Smutna informacja. 13 grudnia zmarł generał Tadeusz Bieńkowicz „Rączy”, jeden z ostatnich tak odważnych i wspaniałych ludzi. Jego życiorys mówi sam za siebie. Tadeusz Bieńkowicz urodził się 19 kwietnia 1923 roku.
Zbliżająca się Wigilia Bożego Narodzenia skłania do refleksji nad jedną z najgłębszych tęsknot – tęsknotą za prawdziwym domem. Doświadczają jej szczególnie dzieci z patologicznych rodzin i domów dziecka, osoby bezdomne i samotne oraz ci, którym nie powiodła się budowa własnego domu, którzy stracili najbliższych i których los rzucił daleko od domu.
Spoglądając na oświadczenia majątkowe niektórych posłów, można mieć uzasadnione wątpliwości co do ich zdolności zarządzania swoim życiem. A mówiąc poważnie, trudno nie zadać pytania, z czego część z nich żyła, zanim została wybrana do Sejmu.
„Robiliśmy straszne rzeczy jako kolonizatorzy, większość narodowa, która tłumiła mniejszość, jako właściciele niewolników czy mordercy Żydów” – takie bzdury opowiadała w 2015 roku w TVP Olga Tokarczuk, ówczesna laureatka Literackiej Nagrody Nike, ufundowanej przez „Gazetę Wyborczą”. Wpisała się tym samym w kampanię nienawiści, którą od lat prowadził paszkwilant Jan Tomasz Gross. Ale redaktor naczelny Adam Michnik chwalił laureatkę i pozostałych nominowanych za „odwagę mówienia o sprawach trudnych, często bolesnych”.
Blady strach padł na Niemcy, gdy w województwie lubuskim, niecałe 80 km od granicy z naszym zachodnim sąsiadem, wykryto ognisko afrykańskiego pomoru świń (ASF – ang. african swine fever). O krok od zagłady znajdują się również polscy hodowcy, a szczególnie zagłębie produkcji trzody chlewnej, czyli Wielkopolska.
W kontekście histerii rozbudzonej przez partię antypolską (wedle definicji księcia Adama Czartoryskiego) wokół rzekomego ograniczania niezawisłości sędziów przez złożony w Sejmie projekt posłów PiS warto się zastanowić nad kwestią tylko na pozór niezwiązaną z tym bezpośrednio, a mianowicie: czy polskie prawodawstwo stoi ponad unijnym, czy też wręcz przeciwnie – jest mu podporządkowane?
Wiele słów krytyki (nie tylko w Polsce) spadło na popularną szwedzką sieć sklepów z dobrami wszelakimi za to, że sprzedawaną przez siebie choinkę nazwała „sztuczną rośliną do wewnątrz na zimową imprezę”. Fakt, to niewątpliwe kuriozum, ale czy tylko tej firmie powinno się dostać za takie traktowanie świąt?
Tym razem ciamajdan skończył się, zanim się zaczął. Frekwencyjną klapę ulicznych protestów w obronie grupy trzymającej władzę w sądach najlepiej oddaje fakt, że Donald Tusk znalazł inne obowiązki niż uczestniczenie w demonstracji, do której sam wzywał.
Niektórzy pamiętają haniebną akcję posła Janusza Palikota, który pod koniec 2011 r. wystąpił z inicjatywą usunięcia krzyża z sali plenarnej Sejmu. „Krzyż stał się symbolem partyjnym, symbolem Prawa i Sprawiedliwości. W krzyżu widzę symbol PiS-owski” – mówił wtedy Palikot, nawiązując do uroczystości upamiętniających tragedię smoleńską, które odbywały się co miesiąc. Minęło parę lat i oto znów znaleźli się ludzie, którzy podjęli działania mające na celu usunięcie krzyża z Sejmu.
Opór wokół zmian w wymiarze sprawiedliwości to ostatnia linia obrony systemu postkomunistycznego. W sądach mogłoby nie być ani jednego komunisty, ani jednego PZPR-owca, ale system stworzony przez Bieruta i Duracza, a twórczo rozwinięty przez Kiszczaka, którego służby delegowały sędziów do Sądu Najwyższego jeszcze na koniec PRL, trwałby w najlepsze.
Małgorzata Kidawa-Błońska będzie kandydatką Platformy Obywatelskiej na prezydenta Polski. Oczywiście nie miała kontrkandydata, bo dla Jacka Jaśkowiaka nawet prezydentura Poznania to zdecydowanie za dużo. Sposoby wyboru kandydatów opozycji pokazują marność jej liderów.
Amerykańska stacja HBO uczciła 30. rocznicę końca komunizmu w Europie Środkowej czeskim serialem pt. „Nieświadomi”. Akcja rozciągnięta jest na lata 1977–1990, a więc od początku (nielicznej) opozycji demokratycznej w Czechosłowacji do przejęcia władzy przez niekomunistyczny rząd.
Od ponad roku Służba Kontrwywiadu Wojskowego bardzo intensywnie rozpracowuje nieprawidłowości w polskiej armii oraz sektorze zbrojeniowym. Ujawnienie afery korupcyjnej w elitarnej jednostce GROM to tylko jeden z efektów tej pracy pokazujący, że nie ma świętych krów. Wreszcie została złamana, funkcjonująca od lat, nieformalna zasada, że pewne instytucje, ludzie i firmy są nietykalni.
Trzeba się pochwalić, bo jest czym. Pan Marcin Mazurowski, przedstawiciel Polski w Komisji Granic Szelfu Kontynentalnego ONZ, od wczoraj pełni funkcję wiceprzewodniczącego tej komisji. Jeśli Państwo się dziwią lub nie wiedzą, co to za sukces, to spieszę wytłumaczyć.
Skandaliczna rezolucja, która została przyjęta wczoraj przez Parlament Europejski w Strasburgu, potępiająca dyskryminację i mowę nienawiści wobec osób LGBTI, a także „strefy wolne od LGBTI”, de facto dotyczy Polski. Europosłom nie spodobało się, że Polacy chcą żyć w normalnym kraju i dają odpór homoterrorowi.
Chyba żadne inne dziecię w historii świata nie budziło takich emocji jak To, które zrodziła Maryja. Zdarzało się, że z przyczyn politycznych mordowano nawet małe dzieci, by ustalić prawa do sukcesji. Jezus z Nazaretu pochodził wprawdzie z dobrej żydowskiej rodziny, ale żadnych ludzkich praw do tronu nie miał. Jego siłą, budzącą przerażenie, było proroctwo zapowiadające nadejście Królestwa. Wiara w to, że to Królestwo nadejdzie za życia Jezusa i już na ziemi, popchnęła Heroda do strasznej masakry, ale też wielu wierzących w misję Jezusa chciało pójść na skróty i powołać nowego Króla tu i teraz.
Bardzo dobre wyniki PISA polskich 15-latków wykorzystywane do krytyki władzy, ciągłe odgrzewanie problemu nauczycielskich zarobków, strajk włoski czy ostatnie wieści o reakcji Lewicy i ZNP na sugestię dotyczącą zniesienia Karty nauczyciela każą przypuszczać, że polska szkoła znów zginie w bieżących rozgrywkach opozycji, która próbuje od dawna ugrać na niej coś dla siebie.
Prawybory w PO miały być formą dodatkowej promocji prezydenckiego kandydata tej partii. Jednak sami działacze przyznają, że wypadło to blado. Banał gonił banał i miało się wrażenie, że chodziło tu bardziej o wybory... przewodniczącego Platformy, a poprzez ten sprytny manewr Grzegorz Schetyna, na zasadzie: zobaczcie, z kim muszę pracować, pokazał, że bez niego będzie tylko gorzej.