Gruzja to w zasadzie pierwszy europejski kraj, który podobnie jak USA jednoznacznie zadeklarował, że uznaje przewodniczącego parlamentu Wenezueli Juana Guaidó za tymczasowego prezydenta tego kraju. Skrajnie lewicowe i prorosyjskie władze Wenezueli, jeszcze za życia Hugona Chaveza, pośpiesznie uznały „niepodległość” regionów Gruzji Abchazji i Osetii.
Hurra! – grzmiały w poniedziałkowy wieczór wszelkie przekaźniki opozycyjnych mediów. Wieszczono pogrom i ostateczny upadek „reżymu kaczystowskiego”. Namawiano do jak najszybszego wykupywania rocznej prenumeraty „Gazety Wyborczej” i książek Tomasza Lisa.
Rude lisy to bystre i sprytne zwierzęta. Są wszystkożerne. Często żywią się padliną, potrafią też skutecznie polować na żywe ofiary. To niesamowite widowisko, które można podziwiać szczególnie zimą. Najpierw rudzielec namierza ofiarę za pomocą węchu i słuchu, zastygając tym samym w kompletnym bezruchu. Następnie gdy wyczuje mysz pod śniegiem będącą w jego zasięgu, cierpliwie przygotowuje się do ataku.
Opublikowanie „taśm Kaczyńskiego” przez „Gazetę Wyborczą” może stanowić największy problem dla trzęsącej Warszawą od lat Platformy Obywatelskiej. Pokazało bowiem po raz kolejny, że PiS cofa się przed działaniem kojarzonym z nieczystymi zagraniami na styku polityki i biznesu. Albo, co również właśnie widzimy, karze za nie własnych ludzi.
Wydarzenia ostatnich dni przykryły kilka istotnych spraw, w tym uchwalenie budżetu przez sejm. Skompromitowało się przy tej okazji wielu dziennikarzy czy publicystów, którzy podawali informacje „potwierdzone” z „własnych źródeł w obozie władzy”, że budżet nie zostanie uchwalony w terminie.
Prokuratura i Centralne Biuro Antykorupcyjne po raz kolejny udowodniły, że nie ma żadnej taryfy ulgowej dla przestępczości korupcyjnej. Nikomu ręka nie zadrżała przy składaniu podpisu pod wnioskiem o zatrzymanie sześciu osób kojarzonych z obecną władzą.
Do rekordowo niskiego poziomu 11,4 proc. spadła w trzecim kwartale szara strefa wyrobów tytoniowych, według szacunków czwarty kwartał będzie równie dobry i może wynieść nawet poniżej 10 proc. W ramach akcyzy od branży tytoniowej do polskiej kasy wpłynęło w 2017 roku 18,8 mld zł. Dodatkowo wyroby tytoniowe to blisko 11 proc. wartości eksportu produktów rolno-spożywczych.
2019 rok rozpoczął się w Europie dwoma politycznymi trzęsieniami ziemi. Pierwsze przetoczyło się nad Kanałem Angielskim – przez Europę kontynentalną uparcie zwanym kanałem La Manche – i dotyczyło brexitu. Drugie miało miejsce w jednym z najstarszych miast Europy, w słynnym Akwizgranie, gdzie odnowiono zawarty przed 56 laty Traktat elizejski.
Adamowicz był uczestnikiem polsko-polskiego sporu. Czasem bardzo aktywnym. Co do jego działalności politycznej można mieć szereg jak najbardziej uzasadnionych zastrzeżeń. Więcej – można uznać jego prezydenturę w Gdańsku za zły czas dla tego miasta. Tyle że w obliczu jego śmierci są to sprawy drugorzędne. Ten atak na demokratycznie wybranego kandydata, głosami większości wyborców z Gdańska, był atakiem na państwo.
„Będziemy bronić praw religii, rodziny i tradycyjnego obyczaju, bo tych wartości szczególnie potrzebuje współczesna Europa”. To passus z tzw. zobowiązania krakowskiego Platformy Obywatelskiej z 2003 r. Kiedyś była to przecież formacja, która uważała się za konserwatywno-liberalną. PO właśnie wpakowała się na niezłą lewicową minę.
Podczas konwencji Koalicji Obywatelskiej Ewa Kopacz, wypowiadając głosem babci słowa: „Jesteście śmiesznie nieaktualni. Czuć od was naftaliną”, wyglądała, jakby właśnie z naftaliny wyciągnęła fatalną garsonkę. Babcia ciepła jest super, natomiast wypacykowana babuszka grożąca – wbrew młodzieży – obyczajową rewolucją stała się obiektem kpin. Zobaczyliśmy też znanego wszystkim Grzegorza „Zniszczę Cię” jako wroga „złych emocji”, władzy jednego człowieka (sam to by się nią na wyścigi dzielił), nawiedzoną feministkę, wreszcie gwiazdora z żoną.
Jeśli słowo „naftalina” przylgnie do Ewy Kopacz na zawsze, będzie to zasłużona kara za zastosowaną przez nią na konwencji PO mowę nienawiści. Gdyby ktoś chciał być okrutny wobec byłej premier, opisałby jej ciuchy, prezencję i styl tym właśnie słowem i pewnie zyskałby poklask.
Tucker Carlson, gwiazda amerykańskiej telewizji Fox News, w swoim monologu otwierającym program „Tucker Carlson Tonight” na początku roku 2019 zadał serię pytań, które rozpoczęły gorącą dyskusję wśród amerykańskiej prawicy. Główne i najważniejsze zagadnienie, jakie poruszył, dotyczy tego, czy amerykańskie elity polityczne i biznesowe dbają o szczęście Amerykanów.
Trzeba jasno nakreślić granice – pokazać, czym jest nienawiść i pogarda w życiu publicznym, a czym dozwolona, a wręcz pożądana krytyka prasowa. Trudno bowiem nie odnieść wrażenia, że na fali szoku po tragedii w Gdańsku zaktywizowało się środowisko polityczne, które podjęło próbę wymuszenia na dziennikarzach zaprzestania publikowania niewygodnych dla niego informacji. Jasno i wprost – informowanie opinii publicznej o wątpliwościach wobec majątku polityka czy jego problemach z prawem, o stawianych zarzutach, powiązaniach z ludźmi kojarzonymi z grupami przestępczymi, NIE JEST HEJTEM. Przeciwnie – jest OBOWIĄZKIEM każdego dziennikarza.
Jeden z ulubionych sportów braci dziennikarskiej to personalne wojenki, czyli tani magiel przeniesiony na łamy gazet i głos antenowy. Jest to jedyny powód, dla którego nie zamierzam w niniejszym felietonie używać nazwisk, po prostu mierzi mnie to. Natomiast nie mogę zostawić bez komentarza postawy, bo ta mierzi jeszcze bardziej. Po tragedii w Gdańsku napisałem na Twitterze, że za chwilę Owsiak zrobi z tego ideologiczny biznes i pranie mózgu. No i wylała się fala ścieku.
Niezależnie od tego, czy spektakularne morderstwo w Gdańsku było dziełem człowieka chorego psychicznie czy egzekucją mafijnych porachunków, czy ktoś mordercą sterował czy nie, straż miejska nie gasiła później wodą zniczy, nie było też sikania na znicze ku uciesze celebrytów ani pikiet pod hasłem „zimny budyń”.
Premier Mateusz Morawiecki nie bierze jeńców na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos. Na konferencji prasowej stwierdził, że największe korporacje międzynarodowe unikają uczciwego płacenia podatków. Z tym zgodzi się wielu.
To było w środę, 16 stycznia. Szedłem sobie ulicą Ordynacką. To ścisłe centrum Warszawy, ulica odchodząca od Nowego Światu. Pełno tu restauracji i knajpek. Przed jedną z nich zobaczyłem grupkę roześmianych mężczyzn kierujących się do zaparkowanego samochodu. Humory wyraźnie im dopisywały, o czym świadczyły podniesione głosy. „Zaraz wracamy” – zakrzyknął któryś z nich do kolegi palącego przed restauracją papierosa.