Siła i słabość
Nie tylko wśród domorosłych polityków krążą dziś uspokajające opinie, że na większą wojenną zadymę dzisiejsza Rosja jest zdecydowanie za słaba.
W czym słabsi byli lepsi? Na pewno w determinacji. Nie bali się ryzykować, walczyć i umierać, podczas gdy stare imperia Persów, Rzymian, Wielkich Mogołów czy Montezumów chciały jedynie żyć w stabilizacji i dostatku. Nadto, zwykle przy ogólnym niedorozwoju mieli w technice militarnej przynajmniej jeden element, który zapewniał przewagę – np. długie fryzyjskie miecze Germanów, stal damasceńską Arabów, broń palną i konie garstki Hiszpanów, rzucających się na amerykańskie imperia, mobilność i szybkość Mongołów...
Zwykle w parze z nowinkami organizacyjnymi (Europę antyku podbił mikroskopijny zrazu Rzym dzięki rewelacyjnym pomysłom legionów) szły idee, nowe religie, wizje, tym groźniejsze, że przeciwnik często bywał wypalony moralnie i pozbawiony samego siebie.
Jak dzisiejsza Rosja mieści się w tych schematach? Wyglądało, że po zawaleniu się komunizmu utraciła jakiekolwiek szanse walki o światową dominację. Przecież sam wielkomocarstwowy imperializm nie wystarczy. Do niedawna wydawało się, że nie. Tymczasem ostatnio, na naszych oczach, pojawiła się taka idea – odgrzewana wizja Rosji III Rzymu – obrońcy chrześcijańskiego ładu, przyrodzonego prawa moralnego – nieważne, że na straży stoją weterani KGB – Rosja walcząca ze zgnilizną i degeneracją Zachodu, w imię wartości takich jak rodzina, wiara, normalność, Rosja wspierająca partie nacjonalistyczne przeciw bezkształtnemu molochowi Unii… Nieciekawa to oferta? Zachód może w którymś momencie uznać, że lepiej być prawosławnym niż muzułmańskim, a sam nie potrafi się nawet bronić. I dlatego Moskwa jest tak niebezpieczna. Tym bardziej że musi zaryzykować, zanim żółtki jej plecy przypieką. Tak zaryzykowała w XV–XVI w. Europa, która zagrożona islamem, postanowiła zawalczyć o resztę świata. Czy putinowskiej Rosji może się to udać?
Pewnie by się mogło udać. Niestety, na drodze leży znów tysiącletni wróg – Polsza, kiedyś przedmurze, potem wersalski bękart, wreszcie rozsadnik solidarnościowej zarazy. Jak będzie teraz?
Grają surmy. A my do urny.
