Białoruska prowokacja na naszej granicy ujawniła skalę obcych wpływów w Polsce i bezczelność, z jaką rozmaite agenturalne postawy są prezentowane. Spieszeni „uchodźcy” wywabili z rozmaitych nor całą menażerię postaci pokroju skompromitowanego księdza Wojciecha Lemańskiego czy kompletnie niezależnego od rozumu posła Franciszka Sterczewskiego.
Rządy Platformy Obywatelskiej w Warszawie są dla miasta dramatyczne w skutkach. Ulice Nowy Świat czy Marszałkowska przypominają dziś dzielnice zapyziałych postkomunistycznych miast wschodniej Europy. Pomazane mury kamienic, zaklejone witryny okien, brud – to wszystko uderza w oczy.
W ostatnich tygodniach obserwujemy dogorywanie projektu politycznego Szymona Hołowni. Jego ruch Polska 2050 systematycznie traci poparcie. Dziennikarz przestał być też interesujący dla mediów – nawet jego macierzysta stacja nie pokwapiła się, by relacjonować kongres ruchu.
Jedną z charakterystycznych cech lewicy jest demonstrowanie troski: o żabki, o mniejszości itd., a teraz o „torturowanych” przy granicy z Polską „uchodźców”. Jednak czy to ważne i piękne słowo nie zostało przez nią zdeformowane? Należy bowiem rozróżnić trzy rodzaje troski: udawaną, narcystyczną i realną. Troskę można udawać po to, aby osiągnąć jakiś cel, np. polityczny.
Antycypując nieco przyszłe wydarzenia, bardzo jestem ciekaw, jak zareaguje NATO na możliwe militarne prowokacje wojsk białorusko-rosyjskich podczas rozpoczynających się w piątek (10–16 września) manewrów strategicznych Zapad 2021. Te największe co do liczebności wojsk od 40 lat ćwiczenia będą się odbywały w odległości zaledwie 3 km od polskiej granicy i istnieje duże prawdopodobieństwo, że do takich prowokacji dojdzie.
„Ślubuję uroczyście, że przy wykonywaniu powierzonych mi obowiązków Rzecznika Praw Obywatelskich dochowam wierności Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej” – to fragment ślubowania, jakie w Sejmie złożył nowy RPO Marcin Wiącek. W ubiegły wtorek Trybunał Konstytucyjny odroczył rozprawę w sprawie wniosku premiera Mateusza Morawieckiego o wyższości polskiej konstytucji nad prawem UE.
Niezmiennie od lat cieszą mnie apele zagniewanych „intelektualistów” i „autorytetów”, którzy potępiają w czambuł rząd Rzeczypospolitej, obrzucają błotem uczciwych ludzi i z niezmiennym poczuciem wyższości prawią, że powinno „być, jak było” – jak to określiła niezastąpiona Agnieszka Holland. „Intelektualistą” zostaje według uznania np. „Gazety Wyborczej” każdy absolwent wyższej uczelni, nawet celebryta, byle tylko „przywalał” rządowi.
Amerykańska wizyta izraelskiego premiera Naftalego Bennetta nie może być uznana za sukces dyplomatyczny ani polityczny. Bennett jest krytykowany przez izraelskie media za to, że w sumie niczego w Waszyngtonie nie załatwił i uśpił swojego rozmówcę, zamiast nakłonić Bidena do aktywnej polityki antyirańskiej. Jednak amerykański prezydent ma ważniejsze sprawy na głowie, w których nie ma miejsca na izraelskie utyskiwania na reżim ajatollahów. Waszyngton musi myśleć o ewakuacji amerykańskich oddziałów z Iraku, a to się nie uda bez współpracy z Teheranem.
W sprawie migracji i globalizacji można zaobserwować paradoksalny sojusz między neoliberałami a skrajną lewicą. Otóż niekontrolowana imigracja ma związek z niekontrolowaną globalizacją, a ta z kolei – z neoliberalnym postulatem deregulacji i wyciągania spod kontroli państwa wszystkiego, co się da.
Niedawno „Gazeta Wyborcza” ujawniła, że 1 lipca br. Sąd Apelacyjny w Gdańsku stwierdził nieważność reaktywowanej w 1994 r. przez Ryszarda Krauzego, niegdyś jednego z najbogatszych Polaków, spółki Zakłady Ogrodnicze Urlicha.
„Losy komunizmu rozstrzygną się nie w Rosji, lecz w Polsce” – zapowiadał Prymas Tysiąclecia. Jan Paweł II w 1978 r. mówił do kard. Wyszyńskiego: „Nie byłoby na Stolicy Piotrowej tego papieża Polaka, gdyby nie było twojej wiary, niecofającej się przed więzieniem”. Dzięki postawie prymasa Polacy zachowali wolność ducha i ocalili chrześcijańską tożsamość.
Wiele wskazuje na to, że we wrześniu Komisja Europejska zaakceptuje Krajowy Plan Odbudowy, ale gra nerwów jeszcze przed nami. Dlatego warto napisać to już teraz: nie ma żadnych podstaw, politycznych czy proceduralnych, by ten plan nie miał zostać zaakceptowany.
Z jakiego powodu tak wielu pozornie niezwiązanych ze sobą ludzi różnych profesji podnosi dokładnie ten sam postulat? Do czego potrzebne jest ujawnienie danych personalnych konkretnych żołnierzy broniących polskiej granicy? Chodzi o publiczne poddanie presji ich samych i ich rodzin. To mechanizm stosowany od lat w konfliktach zbrojnych. Takie działania prowadziło między innymi ISIS, publikując wizerunki, nazwiska i adresy amerykańskich pilotów dronów. To nie, jak chciałoby wielu publicystów, nawoływanie do zwykłego „hejtu”. Celem takich działań jest po prostu złamanie morale sił obronnych państwa, które jest przedmiotem ataku.
W sąsiedniej Litwie parlamentarzyści nie szturmowali kordonu wojska na granicy, nie łamali prawa. U nas robili to, oklaskiwani przez media i celebrytów. Jak zachowywaliby się ci ludzie w chwili prawdziwego zagrożenia dla niepodległości RP?
Patrząc na to, co ostatnio się dzieje, warto się zastanowić, czy nie powinniśmy wziąć na poważnie bredni, jakie wygadują politycy Platformy Obywatelskiej i najróżniejsi związani z nią dziennikarze i autorytety.
Prof. Wojciech Roszkowski postawił tezę, iż państwu polskiemu potrzebna jest nowa inteligencja, która zajmie miejsce obecnej, wyrosłej z socjalizmu i przyzwyczajonej do zadaniowania z zewnątrz.
Stosunek do tego, co dzieje się na granicy polsko-białoruskiej, jest papierkiem lakmusowym kondycji Polaków. Jeśli ponad 30 proc. podpisuje się pod haniebną wypowiedzią Władysława Frasyniuka na temat polskich żołnierzy, a ponad 40 proc. uważa, że grupka „imigrantów”, którzy są bronią demograficzną Putina i Łukaszenki, powinna zostać wpuszczona do Polski, to dowodzi (a przecież nie są to dowody jedyne), iż duża część obywateli naszego kraju została już ogłupiona lub zdemoralizowana, lub wynarodowiona, lub wręcz trawi ją – jak twierdzi Jerzy Targalski – gen samozagłady.
Michał Kołodziejczak wyszedł z członkami AgroUnii na ulice. Miała być wojna, a skończyło się na kilkunastu lokalnych blokadach, które utrudniły życie kierowcom. Lider AgroUnii i jego ludzie robią wszystko, żeby zwrócić na siebie uwagę.