdopodobieństwa pozwalają na wskazanie imion i nazwisk dowódców akcji pacyfikacyjnej.

Zawartość kapsuły czasu z 1865 roku została zaprezentowana w Muzeum Archeologicznym we Wrocławiu. To list podpisany przez trzech sąsiadów z ul. Nożowniczej i egzemplarz gazety Breslauer Zeitung. Zabytek został odnaleziony w połowie lat 90., ale ówcześni archeolodzy nie zorientowali się, że metalowa tuba może mieć zawartość. Zabytek trafił do muzeum, a po latach okazało się, że w środku jest papier. Tubę otworzyli specjaliści z Ossolineum.

Janusz Kusociński urodził się 15 stycznia 1907 roku w Warszawie. Zafascynowany był grą w palanta i piłką nożną, od 1925 roku występował w Robotniczym Klubie Sportowym „Sarmata” i tam zaczął stawiać pierwsze kroki na bieżni. W 1928 roku zmienił klub i wstąpił do Klubu Sportowego „Warszawianka”, w którym biegał, aż do wybuchu wojny. W 1928 roku trzykrotnie pobił swoje kolejne rekordy Polski na dystansie 5000 m. Trzy lata później startował w różnych zawodach aż 43 razy. Został wybrany laureatem „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca roku, otrzymał także Wielką Honorową Nagrodę Sportową.