„Róbcie, jak uważacie, bylebyście wy i wasza partia później tego nie żałowali” – miał powiedzieć zrezygnowany Leonid Breżniew Edwardowi Gierkowi, który uznał, że nie może nie wpuścić Jana Pawła II do własnej ojczyzny latem 1979 r. No i zaczęło się to, czego początki zapamiętałem jako 7-letnie dziecko podnoszone przez ojca do góry, żeby zobaczyło papieża w Gnieźnie.
Procesja z monstrancją wyglądającą jak kobiecy narząd płciowy i feministki madonny z tęczowymi aureolami – tak wyglądał „pokojowy” marsz równości w Gdańsku. Mieszkańcy Pleszewa i Świebodzina, o których mówił Rafał Grupiński, dostali sygnał, jak będzie to wyglądało – ewolucyjnie, za jakiś czas – w ich miasteczku, jeśli władzę przejmie PO z przystawkami. I w takich „uroczystościach” będzie uczestniczył u was wójt, jak w Gdańsku Aleksandra Dulkiewicz. Podoba się?
„Tego nie możemy mówić w Pleszewie czy Świebodzinie, bo nas ludzie przepędzą” – tak Rafał Grupiński odpowiedział manifestantowi, który wskazał mu palcem transparent „Małżeństwa, adopcje, prawa LGBT”. Grupiński zapewnił, że opozycja będzie działała w tych sprawach „progresywnie”, ale po wyborach.
Przy okazji wykładu Donalda Tuska na 100-lecie uniwersytetu poznańskiego, zajmującego w światowych rankingach mało chlubne miejsce w przedziale od 801. do 1000., szczyty hipokryzji pobił absolwent tej uczelni Jacek Jaśkowiak, który jako student był aparatczykiem siermiężnej organizacji partnerskiej sowieckiego Komsomołu – Związku Młodzieży Wiejskiej. Ogłosił on, że za komuny UAM stanowił „ostoję niezależności”. O, a kiedy to?
W latach 90. zarzucano Jarosławowi Kaczyńskiemu, że mówi zbyt akademickim językiem o sprawach dla ludzi abstrakcyjnych. Kaczyński wyciągnął wnioski: stworzył program, który połączył niepodległość z aspiracjami zwykłych Polaków. Jego język stał się mniej akademicki, a i trochę bardziej akademicki stał się język ulicy. Tymczasem wykład Donalda Tuska dowiódł, że zajmując wysokie stanowisko w UE, nie rozwinął się on, nie poszerzył horyzontów, nie zyskał nowych atutów.
W dniu, w którym odbywał się okrągły stół w sprawie oświaty, wiceprzewodniczący ZNP Krzysztof Baszczyński, notabene były poseł SLD trzech kadencji, zapowiedział, że jego związek „przegrupowuje siły” i teraz będzie się dogadywał z… sędziami i lekarzami rezydentami. Rzeczywiście, niezwykle merytoryczna zapowiedź, przepełniona troską o edukację!
Jan Rulewski ogłosił, że odchodzi z klubu PO, bo nie może roznosić ulotek Koalicji Europejskiej za Januszem Zemkem, byłym I sekretarzem KW PZPR w Bydgoszczy, a dziś głównym obrońcą esbeków. Przed wyborami do PE dokonała się rzecz niezwykłej wagi. Na czołowych miejscach na listach KO od sekretarzy aż się roi.
„Gwarancje niezawisłości mogą również chronić sędziów sprzedajnych” – pisał 14 lat temu sędzia Michał Laskowski, obecny rzecznik prasowy Sądu Najwyższego. Brak kary dla komunistycznych sędziów prowokuje nieetyczne zachowania, przy sądach działają załatwiacze, a zagrożeniem dla niezawisłości sędziów bywają partie golfa, tenisa czy myślistwo. Eliminowanie sędziów „podatnych na wpływy” jest często niemożliwe. Taki obraz polskich sądów wyłania się z tekstu sędziego Laskowskiego, wydanego w niszowym wydawnictwie. Gdyby sędzia kierował się tym, co wtedy pisał, bardziej nadawałby się dziś na rzecznika Jarosława Kaczyńskiego niż Sądu Najwyższego.
Niemały awans spotkał Zofię Klepacką. Sportsmenka awansowała do tak ważnych wrogów Agory, że portal Gazeta.pl znalazł zdjęcie, na którym ta piękna kobieta niekorzystnie wygląda! Tego chwytu wobec sportowców jeszcze nie stosowano. A jakież to pole do popisu!
Jakiś czas temu rozmawiałem z Wieńczysławem Nowackim, pierwszym, legendarnym bieszczadzkim hipisem z lat 70. „Żeby wszyscy w PiS byli tak zdeterminowani jak Macierewicz…” – zadumał się. Z kolei buddysta Major od krasnoludków z Pomarańczowej Alternatywy opowiadał mi, jak spotkał się na koncercie na rzecz biedującego kolegi z dawnymi hipisami. Większość za największe zagrożenie dla wolności uznaje dziś polityczną poprawność i islam. Coś jak dawni hipisi Terlecki z Kuchcińskim...
To, w jaki sposób ukrywano prawdę o Smoleńsku w XXI w., opisywane będzie jako akt wojny psychologicznej w odmianie, jakiej nie znała dotąd historia świata. Byliśmy i jesteśmy obiektem niesamowitych eksperymentów na ludzkiej psychice. Kłamstw paraliżujących bezczelnością.
Jako wzorowy Europejczyk z wielkiego miasta z wypiekami na twarzy przeczytałem Kartę LGBT+ podpisaną przez Rafała Trzaskowskiego. Pięknie pisano tam o tworzeniu „dobrego klimatu dla osób LGBT+ wewnątrz przedsiębiorstw”. I konieczności przeciwdziałania dyskryminowaniu ich w pracy. Wkrótce potem dowiedziałem się, iż pracownik Urzędu Miasta Warszawy Paweł Rabiej powiedział, że chce, by geje mogli adoptować dzieci. Niestety, odezwał się jego szef z pracy, który… kazał mu się zamknąć: „Poleciłem wiceprezydentowi P. Rabiejowi zajęcie się wyłącznie zadaniami, które mu wyznaczyłem”.
„Najlepiej gram wtedy, kiedy wszyscy dookoła mnie nienawidzą” – mówił legendarny niemiecki bramkarz Harald „Toni” Schumacher. Schumacher – nie chce się wierzyć, że nie gra już ćwierć wieku – był autorem książki, której polski tytuł to „Gryźć trawę”. Tych słów użył teraz Jarosław Kaczyński.
Partia Wiosna to nowa jakość na scenie politycznej, a w swoim programie troszczy się o biednych – ten przekaz usiłował wbić Polakom do głów Robert Biedroń w czasie konwencji założycielskiej tej partii. Tymczasem jego najbliżsi współpracownicy to dawne otoczenie Leszka Millera, politycy SLD z czasów afery Rywina, wielbiciele „Międzynarodówki” oraz Edwarda Gierka. A troską o biednych zajmą się zwolennicy… Leszka Balcerowicza, który jeszcze niedawno doradzał Biedroniowi jako prezydentowi Słupska.
„Nie nam żałować – gryzipiórkom – i gładzić ich zmierzwioną sierść” – pisał o Żołnierzach Wyklętych Zbigniew Herbert w wierszu „Wilki”. Gryzipiórki dziś nie „żałują”, a chcą rozliczać ich postawę.
Prawo i Sprawiedliwość w czasie swojej konwencji przedstawiło konkretne plany dotyczące spraw zwykłych Polaków, takich jak dzieci, pensja, możliwość startu młodych, trzynasta emerytura dla starszych i autobus koło domu. W tym samym dniu PSL ogłosił, że wstępuje do Koalicji Europejskiej, której główny cel to odsunąć PiS od władzy.
Przez lata postrzegany byłem jako największy radykał wśród publicystów obozu niepodległościowego, szczególnie po artykule o „Dudaczewskim”, pochwałach Antoniego Macierewicza czy obronie kibiców (także przed PiS). Jako ów radykalny „cham, szkodnik i obrońca kibolstwa” (tak nazwał mnie niegdyś Łukasz Warzecha) powinienem być według niektórych miłośnikiem Konfederacji. Dlaczego radykalizm Konfederacji nie jest moim radykalizmem? Okazją do odpowiedzi na to pytanie niech będzie moja odpowiedź na ataki Marcina Roli. DŁUUUGA, ale zaraz potem cisza wyborcza, więc i tak nie będą mieli Państwo co czytać – pisze dla portalu Niezależna.pl Piotr Lisiewicz.
