Przypadek Tommy'ego Robinsona, aktywisty i blogera skazanego na 13 miesięcy więzienia za relacjonowanie procesu pakistańskich zwyrodnialców, jest pouczający.
Na Krzysztofa Ziemca spadła fala krytyki za jego słowa sprzed pół roku o dziennikarzach. Najgłośniej darło się środowisko „Wyborczej”.
Po meczu z Senegalem nastroje polskich kibiców mocno siadły. Bardziej niż na wyjście z grupy czekaliśmy na mecz o wszystko i walkę o honor. Teraz nie czekamy już chyba na nic, Japończycy grają bardzo dobrze i zapewne nic nie stanie im na przeszkodzie również w czwartek. Czy słaby wynik na mundialu przełoży się na szersze nastroje społeczne? Specjaliści od pedagogiki wstydu nie będą na pewno marnować okazji. Koszmar Krystyny Jandy o Polakach świętujących zwycięstwo niestety tym razem się nie sprawdził.
Balon oczekiwań pękł. Sporo dziś piszemy o katastrofalnej formie, którą zaprezentowała na mundialu nasza reprezentacja. Ale jest jeszcze coś. To bufonada, która ujawniła się u niektórych przedstawicieli świata piłki.
W programie „Radiowy Klub »Gazety Polskiej«” prof. Małgorzata Żak, od 30 lat mieszkająca w Madrycie, wyraziła obawy większości rodowitych Hiszpanów, którzy są przekonani o zbliżającej się serii zamachów terrorystycznych w ich kraju.
16 milionów przed telewizorami, kilka milionów w radiu i pewnie jeszcze trochę w internecie. W sumie jakieś 20 milionów Polaków śledziło i przeżywało w niedzielny wieczór mecz Polski z Kolumbią.
Po uderzeniu przez organy ścigania w mafię VAT-owską pojawiła się szansa dla polskich rolników, którzy mogą dziś zarobić krocie na udziale w produkcji biokomponentów do paliw.
Dziś Bułgaria kończy swoją prezydencję w Unii Europejskiej. W nocy z soboty na niedzielę formalnie stery w Unii przejmie Austria. Sofia swoje półroczne przewodnictwo w UE zaczęła z impetem.
W Polsce mamy dosyć absurdalną sytuację, w której prezesi spółek skarbu państwa zarabiają bez porównania więcej niż ministrowie, którzy je nadzorują. Jeszcze w zeszłym roku najlepiej zarabiający prezesi spółek skarbu państwa zarobili kilkanaście razy więcej niż polska premier.
Donald Trump to najbardziej proizraelski prezydent USA od czasów Harry’ego Trumana, który 70 lat temu pomógł państwu żydowskiemu powstać. Obecny gospodarz Białego Domu nie tylko przeniósł ambasadę USA z Tel Awiwu do Jerozolimy, lecz również wyprowadził Stany Zjednoczone z Rady Praw Człowieka ONZ, piętnując oficjalnie uprzedzenia tego ciała do Izraela. Nie są to zarzuty bezpodstawne.
Każde społeczeństwo ulega czasem jakimś narzuconym interpretacjom, od których nie potrafi się uwolnić. Sowietolodzy lat 80. liczyli w swoich ekonomicznych słupkach, kiedy Związek Sowiecki prześcignie USA w produkcji stali, wydobyciu węgla, PKB, a z drugiej strony błagali Biały Dom, by nie atakował Moskwy, która chce tylko spokoju.
Lech Wałęsa obwieścił reaktywację Komitetu Obywatelskiego własnego imienia, mimo że – jak sam inteligentnie zauważył – „nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki”. Rzeczywiście, powrót do roli i znaczenia noblisty nie jest dziś możliwy głównie z uwagi na zawartość szafy Kiszczaka, choć nie wyłącznie.
Trudno nie odnieść wrażenia, że nawet w najbliższym otoczeniu głowy państwa projekt referendum, a szczególnie zakres pytań, nie wzbudził entuzjazmu.
Trudno znaleźć cokolwiek poważnego w prezydenckim projekcie referendum, czego nie należy mylić z referendum konstytucyjnym, dlatego pozostaje mi tylko jedno. Poważnie się zastanawiam, po co to komu?
W wyniku zarówno niektórych działań USA (ustawa 447), jak i sukcesów w pracy V rosyjskiej kolumny w Polsce, wśród grupy aktywnych obywateli powszechne stało się żądanie, by Polska prowadziła politykę suwerennościową, czyli przestała wstawać z kolan przez padanie na twarz.
Porozumienie sprzed dwóch lat między UE a Turcją (Ankara w zamian za 6 mld euro nie wpuszcza do Europy uchodźców z Syrii i Iraku koczujących w Turcji) zostało zawarte w pośpiechu, byleby tylko zdążyć przed wyborami w trzech niemieckich landach, byleby pomóc wygrać tam CDU Angeli Merkel. Teraz mamy identyczną sytuację: Komisja Europejska zwołuje szczyt dotyczący imigracji po to, by rzucić koło ratunkowe pani kanclerz, z jednej strony podgryzanej przez rywali we własnej partii, z drugiej przez koalicyjną CSU, wreszcie obśmiewanej przez prezydenta USA.
To, co jeszcze jakiś czas temu wydawało się niemożliwe, stało się faktem. Australia zdecydowała się wprowadzić zasady, które umożliwiają karanie kapłanów katolickich za to, że nie naruszyli tajemnicy spowiedzi.
Tytułowy mebel jest symbolem rzekomych niedoborów kadrowych, które nie pozwalają rządowi realizować w pełni tego, co nam obiecał. Ile to razy słyszałem, że się nie da, bo „nie ma ludzi, ławka za krótka”. Albo: „ci, którzy zostali, blokują nas, a nie ma kim ich zastąpić”.