Współczesne granice Polski zbliżone są swym zasięgiem do granic Polski Piastowskiej.
Za Mieszka I zaczęły kształtować się umowne granice państwa, lecz były one bardzo „płynne” i umowne. Pierwszym królem Polski stał się syn Mieszka I, Bolesław. Jako nowy władca Polski uzyskał w 1025 roku tytuł królewski. Od końca XIII wieku na tron polski często wybierano władców krajów sąsiednich.
W 1569, po wygaśnięciu trwającej od 1386 unii dynastycznej z Litwą, oba kraje zdecydowały się na unię realną. Wówczas państwo polskie zaczęto określać mianem Rzeczypospolita. Od zawarcia unii, każdy nowo koronowany król Polski zostawał władcą Litwy z urzędu. Jeśli nie brać pod uwagę Carstwa Rosyjskiego, I Rzeczypospolita była wówczas największym państwem leżącym na kontynencie europejskim. W 1618 osiągnęło maksymalny zasięg terytorialny wynoszący do 990 000 km², co stanowiło największą w dziejach Polski rozpiętość granic.
Upadek potęgi państwowości Polskiej przyniósł XVIII wiek, gdy Rzeczpospolita wpadła w orbitę wpływów rosyjskich, a następnie jej ziemie zostały podzielone na skutek trzech rozbiorów w 1772, 1793 i 1795 roku. W praktyce przez 123 lata nie było polskich granic, aż do odzyskania niepodległości i utworzenia II Rzeczypospolitej.
Granice II Rzeczypospolitej ustalono w wyniku wielu porozumień traktatowych. Zalicza się do nich: traktat wersalski, traktat w Saint Germain, traktat ryski, traktat w Trianon oraz rozstrzygnięcia międzysojuszniczej Rady Ambasadorów.
W 1918 roku kraj odzyskał niepodległość, ale do końca grudnia wyzwolono jedynie ziemie byłej Kongresówki i część zaboru austriackiego ze Lwowem; granice II Rzeczypospolitej nie były jeszcze ustalone prawnie ani faktycznie. Ostateczny kształt II Rzeczpospolita przybrała w 1922 roku w wyniku plebiscytów, powstań śląskich, powstania wielkopolskiego, wojen z Ukrainą i Rosją sowiecką oraz wcielenia do Polski Wileńszczyzny; w roku 1923 Rada Ambasadorów uznała wschodnie granice Polski. Terytorium Polski po 1923 roku sięgało na wschodzie po Dźwinę, Słucz i Zbrucz. Poza granicami pozostawał Gdańsk jako Wolne Miasto, Warmia, okolice Elbląga i Malborka. W 1938 roku Polska anektowała Zaolzie oraz część Spiszu i Orawy.
