Już jako jezuita propagował nabożeństwo majowe – pieśń „Chwalcie łąki umajone...” jest jego pióra. Podejmował najtrudniejsze misje. Z niemałym ryzykiem głosił nauki dla krwawych rabantów w Galicji roku 1846. Niósł pociechę kaznodziejską Krakowowi po straszliwym pożarze w roku 1850. Jego los dopełnił się w Wielkopolsce. Niedługo po tym, gdy założył w Obrze placówkę jezuicką, wybuchła epidemia cholery. Niósł zarażonym pomoc duchową, zaopatrywał w sakramenty konających. Docierał do najuboższych, czekających na śmierć nieraz w strasznych warunkach higienicznych. Ostatecznie sam padł ofiarą epidemii w listopadzie 1852 r. Ten bohater czasów zarazy pochodził spośród lwowskich Ormian. Nazywał się Karol Bołoz Antoniewicz. Zmarł w wieku lat 45, jego dzieło duchowe przetrwało. O ile mi wiadomo, ks. Bołoz Antoniewicz wciąż jeszcze nie jest kandydatem na ołtarze.
Bohater czasów zarazy
Był człowiekiem z wyższego towarzystwa, prawnikiem, poliglotą, poetą, szczęśliwym ojcem rodziny. Po utracie pięciorga dzieci stanął przed furtą klasztoru w Starej Wsi koło Brzozowa. Podobno miał już wtedy w swoim dorobku słynną pieśń wielkopostną „W krzyżu cierpienie, w krzyżu zbawienie, W krzyżu miłości nauka...”.
![Magiczny gol na Anfield! Tą bramkę z hitu Premier League trzeba zobaczyć [WIDEO]](https://files.niezalezna.tech/images/upload/2026/02/08/n_e68b918a876629748eae6aee0e1d0255daab50048820f7efcfd1d8261bb47de5_c.jpg?r=1,1)
![Osiągnięcie poziomu najbogatszych państw UE to nie perspektywa dekady [WYWIAD]](https://files.niezalezna.tech//images/imported/filarybiznesu/thumbs//2019/12/12/d7e3a65b6e0f44046524ee57d705454c525.jpg?r=1,1)
