Nominacja Mateusza Morawieckiego na stanowisko premiera tak przeraziła postkomunę i reprezentującą jej interesy PO, że z tego wszystkiego postanowiono ogłosić Donalda Tuska profesorem. Pretekstem było to, że bliski współpracownik Angeli Merkel otrzymał tytuł doktora honoris causa na jednym z węgierskich uniwersytetów.
Mateusz Morawiecki stoi przed szansą na ostateczne przełamanie stereotypu, który był jednym z fundamentów III RP. Głosił on, że prawica nie zna się na gospodarce, co jest składnikiem jej „nienowoczesności” równie oczywistym jak niechęć do gender.
Przychodzi sędzia na transmitowane przez wszystkie telewizje w kraju spotkanie w sejmie. Nie byle jaki sędzia i nie byle jakie spotkanie. Sędzią jest prezes Sądu Najwyższego, a sejmowe spotkanie to posiedzenie komisji, która obraduje między innymi nad zmianami w sposobie prowadzenia postępowań dyscyplinarnych względem sędziów SN.
Słabość instytucji państwa we wszelkich aspektach organizacyjnych jest cechą charakterystyczną III Rzeczypospolitej. Niemoc znajdowała się latami wręcz pod ochroną przeróżnych grup interesu, bo była im na rękę. Niezdolne do skutecznej obrony swych interesów, praw obywateli państwo było gwarantem postkomunistycznego układu sił.
Nigdy nie byłem zwolennikiem budowania tragikomicznych hagiografii „naszych” i „waszych” z PRL. Dlatego też historia o dzielnym prokuratorze Stanisławie Piotrowiczu, który z narażeniem życia ratował opozycjonistów, trochę mnie mierzi, trochę śmieszy.
Od analiz politycznych są wyspecjalizowani dziennikarze, ja się w tym sensie polityką nie zajmuję. Zmiana premier Beaty Szydło była dla mnie lekkim zaskoczeniem, ale wierzę, że wciąż chodzi o dobrą zmianę dla Polski. I pewnie tak będzie, ponieważ Mateusz Morawiecki cechuje się równie wysokim poziomem uczciwości. Być dobrym człowiekiem, nie kłamać, troszczyć się o zwykłych ludzi, a nie o elity, mądrze i silnie walczyć o Polskę – taka postawa spowodowała, że Pani Premier zyskała sobie sympatię wielu ludzi. Piastowała tak wysokie stanowisko, a zarazem była zwyczajna i normalna. To dobry program dla każdego, kto chce odnieść sukces, a do takich należy, jak wierzę, także kandydat na nowego szefa rządu.
W dawnych czasach, kiedy mężczyźni jeszcze się nie „wyeunuszyli”, gdy nadchodziło jakieś niebezpieczeństwo lub trzeba było bronić własnych decyzji czy poglądów, stawali z otwartą przyłbicą. Dziś chowają się i wysyłają kobiety, by tłumaczyły, czego ich podopieczni chcą. Nie ma co się temu dziwić, ponieważ żyjemy w społeczeństwie, którego członkowie pozamieniali się rolami. Feminizację przewidywała już Danuta Rinn.
Osoby zarabiające powyżej 10 tys. zł miesięcznie, które objęłoby zniesienie limitu składek ZUS‑u, należą do kilku procent najzamożniejszych Polaków. Nazywanie ich klasą średnią to zwyczajne mydlenie oczu.
„W tej sprawie już nie chodzi tylko o norki, lecz o sposób działania, który wydawało się, że minął razem z latami 90. Straszenie, kupowanie przychylności i nowa forma: zmasowany atak hejterów” – tak Paweł Bobołowicz, kijowski korespondent Radia Wnet, skomentował słowa, jakie rzucił do mnie jeden z przedstawicieli branży hodowców zwierząt futerkowych, którego pytałem o kwestie dotyczące działalności jego fermy. Futrzasty bonzo nie powiedział niby nic takiego.
Jeśli spojrzeć na sprawę poprzez pragmatykę partyjną, wymiana premiera nie była rzeczą trudną. Beata Szydło zachowała się niezmiernie lojalnie, a partia wsparła decyzję, bo być może stały za nią niezwykle mocne argumenty prezesa PiS. Polityka jednak to nie tylko pragmatyka i sprawne przeprowadzanie decyzji, lecz także emocje.
Premier Beata Szydło już po kilku miesiącach kierowania rządem udowodniła, że jej poprzedniczka na stanowisku premiera – Ewa Kopacz – delikatnie rzecz ujmując, do pięt jej nie dorastała. Potem tylko wizerunek ten systematycznie ugruntowywała. Podbiła serca Polaków, zdobyła ich zaufanie i tego zaufania nie utraciła.
W prawdziwej telenoweli o rekonstrukcji rządu nastąpił happy end. Prawdziwy, a nie propagandowy. Mamy nowego premiera, ale prawie tak samo ważny jest styl, w jakim dotychczasowa prezes Rady Ministrów rozstała się z tym stanowiskiem. Uczyniła to godnie i w poczuciu, że polityka jest grą zespołową. Beata Szydło zostaje w rządzie jako wicepremier do spraw społecznych.
To już pewne. Zaskoczenia nie było. Znamy nazwisko osoby, która premierem Rzeczypospolitej w najbliższym czasie na pewno nie zostanie. To lider Platformy Obywatelskiej Grzegorz Schetyna. Poza tym wiemy niewiele. I chyba przyjdzie jeszcze poczekać.
Henryk Glapiński „Klinga”, kapitan Wojska Polskiego, Narodowej Organizacji Wojskowej, Armii Krajowej , a od marca 1946 r. komendant powiatu Radomsko Konspiracyjnego Wojska Polskiego, to wyklęty przez komunistów Żołnierz Niezłomny, adiutant słynnego Stanisława Sojczyńskiego „Warszyca”.
Wykluczenie Rosji z zimowych igrzysk olimpijskich to mało, kraj ten trzeba wykluczyć w ogóle ze światowego sportu. Choćby na kilka lat. Owszem, nieuczciwi sportowcy zdarzają się we wszystkich krajach. Jednak tylko Rosji udowodniono, że stał (stoi?) za nimi cały państwowy system „koksowania”, koordynowany i osłaniany również przez służby specjalne.
Wielokrotnie słyszałem z ust rozsądnych ludzi, że nie powinniśmy krytykować ugrupowania Pawła Kukiza, bo to nasz przyszły koalicjant i w sytuacji zagrożenia większości sejmowej stanie po stronie dobrej zmiany. Otóż nie stanie.
Przekleństwem polskiej prawicy lat 90. było nie tyle rozbicie partyjne, ile brak jednolitego przywództwa. To spowodowało, że w 1993 r. prawica liczebnie wygrała wybory, ale władzę przejęli postkomuniści. Zaradził temu częściowo projekt AWS-u z kolegialnym przywództwem i dominującą rolą Mariana Krzaklewskiego. Problem w tym, że ten projekt nie miał zębów i targany był wewnętrznymi sprzecznościami. Dopiero na początku tego wieku pojawiło się światełko w tunelu.
Jan Klata zrobił z „Wesela” Wyspiańskiego kontrowersyjny patchwork. To teatralny komiks z blackmetalową muzyczną oprawą i momentami, które sprowadzają na widownię głęboką ciszę. Może taka jest dziś Polska?