Kierująca zespołem badaczy prof. Małgorzata Kujawińska tłumaczy, że trwają właśnie prace nad tzw. technikami prawdziwego obrazowania trójwymiarowego realizowanego poprzez holografię cyfrową. Projekt „Holo True3D” finansowany jest przez Narodowe Centrum Nauki.
Namiastką trójwymiarowości jest stereoskopia, stosowana w tzw. filmach 3D, która bazuje na rejestracji i przekazaniu naszym oczom dwóch płaskich obrazów - fotografii. Obraz ten rejestrowany jest przez kamery, które patrzą na obiekt z dwóch kierunków, a ludzki mózg jest w stanie odtworzyć z nich informację trójwymiarową. Obiekt jest tu prezentowany nie z dowolnej wybranej przez widza perspektywy, ale jedynie z dwóch kierunków widzenia. Dzięki specjalnym okularom każdy obraz dostarczany jest do innego oka.
Jedyną metodą, dzięki której można zarejestrować pełną informację o obiekcie jest holografia. Kolejnym wyzwaniem dla naukowców jest więc opracowanie technik wykorzystania holografii w życiu codziennym.
Cyfrowe hologramy wymagają zapisania i przesyłania ogromnej ilości informacji. Wyświetlacz holograficzny o wymiarze ekranu smartfona musiałby mieć 20 tys. x 20 tys. pikseli (teraz to np. ok. 1 tys. na 2 tys. pikseli). Problemem byłoby nie tylko zbudowanie takiego wyświetlacza, ale również przesyłanie przez kanał telekomunikacyjny tak dużej ilości informacji uaktualnianej z częstotliwością wideo.
Cyfrowe hologramy dla zastosowań multimedialnych pojawiają się już jednak na horyzoncie, a badacze głowią się nad kolejnym problemem - opracowaniem techniki cyfrowego filmu holograficznego. Badaczka wyjaśnia, że w ramach europejskiego projektu Real3D, w którym uczestniczyli też specjaliści z Politechniki Warszawskiej, udało się już przesłać i odczytać cyfrowy film holograficzny. Teraz zespół z Politechniki Warszawskiej współpracować będzie przy projekcie naukowców z Korei Płd. Tam w ciągu kilku lat powstać ma przenośny holograficzny system telekonferencyjny. Trójwymiarowy obraz prelegenta będzie można przenieść do sali konferencyjnej - nawet w innej części świata.
