Brak mandatów w Sejmie i Senacie dla niektórych znanych polityków Prawa i Sprawiedliwości to nie przypadek. Po raz kolejny potwierdziła się stara piłkarska zasada, że nazwiska nie grają same.
Na dwie kolejki przed końcem eliminacji do ME 2020 reprezentacja Polski zapewniła sobie awans do finałów imprezy. Po pewnym zwycięstwie 2:0 z europejskim przeciętniakiem z Macedonii Północnej Biało-Czerwoni mogli odtańczyć taniec radości.
Jest nie na miejscu, aby na strefy zrzutów w dniu uroczystych obchodów tak ważnej, chociażby dla Polaków, bitwy pod Arnhem skakali także Niemcy.
Opada już powoli kurz po wyborczej walce. Wyniki tej batalii są jasne. Dlatego chciałem się dzisiaj zająć sposobem przegrywania à la Platforma (lub Koalicja) Obywatelska. Bajania Grzegorza Schetyny o walce nierównej, walce bez zasad, walce z przeciwnikiem, który nie stosuje uczciwych metod, mimo wszystko nieco rozczarowują.
To wyjątkowa sytuacja, gdy po czterech latach sprawowania władzy partia rządząca zwiększyła swoją przewagę nad opozycją. I wbrew temu, co mówił Grzegorz Schetyna, tuż po ogłoszeniu wyników wyborów, że „nie będzie Budapesztu w Warszawie”, okazało się, że jak zwykle się mylił. PiS, tak jak Fidesz na Węgrzech, ponownie wygrało wybory i ma cztery lata, by dokończyć reformy i zająć się sprawami, które z różnych względów były odkładane na czas po wyborach.
Według art. 11. Konstytucji RP partie polityczne zrzeszają obywateli w celu wpływania metodami demokratycznymi na kształtowanie polityki państwa. Wybitnie twórczy sposób rozumienia ustawy zasadniczej ma Platforma Obywatelska, która za cel swoich działań wybrała monitorowanie czy recenzowanie Prawa i Sprawiedliwości.
Bardzo będzie brakować jego żartów, ról, a szczególnie tego wszystkiego, co mógłby zrobić, będąc w pełni wykorzystany.
Wybory parlamentarne, więc i cisza wyborcza, przypadły tym razem w rocznicę trzeciego objawienia fatimskiego oraz w Dniu Papieskim. Cisza, także ta wewnętrzna, sprzyja rozważaniom, w szczególny sposób skupionym na fundamentach naszej przyszłości. Postacie św. Jana Pawła II i innych gigantów ducha i intelektu, jak prymas Stefan Wyszyński czy bł. ks. Jerzy Popiełuszko podążający w białym orszaku męczenników, jak kamienie milowe wskazują jasny kierunek i pozwalają odnaleźć orientację we mgle nawały nowinkarskich ideologii i towarzyszącej im propagandy.
Brytyjski historyk Evan McGilvray w książce „Marsz Czarnych Diabłów” cytuje relację kanadyjskiego kapitana o bohaterstwie żołnierzy gen. Stanisława Maczka w bitwie pod Falaise: „Nie mając już amunicji, Polacy zaatakowali wroga bagnetami… jeszcze osiem takich ataków… cóż za fanatyzm!
W czasach, które cechują się brakiem myślenia, irracjonalizmem i nasileniem głupoty, jedną z najbardziej potrzebnych wartości jest mądrość. Niestety, mądrość bywa często mylona z inteligencją, błyskotliwością i wykształceniem oraz z zaradnością i elokwencją. Jest jednak w istocie elementem sztuki dobrego życia – postawą moralną związaną z rozumem.
Historia Literackiej Nagrody Nobla dla Polaków jest pouczająca: pierwszym laureatem był Henryk Sienkiewicz, w czasie gdy rozdartej rozbiorami Polski jeszcze nie było na mapie, a on wskrzeszał dni jej chwały „ku pokrzepieniu serc”; kolejny – Reymont – wprowadził do światowej literatury polską wieś, wierną ziemi ojczystej i jej odwiecznym obyczajom.
Rynek kapitałowy w Polsce przeżywa trudne chwile. Przez wiele lat jechał na sterydach, jakimi były Otwarte Fundusze Emerytalne. Mocno do przodu pchały go także prywatyzacje państwowych podmiotów. Ta iluzja jednak niedawno się skończyła. I przyszła pora, aby zobaczyć sprawy takimi, jakie są.
W pierwszych dniach października z wizytą do Norwegii udał się abp Skworc. W programie pięciodniowego pobytu znalazły się m.in. odwiedziny parafii i wspólnot, spotkania z polskimi zakonnicami, rozmowy z naszym korpusem dypolomatycznym i wspólna Msza św. z polskim duchowieństwem. Należy docenić fakt, że ważny przedstawiciel Episkopatu odwiedza polską diasporę i że jest to wizyta kilkudniowa z tak bogatym programem.
Nie wszystko, wbrew sloganom nowej lewicy, jest polityką. Ta prosta prawda coraz częściej umyka nam w naszych debatach. Nie inaczej jest z falą głupawych (przepraszam, ale to i tak łagodne określenie na to, co przeczytałem w ciągu ostatnich kilkunastu godzin) komentarzy po literackim Noblu dla Olgi Tokarczuk.
12 października mija 130. rocznica urodzin Dietricha von Hildebranda, jednego z głównych przedstawicieli fenomenologii klasycznej, jej realistycznego skrzydła, i jednego z największych myślicieli katolickich XX w. Papież Pius XII nazwał go dwudziestowiecznym doktorem Kościoła, a kard. Joseph Ratzinger napisał o nim, że będzie w przyszłości „uznany za jedną z najwybitniejszych postaci naszych czasów”.
Jedną z dwóch literackich Nagród Nobla otrzymał austriacki pisarz Peter Handke. Mieszkańcy krajów byłej Jugosławii doskonale pamiętają go z lat 90., gdy jeździł do Belgradu i wspierał machinę reżimowej propagandy oskarżającej Zachód o spisek przeciwko Serbii, zaprzeczając wielu serbskim zbrodniom.
Nie o wyborach, bo te już za pasem, ale też o czymś ważnym, bo odnoszącym się do całego naszego życia społecznego, nie tylko w okresie wyborczym. Prof. Legutko wydał kiedyś książeczkę pod prowokacyjnym tytułem „Nie lubię tolerancji”, w której błyskotliwie dowodził, że dzisiejsze pojęcie tolerancji jest tak obrzydliwie zmanipulowane przez światowe i polskie lewactwo, że porządnemu człowiekowi po prostu nie pozostaje nic innego, jak je zwalczać.
"Gazeta Wyborcza" opublikowała właśnie dane wrażliwe jednego z anonimowych internautów. Smok05 jest znany najbardziej z bezkompromisowego pokazywania, że radiowa Trójka nie jest elementem dobrej zmiany, a częścią opozycji. Co zabawne, politycy opozycyjni narzekają na media publiczne twierdząc, że są nieobiektywne i pomijają ich dokonania. Krytycy stacji, w tym wspomniany Smok05 mówią wprost: luminarze Trójki, piosenkarze najbardziej promowani na tej antenie - Dawid Podsiadło i Krzysztof Zalewski - wspierają antyPiS. Czy rzeczywiście radiowa Trójka jest tak nieobiektywna?