Każdy strzela nam gola
Piłkarska reprezentacja pod wodzą Paulo Sousy wygrała 4:1 z Andorą. Korki od szampana nie strzelały, bo była to tylko formalność. Już w 15. sekundzie za atak na Kamila Glika wyleciał z boiska piłkarz gospodarzy.
Piłkarska reprezentacja pod wodzą Paulo Sousy wygrała 4:1 z Andorą. Korki od szampana nie strzelały, bo była to tylko formalność. Już w 15. sekundzie za atak na Kamila Glika wyleciał z boiska piłkarz gospodarzy.
W obliczu kryzysu na granicy z Białorusią opozycja krytykuje brak wezwania na pomoc Frontexu. To nieporozumienie. Polska ma ok. 15 tys. funkcjonariuszy Straży Granicznej. Frontex – 2 tys., w tym gros to urzędnicy. Funkcjonariuszy „liniowych” jest kilkuset, w tym 67 z Polski.
„Wszyscy artyści to prostytutki / W oparach lepszych fajek, / w oparach wódki / Trzecia Rzeczpospolita, Polska Ludowa / To samo od nowa, to samo od nowa” – śpiewa Kazik w piosence „Artyści”. Ten utwór jest teraz przypominany na portalach społecznościowych – dzieje się to po ogłoszeniu, że przy medialnym wsparciu „Gazety Wyborczej” i władz Warszawy organizowany jest koncert pod hasłem „Chopin był uchodźcą”.
Pamiętam, jak kiedyś 1 sierpnia miałem cholernie pracowity dzień, byłem na jakiejś rozprawie sądowej. Po niej koledzy z redakcji zabrali mnie na Powązki. Nie chciałem jechać, bo byłem ubrany niestosownie, w krótkie spodnie. Ale skoro już mnie wyciągnęli, postanowiłem kryć się gdzieś na tyłach. Tymczasem na nasz widok tłum… zaczął bić brawo.
11 listopada to najważniejsze polskie święto. Święto Niepodległości odzyskanej w 1918 roku po 123 latach niewoli. W tym szczególnym dniu oddajemy hołd Polakom, którzy Ojczyznę wolną nam wrócili. Pamiętamy o działaczach patriotycznych, dyplomatach, a szczególnie żołnierzach.
W małym norweskim miasteczku Kongsberg, niedaleko stołecznego Oslo, doszło niedawno do szokującego zamachu. Młody mężczyzna, konwertyta na islam, wpadł w szał i zaczął strzelać z łuku do ludzi robiących zakupy.
Komunikat przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski arcybiskupa Stanisława Gądeckiego wobec eskalacji napięć na granicy polsko-białoruskiej to istotny, precyzyjny i wart uważnego wysłuchania głos Kościoła.
Na kilka dni przed ujawnieniem tragedii w szpitalu w Pszczynie (na tym etapie i przy wiedzy, jaką mamy, trudno rozstrzygać, kto za nią odpowiada czy ewentualnie jakie popełniono w tej sprawie błędy medyczne) do Sejmu trafił kolejny projekt ustawy aborcyjnej, który całkowicie zakazuje aborcji i chce za nią karać lekarzy (jak za morderstwo), uczestników procederu i same kobiety (choć dopuszcza odstąpienie od kary dla nich).
Czasem Unia Europejska maszeruje w rytm niemieckiej orkiestry, która gra IX Symfonię Beethovena oraz inne utwory z partytury w Berlinie, a orkiestra ma niemieckiego dyrygenta – czasem jednak UE przegląda się w niemieckim lustrze, które bywa dla tejże Unii krytyczne.
Świętowaliśmy odrodzenie Polski w 1918 r. w nastroju podniosłym, mimo trudnej sytuacji na granicy wschodniej, ataków ze strony naszych zachodnich sojuszników i uaktywnienia wrogiej agentury wewnątrz kraju. Mimo tego, że wszystkie niechętne nam siły pragnęły na wszelkie sposoby tę radość z odzyskanej wolności nam uniemożliwić, a przynajmniej zakłócić i zepsuć.
Wygląda na to, że w tym roku, wbrew licznym i mającym realne podstawy obawom, Marsz Niepodległości miał wyjątkowo spokojny przebieg. Nic się nie spaliło (nie licząc jednej fotografii, co jest incydentem tyleż marginalnym, co wyglądającym niezbyt autentycznie), nic się nie stłukło i nic się nikomu nie stało.
Jest taki rysunek, na którym widać dwie postacie, z których jedna mówi do drugiej: „Pamiętaj, tę rękę wyciągaj po kasę, ale tamtej nie podawaj”. Przypomniał mi się on w kontekście hucpy, jaką reżyser Ryszard Brylski urządził z okazji premiery jego filmu „Śmierć Zygielbojma”.
Powiedzenie „Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło” można odnieść do dzisiejszej sytuacji politycznej i problemów na granicy z Białorusią.
11 listopada, Narodowe Święto Niepodległości, to święto każdego Polaka bez względu na poglądy polityczne. Dzień ten powinien łączyć, a nie dzielić. Powinien budzić refleksję na temat obywatelskiej wspólnoty Polaków. Tym bardziej teraz, gdy obserwujemy inspirowany przez białoruskie służby atak migrantów na naszą wschodnią granicę. Trudno dziś prognozować, na ile kryzys ten w najbliższym czasie może się zaostrzyć.
Gdy piszę te słowa, trwa jeszcze Marsz Niepodległości. Zgodnie z obawami jednych i nadzieją drugich rzeczywiście zgromadził on dziesiątki, jak nie setki tysięcy uczestników. Co trzeba podkreślić, marsz przebiega bardzo spokojnie.
Zawsze gdy słuchałem historii o zdobywaniu Troi przez Achajów, dziwiłem się, że ci durni obrońcy zamku dali się tak łatwo oszukać. Nigdy nie zastanawiało mnie to, jak wyglądała dyskusja na temat przyjęcia daru od Greków.
W Polsce jakoś niezauważone przeminęły dwie rocznice związane z Rosją – 4 i 7 listopada. Wygląda na to, że mało kto je z czymkolwiek kojarzy, tymczasem nadal mają one istotne znaczenie dla poznawania mentalności naszego groźnego sąsiada. Przez z górą 70 lat istnienia Związku Sowieckiego świętowano tam 7 tzw. rewolucję październikową, czyli dorwanie się do władzy bolszewików, a od 2011 r. zastąpiły to 4 listopada obchody Dnia Nienawiści do Polaków – co ja mówię: Dnia Jedności Narodowej ku czci wygnania wstrętnych Lachów z Kremla w 1612 r. Wot, „pamięć historyczna”! Tylko że tak naprawdę polski garnizon Kremla skapitulował… właśnie 7 listopada, a już rok później nowy car Michaił Romanow ustanowił Dzień Wyzwolenia Moskwy od Polskich Najeźdźców, obchodzony co roku w listopadzie aż do końca caratu.
Zwycięstwo PiS w Polsce w 2015 roku, a potem Donalda Trumpa w USA zaburzyło podział wpływów w Europie, według którego nowe kraje Unii miały zostać zaliczone do strefy zainteresowań niemieckich, a Ukraina, Mołdawia i Gruzja – rosyjskich.