Już za kilka godzin będziemy wypatrywali pierwszej gwiazdki na niebie, która zgodnie z tradycją da początek wieczerzy wigilijnej. Wigilia Bożego Narodzenia to wyjątkowy i najbardziej rodzinny dzień w roku, a stałym elementem wieczerzy oprócz przełamywania się opłatkiem i składania sobie życzeń jest zostawienie dodatkowego miejsca przy wspólnym stole.
Fenomen polskich kolęd jest zagadką. Nie wiemy, dlaczego właśnie na obszarze dawnej Rzeczypospolitej wykształciła się tak imponująca tradycja bożonarodzeniowa. Żadna inna kultura katolicka – ani Włosi, ani Irlandczycy, ani Portugalczycy nie stworzyli porównywalnego bogactwa kolęd, kantyczek i pastorałek. W żadnym innym kraju nie cieszyły się takim powodzeniem jasełka i chodzenie po kolędzie z turoniem. W polskiej tradycji świąt splatają się wątki religijne, ludowe, narodowe i uniwersalne.
Zagonieni i obojętni wobec siebie. Sformalizowane stosunki w pracy. Wrogość w polityce. Pozorne więzi i pseudobliskość w sferze wirtualnej. Oddaleni od samych siebie, od innych osób i od Boga. Zagubiony w codzienności sens. Czar Wigilii i świąt Bożego Narodzenia polega na tym, że zostajemy w tym czasie obdarowani w czytelny sposób sensem, miłością, bliskością i czułością przez Tego, który jest najważniejszy.
Chrześcijaninem, katolikiem jest się nie tylko w życiu prywatnym, w zaciszu domu czy świątyni, ale też w życiu publicznym, politycznym, społecznym.
Dzisiaj Wigilia Bożego Narodzenia, więc bez życzeń się nie obejdzie. A zatem – naszemu rządowi życzę samych trafnych decyzji, bezwzględnego działania pro publico bono, bez oglądania się na dobro swoich kieszeni, broń Boże. Wielu udanych inwestycji i pamiętania, że nic nie jest dane raz na zawsze.
Na pokładzie samolotu do Ad-Dauhy minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz pożycza mi lekturę. Zagłębiam się w „Księgi Jakubowe”. Mówię naszemu szefowi MSZ, że Józef Piłsudski zaczął czytać „Kapitał” Marksa i zakończył lekturę na... szóstej stronie. Ale oczywiście to inna historia. Wielki tom Olgi Tokarczuk wciąga. Minister przygotowuje się do swojego wystąpienia na tradycyjnym Doha Forum, na które lecę i ja.
Protesty w „obronie sądów” i związane z nimi wydarzenia odsłoniły prawdziwe intencje ich organizatorów i części uczestników. Nie chodzi o żadną obronę sądów, lecz o utrzymanie przywilejów nadzwyczajnej kasty. A jeżeli nie będzie ustępstw ze strony ustawodawcy – spodziewajmy się anarchii i destrukcji wymiaru sprawiedliwości.
Pół internetu wybuchło śmiechem, gdy wyciekły fragmenty książki Tuska. Pomijając już sam tytuł „Szczerze” – na tej samej zasadzie Lech Wałęsa mógłby napisać książkę „Skromnie” – największą radość wzbudzały niesłychanie pretensjonalne cytaty. Zwłaszcza jeden. „Siedzę w słońcu na tarasie, oglądam reprodukcje obrazów Kokoschki, a z telefonu puszczam V symfonię Mahlera. Popijam powoli malwazję. Dawno nie czułem się tak szczęśliwy”.
Szanowny Panie Prokuratorze! Funkcjonariuszki i funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego! Wysoki Sądzie, który mnie słusznie uniewinni, o ile sam nie otrzyma zarzutów dyscyplinarnych! Gruba koperto! Chudzi pacjenci! Zrzuto rodzinna! Fundacjo zaprzyjaźniona!
Święta tuż-tuż. Wyciszają się rozgorączkowani politycy i medialni bojownicy opozycji. Pewnie już opadają z sił – po ostatniej akcji protestacyjnej zobaczyli, że Polacy bynajmniej nie są po ich stronie.
Sprawa ewentualnego przyjmowania kopert przez prof. Tomasza Grodzkiego, dziś marszałka Senatu, ma dwie warstwy. Na płaszczyźnie prawa karnego trudne zadanie spoczywa na organach ścigania. Trudne, bo łapówkarstwo z natury rzeczy odbywa się w czterech ścianach i niełatwo je udowodnić.
Tuż po przejęciu władzy w Senacie opozycja postanowiła przedstawić jeden ze swoich pierwszych projektów politycznych. Chodzi o ustawę, która miałaby zrekompensować samorządom rzekome straty, jakie miałyby wynikać z obniżenia podatku dochodowego od osób fizycznych, czyli PIT. Debatę nad taką ustawą zapowiedzieli po spotkaniu z marszałkiem Tomaszem Grodzkim samorządowcy związani z PO, wśród nich Hanna Zdanowska, Rafał Trzaskowski oraz Jacek Karnowski.
Jak represjonowani mają być sędziowie? Będą musieli podać – do publicznej wiadomości – czy byli członkami partii politycznych, w jakich działają stowarzyszeniach, pod jakimi pseudonimami są aktywni w mediach społecznościowych, czyli w przestrzeni publicznej.
Z okazji zbliżającej się wielkimi krokami Wigilii naszym drogim Czytelnikom i wszystkim kibicom przesyłam życzenia błogosławionych świąt Bożego Narodzenia. Życzę, aby Pan, który przychodzi, narodził się w naszych sercach i zamieszkał w nich na zawsze. Pomyślmy przy wigilijnym stole o tych wszystkich, których nie ma już wśród nas. W tym roku na spotkanie z Panem odeszło wielu kibiców, kilku regularnie uczestniczących w naszych pielgrzymkach na Jasną Górę. Mam nadzieję, że teraz z nieba będą z nami obecni, choć na inny sposób, ale równie twórczy i skuteczny.
Opozycyjna ulica i zagranica starają się podtrzymać wrażenie stanu wyjątkowego w Polsce. Donald Tusk otwartym tekstem wyłożył ostatnio, że to najlepsza strategia dla tych, którzy nie mogą pogodzić się z faktem, że to Prawo i Sprawiedliwość wygrywa kolejne demokratyczne wybory w Polsce.
W „nowoczesnym” świecie, żeby nie powiedzieć ponowoczesnym, jak twierdził stalinowski oficer polityczny Zygmunt Baumann, takie rzeczy są na porządku dziennym. Jakie mianowicie? Ano takie, że jeden człowiek wydmuszka lgnie do drugiego człowieka wydmuszki. Bynajmniej nie chcę odmawiać człowieczeństwa komukolwiek, ale mówię o postaciach medialnych. Za takie uważam i Hołownię, i Tokarczuk.
W bibliotece Netflixa znajduje się bluźnierczy film prezentujący Jezusa jako homoseksualistę i obrażający Matkę Najświętszą. Ten paskudny paszkwil wywołał uzasadnione oburzenie chrześcijan na całym świcie, podpisujących petycję nawołująca do zaprzestania korzystania z usług tej internetowej wypożyczalni.
Nie poznali się na mnie. Nie zrozumieli, jaki wielki geniusz drzemie we mnie. A przecież gdyby mnie zaprosili do Hollywood, zobaczyliby, jak robi się filmy. Ja się poświęciłem, przyjechałem do Ameryki, dałem im szansę, a oni nie skorzystali. Zaprzepaścili życiową okazję. Jeszcze pożałują, popamiętają mnie. A może zrozumieli, jak wielki jestem, i przerazili się swej małości? Tak, musieli zrozumieć, że mój geniusz im zagraża.