zbrodnie niemieckie

Od złożenia kwiatów z udziałem wojskowej asysty honorowej i zapalenia zniczy pod Pomnikiem Drzewa Pawiackiego rozpoczną się 29 lipca obchody 76. rocznicy likwidacji więzienia Pawiak. Na tydzień przed wybuchem Powstania Warszawskiego, niemieccy okupanci podjęli decyzję o ewakuacji więzienia przy ulicy Dzielnej. Kolejne dni zapisały się w pamięci osadzonych jako okres szczególnie dramatyczny. Więźniów podzielono wówczas na trzy grupy. Kilkaset osób stracono w kolejnych egzekucjach, trwających prawie nieprzerwanie do 31 lipca 1944 r., a niemal 2 tys. wywieziono 30 lipca do niemieckich obozów koncentracyjnych – KL Gross-Rosen i KL Ravensbrueck" - czytamy w przesłanej informacji. Przypomniano, że niespełna 300 osób spośród osadzonych objęło wówczas zwolnienie. 21 sierpnia 1944 r. Pawiak i sąsiadujące z nim budynki zostały wysadzone w powietrze.

W Parlamencie Europejskim zainaugurowano w środę wystawę "Skradziona Pamięć", która powstała z inicjatywy europosła PiS Zdzisława Krasnodębskiego. Przedstawia ona przedmioty z niemieckiego archiwum w Arolsen, które należały do więźniów obozowych. Część z nich została już zwrócona rodzinom tych, którzy zginęli.

Egzekucje pod kryptonimem „Erntefest” (czyli „Dożynki”) miały na celu wymordowanie resztek ludności żydowskiej na Lubelszczyźnie. Bezpośrednim powodem tej akcji było powstanie więźniów w obozie zagłady w Sobiborze 14 października 1943 r., co ówczesne władze niemieckie interpretowały jako potwierdzenie, że Żydzi stanowią zagrożenie. W Lublinie mieścił się sztab tej akcji, którym kierował dowódca SS i policji w dystrykcie lubelskim SS-Obergrupenfuehrer Odilo Globocnik.