Niezależnie od zastrzeżeń metodologicznych do tzw. sondażu obywatelskiego trudno brać jego wyniki na poważnie. Zleceniodawcom tak bardzo zależy na stworzeniu wrażenia bezalternatywności jednej listy opozycyjnej dla wszystkich ugrupowań i wyborców niegłosujących na PiS czy Konfederację, że nie dbają nawet o pozory wiarygodności.
Rosja straszy użyciem broni atomowej, ale tego nie należy traktować poważnie. Nie użyje jej w żadnej formie – ani taktycznej, ani strategicznej. Nie pomoże to wojskowo w żaden sposób, a jednocześnie Rosja będzie miała przeciwko sobie nie tylko NATO, lecz także Chiny i Indie.
W tym tygodniu na posiedzeniu Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego – któremu zresztą przewodniczyłem – rozpatrzono petycje złożone przez cztery stowarzyszenia i związki mniejszości niemieckiej w Polsce oraz jednego obywatela RFN. Dotyczyły one dyskryminacji… Niemców w Polsce!
Bycie w partiach opozycyjnych ma to do siebie, że można do woli krytykować i przedstawiać proste rozwiązania trudnych problemów. Robi tak każdy polityk, od którego nic nie zależy, jakby uważał to za swoją powinność. Zabawne jest jednak, że mimo 30 lat demokracji nadal znajdują się ludzie, którzy uważają, iż to rozsądne. Dziś nową nadzieją jest Konfederacja.
Ponieważ nie do końca wiemy, co się stało, a tym bardziej nie do końca rozumiemy ostatnie wydarzenia w Rosji, nie możemy ocenić, czy rajd Prigożyna bardziej zaszkodził pozycji Putina na Kremlu, czy polskim partiom politycznym, które wybrały sobotę na dzień dużych imprez i konwencji. PiS miało najwięcej szczęścia, medialna transmisja wystąpień liderów Zjednoczonej Prawicy rozpoczęła się, gdy chaotyczne wiadomości z Rosji dopiero zaczynały dominować w medialnych przekazach. Tylko ona wzbudziła zauważalne reakcje internautów. Na wieści z innych konwencji nie starczyło już na ogół miejsca ani czasu, szerzej przebiły się tylko zarzuty Tuska, że prezes PiS w telewizyjnym wywiadzie nie odniósł się do „wojny domowej w Rosji”.
Zatrzymany w połowie drogi rajd na Moskwę Jewgienija Prigożyna rozczarował optymistów, którzy spodziewali się rozlewu krwi i rozpadu systemu władzy Władimira Putina.
Niezależnie od tego, jakie pobudki w rzeczywistości kierowały Jewgienijem Prigożynem rozpoczynającym marsz ku Moskwie oraz co ostatecznie sprawiło jego odwrót, jedno jest pewne: po ostatnich wydarzeniach Rosja nie będzie już taka sama.
Jak pokazują kolejne spotkania, Donald Tusk jest coraz bardziej osamotniony w swoich kłamstwach i nienawiści do Polski. Najlepszym przykładem było jego ostatnie spotkanie we Wrocławiu.
Nie ma przypadków – są tylko znaki. W polsko-niemieckich dziejach spora ich liczba albo odnosi się do naszych zwycięstw nad germańską butą, albo znaczona jest niewyobrażalnym cierpieniem polskiego narodu i tragedią państwa.
Wcale nie tak mało ekspertów z Ukrainy, Polski i innych krajów zachodnich, a także z emigracji rosyjskiej przewidywało, że w Rosji może dojść do wojny domowej, a w perspektywie może nawet rozpadu. Systemy totalitarne mają to do siebie, że trzymają się długo, ale czasem wystarczy parę dni i zaczynają się sypać. Ponadto w momencie, gdy Kreml na beznadziejną wojnę wyposażył prywatną armię działającą de facto poza rosyjskim systemem prawnym, a do tego sam łamał wszelkie reguły prawne i reguły logiki, było jasne, że wcześniej czy później doprowadzi to do implozji.
Trudny do zrozumienia „pucz” w Rosji i w ogóle inwazja na Ukrainę stały się pożywką dla internautów, którzy chcą robić kariery na Twitterze jako poważni analitycy.
W sobotę zobaczyliśmy dwie Polski. Pierwsza upomina się o pracowników, polski przemysł i dobrze czuje się wśród zwykłych ludzi, z którymi jej lider ma nić porozumienia. Druga upomina się… właściwie nie wiadomo o co, bo słychać tylko, że chce „j…ć PiS” i walczyć ze zmyśloną dyktaturą, która pozwala jej demonstrować i mieć przewagę w mediach.
Kilkanaście tysięcy Polaków na wiecu Zjednoczonej Prawicy w Bogatyni dało wyraz temu, co podstawowe – podmiotowość i suwerenność Polski jest i musi być priorytetem rządzących. Spotkanie z Jarosławem Kaczyńskim miało właśnie ten cel – powiedzenie głośno, Polsce i światu, „nie pozwalam” – na osłabianie kraju, uderzanie w jego niezależność energetyczną i prawo do samostanowienia.
Mój wyjątkowo erudycyjnie podkuty ukochany Redaktor działu publicystyki od czasu do czasu sztorcuje mnie raz z punktu widzenia linii gazety, raz z inicjatywy własnej, bo ma mniej ode mnie fantazyi sarmackiej, że za często moje felietony nie są merytoryczne, ale mają charakter „manifestów Lubacha”, na co mu w obronie własnej odpowiedziałem:
Figura ojca jest kluczowa zarówno dla naszego dzieciństwa, jak i dla życia dorosłego. Poprzez ten pryzmat postrzegamy siebie i innych. Ojciec pokazuje nam świat. Uczy nas nad nim zapanować. Rozszerza horyzonty, uczy współzawodnictwa, ryzyka. Od jego postrzegania zależy nasze dorosłe życie, dlatego warto się przyjrzeć, jaką figurę ojca w sobie nosimy.
Oczywiście media będą głowić się, co właściwie stało się w polskim rządzie i w Prawie i Sprawiedliwości w środowe południe i jakie były prawdziwe i najważniejsze przyczyny zmian w rządzie. Czy to poświęcenie kampanii, czy wręcz przeciwnie, jej wzmocnienie? Czy to dla wicepremierów degradacja, czy odwrotnie – czas i więcej sił na prowadzenie kampanii? Czy chodzi o dyscyplinowanie ministrów czy jednak, jak poprzednio, o bezpośrednią kontrolę nad sprawami bezpieczeństwa w newralgicznym momencie? Pytań jest dużo, czasu na odpowiedzi niewiele.
50 proc. Polaków w sondażu popiera Jarosława Kaczyńskiego odnośnie do jego pomysłu referendum w sprawie narzucanej przez UE migracji, a tylko 35 proc. jest przeciw (badania pracowni Social Changes). Oznacza to, że pomysł, aby odwołać się w tej kluczowej sprawie do głosu Polaków, został poparty nie tylko przez elektorat PiS-u, ale też kilkanaście procent obywateli, którzy nie deklarują (przynajmniej na razie) poparcia dla Prawa i Sprawiedliwości.
O tym, co się stanie w naszej ojczyźnie z katolicyzmem w najbliższych dziesięcioleciach, zadecyduje przede wszystkim to, ilu jej mieszkańców zachowa wiarę i jaka będzie jej jakość. Prof. Stanisław Grygiel apeluje: „Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek Kościół winien skupić się na modlitwie o zachowanie wiary w ludziach, bo sukcesy na innych polach działalności nic mu nie pomogą”.