Wybory prezydenckie ze swej natury mają charakter personalny. Głosujemy na konkretnego człowieka. Wybór ten powinien jednak być powiązany ze świadomością tego, na co – na jaki scenariusz wydarzeń w istocie głosujemy. Popierając tego czy innego kandydata, opowiadamy się bowiem za taką lub inną przyszłością dla Polski.
Ten proces rozpoczął się w 2007 r., nasilił się radykalnie po katastrofie smoleńskiej, a stał się trudny do zniesienia w ciągu ostatnich pięciu lat. Antypisowskie media i politycy oraz popierający ich profesorowie i celebryci przekonywali nas, że jesteśmy narodem zaściankowym, nietolerancyjnym, antysemickim i homofobicznym. Tego narodu się wstydzili. Demonstrowali wobec niego poczucie wyższości. Dawali wyraz pogardzie, szydzili. Po wkroczeniu na arenę wyborczą Rafała Trzaskowskiego doznaliśmy szoku.
Prezydent Andrzej Duda bardzo niechętnie, jak wynika ze statystyk, stosuje prawo łaski. To jednocześnie dobrze i źle. W takich sytuacjach niewątpliwie kluczowa jest wnikliwa analiza samego czynu oraz okoliczności towarzyszących.
Kandydat na prezydenta popierany przez PO odwołuje się do Solidarności. Tę maskaradę obnażył obecny przewodniczący Solidarności Piotr Duda: „Trzaskowski nie ma prawa odwoływać się do ideałów Solidarności, jego DNA to Platforma Obywatelska, jest zatwardziałym liberałem”. Lider związku patrzy na odgrywającego nagle wrażliwość społeczną Trzaskowskiego przez pryzmat szkód, jakie rządy PO wyrządziły ludziom pracy, tolerując głodowe stawki czy wydłużając wiek emerytalny.
Pierwszy! Znałem wszystkie pytania na pamięć, mało tego, znam je od lat, nie od środy 17 czerwca 2020 roku. Prawda, że to znamienne, zwłaszcza dla stanu ducha sztabu Rafała Trzaskowskiego, że zamiast rytualnych okrzyków: „wygraliśmy”, „zaoraliśmy”, „zmiażdżyliśmy”, usłyszeliśmy szereg zarzutów dotyczących formuły debaty i samej TVP.
Obecna wizyta prezydenta Andrzeja Dudy w Waszyngtonie jest dowodem na wyjątkową rolę, jaką Polska odgrywa w polityce Stanów Zjednoczonych. Jako kraj położony w samym środku Europy, w bezpośrednim sąsiedztwie Niemiec i Rosji, mamy dla Waszyngtonu duże znaczenie strategiczne.
Politycy opozycji wielce się oburzyli z powodu przemówienia Jadwigi Emilewicz na Jasnej Górze. Podnieśli larum, że „ewangelistka Emilewicz namawia do głosowania na Andrzeja Dudę”, „Emilewicz agituje z ambony”, wieszcząc zarazem „upadek wszystkich wartości”.
Z okazji 79. rocznicy ataku Niemiec na Związek Sowiecki (22 czerwca 1941 r.), a także z racji, że w tym roku przypadła 75. rocznica zakończenia II wojny światowej, w jednej z najbardziej poczytnych gazet rosyjskich – „Komsomolskiej Prawdzie” ukazał się szczególnie kuriozalny artykuł, w którym dowodzi się, że ZSRS został zaatakowany nie tyle przez Niemcy, ile przez… Unię Europejską.
Z najnowszego sondażu CBOS wynika, że 80 proc. Polaków zamierza spędzić tegoroczne wakacje w kraju. Aż się człowiekowi przykro robi, gdy pomyśli, że celebrytów mogą od tego strasznie rozboleć głowy.
Od środowej debaty wszystkich kandydatów zorganizowanej przez Telewizję Polską rozpoczął się ostatni etap kampanii prezydenckiej. To czas stabilizacji poparcia dla Andrzeja Dudy, pewnego „odczarowania” Rafała Trzaskowskiego, końca złudzeń kilku kandydatów ze środka stawki i ciekawych zwrotów akcji w ogonie wyścigu.
Równo dwa dni temu minęła 75. rocznica zakończenia procesu szesnastu, czyli farsy sądowej, którą władze sowieckie zgotowały przywódcom Polskiego Państwa Podziemnego. Porwani w końcu marca 1945 r. z terytorium Polski, wywiezieni do Moskwy, jak to „biała Rosja” czyniła już w II poł. XVIII w., zostali skazani po to, aby wysłać czytelny sygnał polskiemu społeczeństwu, a także państwom Zachodu, że tylko Sowiety, prawem kaduka, mogą decydować o życiu i śmierci politycznych elit Polski i innych podbitych krajów.
Siły antydemokratyczne nie ukrywają swoich zamiarów. Zablokowanie wielkich inwestycji dających krajowi możliwość skoku gospodarczego i podniesienia jego pozycji, likwidacja mediów publicznych i ograniczenie pluralizmu oraz odtworzenie systemu, w którym nadzwyczajna kasta nadal stałaby ponad prawem i chroniła wybrańców systemu – zapowiadane są przez Platformę wprost.
Skład doradców Rafała Trzaskowskiego ds. bezpieczeństwa państwa wskazuje, że, podobnie jak Donald Tusk, nie ma on zaufania do służb specjalnych. Próżno szukać tu członków kierownictwa tych instytucji za rządów PO-PSL (wyjątkiem jest gen. Piotr Pytel, b. szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego).
Wróciła na piłkarskie stadiony (na razie puste) angielska Premier League. Wróciła i od razu szok! Wszyscy piłkarze mają na plecach zamiast nazwisk hasło „Black Lives Matter” (Życie czarnych ma znaczenie/się liczy). Oto tak dbająca o poprawność polityczną angielska superliga, ta od tęczowych opasek, występuje nagle z tak jawnie rasistowskim hasłem.
„Każdy z was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje Westerplatte, jakiś wymiar zadań, które trzeba podjąć i wypełnić…”. To słowa Ojca Świętego Jana Pawła II wygłoszone 12 czerwca 1987 roku na Westerplatte.
Podczas debaty prezydenckiej w TVP kandydaci zostali zapytani o przyjęcie w Polsce euro. To niewygodny temat dla Rafała Trzaskowskiego. Kandydat Koalicji Obywatelskiej odpowiedział na to pytanie wymijająca by potem narzekać, że podczas debaty padałby pytania o kwestie nieistotne w obecnych czasach.
Rafał Trzaskowski jak ognia unika tematów społecznych, bo wie, że mogą go kosztować głosy niezdecydowanego elektoratu. I wie, że musi kluczyć choćby w kwestii wieku emerytalnego.
W genialnym skeczu Monty Pythona o tym tytule w celu zagnania mruczusia z powrotem pod władzę jego gospodarzy przybywa specjalna brygada, która ekscentrycznymi występami usiłuje zbić z pantałyku oporne zwierzątko. Trwa to długo, ale w końcu zdezorientowany kot z podwiniętym ogonem wraca do domu.