Jarosław Kaczyński na XVIII Zjeździe Klubów „Gazety Polskiej” w Spale mówił: „My chcemy nie tylko Polski zamożnej – chcemy także Polski z własną, silną kulturą, własną, silną tożsamością”.
Już od 18 lat członkowie klubów „Gazety Polskiej” spotykają się na specjalnie organizowanych zjazdach, które stały się świętem dla całego środowiska związanego ze Strefą Wolnego Słowa. Tysiące klubowiczów z utęsknieniem czekają na możliwość spotkania się, odnowienia przyjaźni, porozmawiania.
Tak podsumowuje rozgrywkę Prigożyn–Putin prof. Władysław Marciniak, stawiając mocno uzasadnioną tezę, że Rosji jako państwa nie ma od dawna, czyli od rozpadu ZSRS w 1991 r. A co jest? Atrapa państwa, skrywająca splot interesów różnych „rodzin” mafijnych, których rozjemcą (biorącym od każdego „klienta” 50 proc. udziałów) jest uznawany przez wszystkich „awtoritet”.
O tym, że kłamstwo jest świadomie wybraną przez Donalda Tuska i jego partię metodą walki politycznej, wiadomo od dawna. Kłamią tak naturalnie, jak oddychają, niekiedy tylko odruchowo; częściej cynicznie i świadomie.
Śledząc portale społecznościowe i media, można odnieść wrażenie, że społeczeństwa zachodnie są zmęczone wspieraniem Ukrainy i mnożą się do wezwania do „pokoju” za wszelką cenę. W Partii Demokratycznej antyukraińską narrację promuje mający ambicje prezydenckie Robert Kennedy, bratanek Johna F. Kennedy’ego. Partia Republikańska w mediach ma twarz Donalda Trumpa i jego zwolenników, którzy są przeciw polityce Waszyngtonu wobec Ukrainy i Rosji i straszą III wojną światową.
Wygląda na to, że PO dostała pozwolenie od Niemiec, aby w kampanii wyborczej uderzyć w migrantów. W niedzielę Donald Tusk opublikował na Twitterze rasistowskie i ksenofobiczne nagranie, w którym wzywa do ochrony polskich granic oraz zarzuca rządowi ściąganie do kraju tysięcy muzułmanów.
Chaos informacyjny, jaki zapanował w związku z działaniami Prigożyna, dobrze oddaje zestawienie dwóch tekstów z Onet premium.
Rozbawił mnie szef delegacji Platformy Obywatelskiej w Parlamencie Europejskim i członek prezydium frakcji Europejskiej Partii Ludowej Andrzej Halicki, który stwierdził, że skoro premier Włoch Giorgia Meloni forsuje jak najszybszą decyzję Unii Europejskiej w sprawie polityki imigracyjnej, to znaczy, że „nikt już nie słucha PiS”.
Prezydent Macron najwyraźniej lubi następować wciąż na te same grabie, o czym świadczy jego nowa inicjatywa, która jakoś umknęła analizom politologów. Skoro zawiodły miłosne telefony na Kreml, to wnuki gilotyniarzy postanowiły podlizać się krasawicy na moskiewskim tronie okrężną drogą przez dość osobliwe wsparcie Armenii.
Jakże łatwo przychodzi lewactwu operowanie etykietką faszyzmu w stosunku do swych politycznych przeciwników. W Polsce to wielka grupa – pracownicy i współpracownicy mediów publicznych, dziennikarze prawicowych mediów, członkowie partii i przy okazji ich elektoraty.
Wydarzenia w Rosji odwróciły nieco uwagę od ukraińskiej kontrofensywy. To może nawet lepiej dla strony ukraińskiej, gdy chaos wdziera się w szeregi wroga i nie dyskutuje się publicznie o jej działaniach militarnych. Wygląda jednak na to, że Siły Zbrojne Ukrainy umiejętnie wykorzystują próbę puczu Jewgienija Prigożyna i jego zbrodniczej Grupy Wagnera.
Komentatorzy polskiego życia publicznego uwielbiają z mądrą miną ubolewać nad tym, że polska scena polityczna jest zabetonowana. To w jakimś sensie jest prawda. Rzeczywiście wiele osób nie widzi powodów, aby zmieniać swoje sympatie polityczne.
Sytuacja za naszą wschodnią granicą staje się coraz bardziej dynamiczna. Nie sposób odpowiedzialnie dokonać jej oceny.
Manfred Weber chciał pomóc, ale nie pomógł. Jego wypowiedź najpierw dotarła do mnie w wersji trochę krótszej, gdzie mowa była wyłącznie o tym, że niesprecyzowani oni, przez Webera reprezentowani, są jedyną siła zdolną do zastąpienia PiS na naszej scenie politycznej jako partii rządzącej. Ten brak doprecyzowania okazał się być pułapką, stworzył bowiem pole do różnych interpretacji.
Historycy zawsze się sprzeczali, czy rosyjskie rewolucje były sterowane z zewnątrz, czy też to jedynie efekt słabości państwa. Rewolucja 1905 roku była efektem przegranej wojny z Japonią i pierwszej od dziesiątek lat kompromitacji caratu. Podobnie było z dwoma rewolucjami w 1917 roku. Rosja poniosła szereg klęsk na froncie austriacko-niemieckim i po ponad dwóch latach kompromitacji dowództwa doszło do buntu żołnierzy. Oczywiście sytuację wykorzystał niemiecki wywiad, podsyłając na zrewoltowane tereny Lenina. Nie zmienia to faktu, że rosyjskie pucze wywołane są pewnym schematem zdarzeń. Podobnie było w latach dziewięćdziesiątych. Kryzys państwa, klęska militarna w Afganistanie i wreszcie próba przewrotu.
Mam markę już nie tylko rusofoba, ostatnio odbieram także obwinienia o germanofobię. Jak kiedyś pisałem, częściowo się z tym zgadzam ze względu na drugą część tych określeń, bo wszak „fobia” to z greckiego lęk, a jako żywo widzę wszelkie racjonalne powody, by się tych dwu nacji bać. Ten syndrom dla pokolenia urodzonego w niecałe 10 lat po wojnie był dość naturalny, ale ewoluował i chcę teraz sine ira et studio przeanalizować – swój?, nasz? – stosunek do współczesnych Niemiec i Niemców.
Oglądając spotkania Donalda Tuska z jego sympatykami, odnosi się wrażenie, że są to seanse jakiejś sekty. I nie trzeba być psychiatrą, aby w mentalności i zachowaniu uczestników tych spotkań zauważyć objawy występujące w zaburzeniach psychicznych.
W kontekście ostatniej haniebnej wypowiedzi następcy Donalda Tuska na stanowisku przewodniczącego EPL Manfreda Webera warto przypomnieć słowa wiceszefowej PE Katariny Barley, – Niemki i socjalistki, że tylko „zagłodzenie finansowe” rządów Polski i Węgier może przemówić im do rozsądku w kwestii praworządności.